Naar de zon

Hoe heerlijk was het vorige week, de lentezon in een stralend blauwe lucht? Ook nu is de lucht weer blauw vol donzige witte wolken. Veel leuker dan de grauwe grijze dagen vol regen waar we op getrakteerd werden na die eerste lenteweek vol beloftes van mooi weer en buiten in de tuin zitten.

Ik boekte een zomervakantie (Klik hier voor dat verhaal) en zette de data van die twee weken weg met de camper op de kalender. Half augustus. Half augustus?? Dat was nog vijf maanden!

Vijf maanden. Dat klonk opeens heel lang. Vijf maanden werken, school (okay, dat is eigenlijk maar vier maanden nog), huishouden, boodschappen, administratie, allerlei klussen enzovoort (het lijkt opeens het partijprogramma van de PVV wel: enzovoort). Vijf maanden…. Wat leek dat een eeuwigheid. En dan was het na die vijf maanden nog maar afwachten of ik een campervakantie wel als ontspannend zou ervaren…

Er kwam een plannetje in mij op. Een klein plannetje dat in mijn hoofd steeds duidelijkere vormen aannam. Als ik nou voor die tijd eens een weekje naar de zon zou gaan. In mijn mailbox en op Twitter zag ik steeds van die enorm goedkope zonvakanties voorbijkomen. Voor prijzen die te laag leken te zijn om waar te kunnen zijn. Maar dat waren altijd aanbiedingen voor buiten de schoolvakantie, dus klikte ik ze steeds weg. Als ik nou eens in mijn eentje op pad zou gaan, bedacht ik, zonder Lief en de kinderen, dan was ik niet gebonden aan die schoolvakanties. Dan kon ik ook doorklikken op zo’n megaongelooflijkmaarwaar-deal. Ik schoof wat met budgetposten, bekeek nog eens wat we terug zouden krijgen van de belastingen, bedacht dat ik over drie weken jarig was en dan geen extra cadeaus hoefde, besloot te gaan besparen op een paar zaken waarop best nog wat op te besparen viel als ik wist waarvoor ik het geld ook kon gebruiken, besprak het plan met Lief en zo werd mijn plannetje een echt plan; ik zou een weekje alleen op vakantie!

Maar ja, in mijn eentje naar de zon, dat deed ik vorig jaar een paar dagen voor een leuke blogopdracht (klik HIER door naar dat verhaal en HIER voor nog meer foto’s), en dat is deels relaxed hoor, in je eentje, maar deels ook wel wat ehm, nou ja, alleen. Misschien zou ik iemand mee kunnen vragen? Ik had alleen al wel een duidelijk beeld van mijn weekje weg. Lekker uitslapen, veel (heel veel!) lezen op een strandbedje, zo nu en dan een wandelingetje of een eindje zwemmen, iets eten en dan weer verder lezen of slapen. Vooral veel niets dus. En misschien wel met allerlei excursies tussendoor, maar misschien ook helemaal niet. En wie neem je dan mee, dat je helemaal jezelf kunt zijn, zonder dat je een hele week sociaal en leuk en aardig moet doen? Want ik ben namelijk niet continue sociaal, leuk en aardig (meestal wel hoor, wees gerust).

Continue reading “Naar de zon”

Boer zoekt vrouw; de logeerweek deel drie, wie mag er blijven en wie moet gaan?

 

Kiezen is niet echt mijn ding. Maar de boeren die meedoen aan Boer zoekt Vrouw weten dat het daar uiteindelijk wel op uitdraait: kiezen zullen ze. Of ze nou willen of niet. Eerst moeten ze tien brieven uitkiezen. Daarna vijf vrouwen voor de dagdate en vervolgens drie logees. En daarna moet je uit die drie weer twee kiezen die het niet worden. Ga er maar eens aanstaan.

Zelf vond ik de verkiezingen van afgelopen week al ingewikkeld. Maar goed, ik kon dan natuurlijk ook kiezen uit meerdere partijen en nog meer personen. De boeren hoeven maar te kiezen uit drie (of als je Herman heet en al een keer gekozen hebt, zelfs maar twee) vrouwen. Zelf kies ik tijdens de verkiezingen trouwens ook altijd voor een vrouw, maar dat geheel terzijde. Maar ik had in ieder geval nog een stemwijzer. De boeren moeten het zonder stemwijzerhulp doen. Gelukkig hebben ze dan nog familie die kan helpen. Maar of dat het meest slimme is wat je kunt doen? Als mijn Lief had geluisterd naar zijn ouders, dan was hij zeker niet met mij getrouwd. En toch maakte hij (wij) een juiste keuze, want morgen hebben we al precies 30 jaar ‘verkering’ (en dinsdag zijn we al weer 22 jaar getrouwd!), maar ook dat weer geheel terzijde (en ja, ik was inderdaad 5 toen we verkering kregen, kuch, ahum, dus….). 

Goed. De boeren dus. Er werd bij alle internationale boeren nog volop gelogeerd. Maar de logeeridylle werd ruig verstoord door Yvon, die met een ticket richting Schiphol voor de deur stond. Er moest nu eenmaal een vrouw naar huis. Olke, Riks, Marc en David moesten zeggen wie dat ticket kreeg.

Maarrrrrrrrrrrrrrr…..
20170304_144119_resized

Alles ging inderdaad anders ja. Want zowel Riks als Marc hoefden helemaal niet te kiezen. In Canada èn in Zambia stapte er namelijk een logée zelf op. Alsof we opeens in Ik vertrek beland waren (maar dan de omgekeerde versie: terug naar NL!).

Continue reading “Boer zoekt vrouw; de logeerweek deel drie, wie mag er blijven en wie moet gaan?”

Campergirl giveaway winactie

Al mijn camperverhalen al gelezen? Het wordt een vervolgverhaal dit jaar denk ik. Beetje jammer dat we pas over vijf maanden echt op campervakantie gaan. Maar hé, zo heb ik wel lekker lang voorpret.

Zelf ook dol op campers en alle bijbehorende zaken? Dan wil je misschien komend weekend wel naar de Camperexpo in Houten? Klik HIER voor meer info over deze expo.

Camper expo

Ik mag 2×2 toegangskaarten weggeven. Meedoen aan deze winactie? Laat dan een reactie achter op deze blogpost (je reactie komt vervolgens online te staan en in mijn mailbox), of vul het reactieformulier in (je reactie komt dan niet online te staan, maar wel in mijn mailbox, vergeet niet je mailadres in te vullen dan, anders kan ik je niet bereiken).  Laat je gelijk even weten welke dag je naar de expo wilt (zaterdag of zondag)?! Super! (meedoen kan t/m donderdagochtend 8 uur!).

UPDATE: de actie is afgelopen en er zijn een paar happy campers naar de beurs gegaan!

Continue reading “Campergirl giveaway winactie”

Vrouw zoekt camper. Camper girl deel 3.

camper onHet begon allemaal hier: KLIK door voor blogpost 1.

Dat resulteerde in dit: KLIK hier voor blogpost 2.

Maar dat was in juni vorig jaar. Het plan kwam een beetje op de achtergrond. Real life kickte in zeg maar. Een stapel niet zo leuke zaken diende zich aan. Met meer ziekenhuisellende dan we hadden kunnen verzinnen. Depressieve vrienden aan tafel. Een hardnekkig griepvirus. Een lekkend dak. Iets te veel uitvaarten. Grote en kleine verdrietjes.

Gelukkig waren er in de tweede helft van 2016 ook leuke dingen. De vakantie op Vlieland was een groot succes. Ik ging voor een blogopdracht naar Griekenland. Er werden feestjes gevierd, er aten vrienden mee aan tafel, we bezochten mooie theatervoorstellingen, gingen weekendjes weg. We moesten afscheid nemen soms, maar zagen ook dat we het goed hadden.

En toen werd het lente. En begon het weer te kriebelen. Ik had behoefte aan iets leuks in het vooruitzicht. Wilde iedereen nog steeds met een camper op pad? De kinden juichten enthousiast van ja. Het hele weekend zochten we het internet af naar een leuke (en betaalbare!) camper. Op zaterdagochtend gingen we naar een camperbedrijf in de buurt waar een open dag werd gehouden. Zodat we de verschillende soorten campers eens in het echt konden bekijken. Ik was namelijk wel nieuwsgierig hoe krap of ruim die dingen in het echt zijn. En of het wel een beetje comfortabel was, zo’n rijdende caravan. Het viel me alleszins mee (lees; Lief paste er in de lengte goed in, en ik in de breedte 😉 ). 

We kregen steeds duidelijker wat we wel en niet wilden. En nadat ik middernachtelijk het hele internet twee keer had doorkruist had ik precies de soort camper gevonden die we wilden en zochten, maar die we nog niet in een betaalbare versie hadden ontdekt. Want door allerlei zaken, leuk en minder leuk, was mijn budget nog niet helemaal zoals ik had gehoopt dat het zou zijn. Dus elke euro die ik niet aan de camperhuur hoefde uit te geven, was welkom. Maar ons wensen- en eisenlijstje was ook duidelijk; een stapelbed voor de kinderen, een alkoofbed voor ons. Dan hadden we vaste bedden, zonder dat we steeds de boel moesten ombouwen als we gingen slapen. Een dubbele dinette. Een toilet. Keukenblok inclusief inventaris. Een fietsenrek. Stoelen en tafel voor buiten. Stuurbekrachtiging. Afijn, een heel lijstje dus. Hoewel er heus ook veel duurdere campers te huur waren dan de campers die in mijn zoekresultaten naar boven kwamen, vond ik het toch nog een heel bedrag wat er werd gevraagd voor die campers die aan al onze wensen en eisen voldeden.

Maar ergens na de zoveelste googleactie zag ik het. Daar stond ie. Hij was nog precies twee weken beschikbaar in de zomervakantie. En vele honderden euro’s goedkoper dan al zijn broertjes en zusjes die we hadden gevonden.

Deze vrouw had haar camper gevonden.

Tevreden kroop ik naast Lief die al lang lag te slapen. Want die man vond ik vele jaren geleden al. Hoefde ik ook niet meer te zoeken. Gelukkig maar. Want een camper zoeken op internet was een klus, maar vind er maar eens een man. Ik geloof niet dat ik daar goed in zou zijn.

Vanochtend vroeg liet ik zien wat ik had gevonden. En hoera, hij zag ook wat ik zag; het was misschien niet de mooiste camper die er was qua design en bekleding, maar met het bedrag wat we zouden besparen door ons niet te laten verleiden tot een ander kleurtje of motiefje, zouden we tijdens onze vakantie veel leuke dingen kunnen doen.

Er volgende geen speeddate, dagdate of logeerweek. Ik belde de eigenaar, had een fijn gesprek en reserveerde de camper.

En nu kan het grote vakantaseren beginnen. Vijf maanden lang. Want één mooi lenteweekend maakt nog lang geen zomervakantie helaas.

Boer zoekt vrouw 2017: De logeerweken, het verhaal gaat door…

Voor je het weet is het voorbij zo’n logeerweek. Want hij duurt maar drie dagen. Dat klinkt meer als een logeerweekend of een logeermidweek, maar dat bekt waarschijnlijk minder leuk. En hé, al die tickets voor Yvon, de vrouwen en de cameraploegen, dat kost de KRO-NCRV al een lieve duit natuurlijk, dus we zullen niet mopperen over de gemiste vier dagen van de driedaagse logeerweek.

Voor sommige vrouwen lijken die drie dagen er waarschijnlijk sowieso wel zeven. Want opstaan rond half 6 om om half 7 ‘s ochtends de koeien te melken en stront te ruimen, of het zielig vinden dat koeien worden ingeënt, vissen worden gevangen, kalfjes meteen na de geboorte bij hun moeder worden weggehaald of dat schattige kleine varkentjes worden opgegeten, dat gaat je niet in de koude kleren zitten.

En dan moet je ook nog proberen je momentje te pakken met de boer waarvoor je naar het buitenland bent gereisd. Dat was (naast het sub-thema ‘zielig’) wel het thema van deze tweede aflevering over de logeermidweken. “Je momentje pakken”. Het is een typische Boer zoekt Vrouw uitdrukking, fervente BZV-kijkers weten dit; alles draait om het pakken van Je momentje. Het liefst voordat de andere logerende concurentes hun moment met jouw boer gepakt hebben, want dan kan het momentum wel eens voorbij zijn en zit jij op de vlucht terug naar Nederland voordat je goed en wel weet of je zelf had willen blijven.

Doorgaans houdt Je momentje pakken in dat je er voor zorgt dat jij en de boer even alleen zijn, ehm, samen dan. Zonder dat de andere om hem heen zwermende en kirrende en met hun haren wapperende vrouwen erbij zijn. Maar in bij boer Olke in Texas was vandaag het reguliere momentje pakken vervangen door het Oud Texaans Een Kalfje Pakken terwijl het nog in de koe zit. Voor dierenartsassistente in opleiding Harriët geen probleem. Nadat Olke de koe had gevoeld stak zij zonder te aarzelen haar hand volledig in de koe om te checken of er nog steeds een kalf in de zwangere koe zat. Of de andere dames dat ook wilden, vroeg Olke? Alberdien keek vol afgrijzen naar de arm van Harriët die vol koeienstront weer uit de koe was gekomen en besloot van niet. Sandra zag haar kans voor het ultieme momentje pakken. Zo kon ze eindelijk aan Olke laten zien dat ze nergens voor terugdeinsde en dat het haar menens was dat ze naar Texas wilde. Als ze daarvoor een hand in een koe moest steken, dan maar een hand in een koe steken. Dus hoppa, aan die handschoen tot aan je oksels en diep die koe in. Ja hoor, loog ze een eind in het rond, zij voelde ook een kalfje. Wij geloofden er niets van, en die hand was sneller de koe weer uit dan dat je koe kon zeggen, maar Sandra had haar moment gepakt!

Sandra weet het; liefde is hard werken!

20170311_123016_resized

(ik zou die handen voorlopig ook maar in mijn zakken houden, ipv in een koe)

Verder opvallend in Texas; Olke rijdt het stukje tussen boerderij en stallen (een meter of honderd) elke dag met de auto. Alberdien wandelt liever.

Harriët eet geen vlees, maar prikt zonder moeite de koeien met spuiten in hun billen. Alberdien denkt, shoot (no pun intended), ik moet ook een momentje pakken en prikt dan wanhopig ook maar een spuit een koeienbil.  Olke begrijpt nog steeds niet waarom de vrouwen naar Texas zouden willen komen helemaal vanuit Nederland. Wij snappen dat ook niet helemaal trouwens. Niet lullig bedoelt naar Olke, maar serieus, zou je huis en haard en je familie en vrienden zo makkelijk achter je kunnen laten. De stallen worden twee keer per dag onder water gezet om de boel schoon te spoelen. We zijn benieuwd wie Olke straks wegspoelt uit Texas. Alberdien denkt niet dat zij dat zal zijn, want volgens haar richt Olke telkens als eerste zijn aandacht op haar.

In Canada worden piepers en wortels geschild boven de prullenbak. Dat scheelt weer een schaaltje afwassen (tip van Riks). Marit neemt zoveel momentjes met boer Riks als maar mogelijk is. En dat lukt haar goed, Riks vindt het met haar beduidend makkelijker gaan als met de andere twee vrouwen. Eline merkt dat ook, ze vertelt dat ze echt merkt dat je wel je momentjes moet pakken met Riks, want het gaat allemaal snel voorbij. Dus vertelt ze om half 7 ‘s ochtends tussen de koeien die gemelkt moeten worden dat dit toch echt een leuk werkje is, en best leuk om je bed voor uit te komen. Om daarna ietwat chagrijnig in de ruimte te gaan staren (dat snap ik best, ik ben om half zeven ook niet de vrolijkste Margje). Eline blijkt thuis een zoontje van zeven te hebben. Say what? Dus ook zij zou, net als Harriët, eventueel een kind laten verkassen naar de andere kant van de wereld? Bij mij thuis op de bank geven de kinderen aan dat ze blij zijn dat ik geen boer zoek. Ik snap ze wel. Emigreren is niet echt ons ding…

Na het koeien melken wordt het ontbijt gemaakt. En dan vindt de nu al wereldberoemde staafmixerconversatie plaats. Je had er bij moeten zijn. Claudia blijkt haar momentje in de keuken te pakken. Riks weet dan wel niet wat een staafmixer is, ook zonder staafmixer kan ze haar bananenpannenkoekjes bakken. Je ziet haar denken, de liefde van een man gaat door de maag. En Riks kijkt er goedkeurend naar. Eline ziet haar kansen dalen. Maar ja, vindt maar eens een nieuw momentje…

Bij boer Marc loopt het allemaal stroef laat staan dat er momentjes zijn. Er lijkt weinig energie in te zitten. Figuurlijk én letterlijk, want de stroom valt uit. Dus moeten ze in het donker afwassen. Het moment om de kaarsen aan te doen en romantisch bij kaarslicht een wijntje te drinken zou je zeggen. Maar Marc pakt de enorme zaklamp erbij en gaat laten zien dat er vleermuizen zijn. “Nou, okay, leuk” aldus Marc zelf, die ook wel inziet dat het allemaal niet zo lekker loopt. Daar helpt zelfs geen sterrenkijken-app aan. Hij ziet er wel de humor van in, dat scheelt. “Oooh, when is this gonna stop?” vraagt hij zich vertwijfeld af.

20170311_123103_resized

Wij vrezen een beetje dat Marc straks als enige boer geen vrouw over gaat houden aan het programma. Maar denken niet dat het dan ophoudt. Als hij single blijft zal er vast een significante stijging in het aantal verkochte vliegtickets naar Zambia te zien zijn. Allemaal vrouwen die denken dat ZIJ die boer vast wel weten te ontdooien en kunnen laten ontspannen. 

Continue reading “Boer zoekt vrouw 2017: De logeerweken, het verhaal gaat door…”

Van die dingen

Woensdagavond zag ik Spinvis*. Hij zong liedjes en maakte samen met zijn band muziek. Mooie liedjes, betoverende muziek. Als ik dat zie en hoor, dan wil ik ook zanger worden. En muzikant.

Ik stel me dan voor dat ik ergens op een zolderkamer, of juist ergens bij een open haard liedjes zit te schrijven, en wat piel op een gitaar. Of net als Daniël Lohoues door Amerika reis en met bluesmuzikanten zing over het leven.

Maar het was gewoon een week waarin ik naar kantoor ging voor allerlei overleggen, boterhammen smeerde voor lunchpakketjes, driehonderd wassen draaide (gevoelsaantal), de kots van de kat opruimde, wordfeud met mijn moeder speelde, me verbaasde over de gezinnen bij Helemaal het eind & Het beste voor mijn kind, het spannende boek Ragdoll uitlas, 29 maaltijden kookte (wederom gevoelsaantal), bleef zweven als kiezer en nu snel naar de trein moet omdat ik een werkafspraak ergens onderin Gelderland heb.

Maar ergens in dit normale leven zit vast ook muziek. Als je goed luistert.

 

 

* PS; dank J. Voor het briljante idee naar Spinvis te gaan!

Boer zoekt vrouw 2017, de logeerweek is begonnen!

Ik liep zaterdag in de plaatselijke kringloopwinkel rond en moest bij de kast met streekromans opeens enorm aan Boer zoekt Vrouw denken. Want het tv-programma BZV blijkt gewoon de nieuwerwetse streekroman! De komende weken kom je daarom wat boeken in mijn BZV-blogs tegen (ook om de boel wat op te leuken, want eigenlijk was het een redelijk saaie BZV-avond deze keer). 

Het begon best wel spannend. De hele logeerweek ging voor Harriet namelijk bijna niet door. Zij besefte op Schiphol opeens hoe ver weg Texas eigenlijk is en dat vliegtuigen neer kunnen storten. “Ik ga niet” besloot ze. Ze wilde terug naar haar kinderen, want straks overleefde zij het hele Boer zoekt vrouw avontuur niet en dan liet ze die bloedjes van kinderen moederloos achter.

20170304_144609_resizedZo’n logeerweek bij een buitenlandse boer is ook geen kortstondig avontuur natuurlijk. Voordat je het weet zit je voor de rest van je leven in het buitenland. Wat dan het binnenland wordt. Ofzo.

Maar gelukkig had ze goede vrienden, die beloofden op haar kinderen te passen, en zo kwamen er toch drie vrouwen voor Olke naar Amerika. Hoewel Yvon het nog probeerde te saboteren (voor de spannende t.v. ofzo?), door op het moment dat Harriet de koffer incheckt nog maar eens te vragen of ze het zeker wist? Even dachten we dat Harriet alsnog die koffer terug zou pakken, maar ze ging dus wel. Had Olke in ieder geval niet voor niets opgeruimd en kofie gezet. Cake bakken kan ie trouwens niet, dat de vrouwen niet verwachten dat ie een held in de keuken is!

foto (5)

Alberdien denkt dat ze goede kans maakt bij Olke. Want hé, zij spreekt als enige van de drie vrouwen Fries. Net als Olke. Dat schept een band. Zeker weten. (Die koffer, zie je die koffer? Zo groot! Ik vermoed dat ze denkt dat ze niet meer terug hoeft naar Nederland!).

foto (6)

Na de koffie met cake gaan ze meteen kalfjes wegbrengen. Want ja, koffie en cake, dan weet je het wel. Iets of iemand moet/is dood. Die kalfjes dus. Daar schrikt Alberdien wel een beetje van. Dat die lieve leuke beesten van de boerderij ook nog eens dood gemaakt moeten worden.

Over dode dieren gesproken. Harriet is vegetariër. En daar schrikt Olke dan weer van.

foto (7)Oh jee, zal Harriet straks als eerste weer naar Nederland worden gestuurd door Olke? Omdat ze geen vlees eet? Ik zei het vorige week al, als vegetariër heb je het niet makkelijk bij Boer zoekt Vrouw. Gelukkig heeft ze verder wel ervaring met het boerenbedrijf en voelt ze zich daar wel thuis.

De koffer van Alberdien bleek vol te zitten met friese vlag cadeautjes voor Olke. Voor het geval Olke zou vergeten dat Alberdien ût Fryslân komt. Sandra ziet het allemaal even niet meer zitten. Ze spreekt geen Fries en weet niets van het boerenleven. Straks moet zij als eerste Texas verlaten! Maar hé, zij eet wel vlees en ze wil Olke zelf wel als toetje! Zij geeft Olke een doosje vol liefde en hint en passant dat haar eigen doosje op de city break ook vol liefde zal zijn. Toch is ze er niet gerust op.

20170304_143959
Volgende week zien we hoe het haar verder vergaat in Texas. Kop op vrouw, hij heeft je niet voor niets uitgekozen bij de dagdates!

In Canada heeft Riks alles voorbereid voor zijn dames. Er liggen enge pakjes klaar op bed.

image

Het blijken geen kinky latex speelpakjes, maar een overall en laarzen. Zodat de vrouwen meteen mee kunnen helpen met melken. Melken en uiers schoonmaken doe je altijd van je af. En een stier kun je niet melken, dat ontdekt Marit als Riks haar aan het melken wil zetten. Gelukkig staat haar muts haar goed. Aldus Riks.

image En de in Canada boerende boer maakt dan misschien wel flauwe grappen, hij snapt best dat dit hele boerzoektvrouwgedoe geen grap is. Aan de bak moet je. Met verhalen vertellen. En over je gevoelens praten. Die Riks toch. Hij kiest er meteen een soort therapeutische setting voor uit zodat iedereen op zoek kan naar zijn/haar gevoelens.image

Ondertussen zijn de dames van Marc op bezoek bij AnneKim en haar weesolifantjes. Waarom zou je bij een boer langsgaan als je eerst ook nog wat kunt rondreizen en op safari kunt? Hoppa, gebruik maken van het reisbudget budget van de KRO-NCRV, als Yvon de hele wereld over mag, dan mogen zij toch ook wel wat van Zambia zien? AnneKim geeft ze meteen een vaag groene schort. Is dat camouflage ofzo? Dat de olifanten je niet zien? Ondertussen vertelt ze een verhaal over een olifant waarbij ze een staart moest amputeren. Maar die had ze gewoon vervangen door een limonadeflesje. Die staart dus. I kid you not. Is er iets dat AnneKim niet kan?

Daarna gaat het al karaokend in de auto op weg naar Marc. Kunnen ze eindelijk met hun afrikanse Hunk in de jacuzzi slash minizwembad. Oh, wacht, eerst nog boodschappen doen op de lokale markt. Hoe pittoresque. De gevoelstemperatuur un Zambia is trouwens meer dan 40 graden. Je moet wat over hebben voor zo’n knappe boer in dat stukje paradijs!

20170304_144258

foto (8)

Gelukkig heeft Marc een koelkast vol plastic flessen. AnneKim knutselt hier de komende dagen vast een verplaatsbare opvouwbare schaduwgevende palmboom inclusief verkoelende airco van. Dat kan ze ongetwijfeld. Marc zelf vraagt zich ondertussen de hele tijd af of hij er wel goed aan heeft gedaan deze vrouwen naar zijn paradijs te halen. Waar is hij in hemelsnaam aan begonnen?? Bij elke scene zie je de vertwijfeling op zijn gezicht…

 

foto (9)

Ook in Roemenië zien we vertwijfeling. Kijk maar eens naar Susanne als ze in de auto op weg naar David zit en naar buiten kijkt naar de plaatstelijke folklore, of haar blik op de stallen die er meer uitzien als een ingestorte boerderij in Groningen na een heftige aardbeving (sorry Groningen!). Zelf ziet David vooral veel potentieel. Mara en Jorien kirren vrolijk mee dat het er inderdaad goed uitziet allemaal. Liefde maakt blind denk ik? Ik las ergens dat er 15000 varkens in die stallen moesten komen. 15000. Ik ben acuut vegetariër geworden. Gelukkig ben ik niet op zoek naar een boer.

foto (10)

foto (11)Maar, eerlijk is eerlijk, David heeft naast de ruïnestallen ook een niet op instorten staand huis. Met een zwembad. Een echt groot zwembad. Alleen jammer dat het regent en de temperatuur ook niet tropisch is. Wat voor klimaat heeft Roemenië eigenlijk?

Dat huis heeft ie nog maar net trouwens. Voordat hij gaat koken moet ie de gebruiksaanwijzing lezen van het fornuis. Maar daarna wordt het gezellig aan tafel. Met goede gesprekken en veel lachen. Het ziet er bijna leuk uit. Dat ze de hele dag van hem moesten gras maaien, struiken snoeien en onkruid wegwieden, dat vergeven ze hem blijkbaar allemaal. David is ondertussen helemaal het mannetje. Drie leuke vrouwen, voor hem alleen. Ik hoop maar dat hij ze nog weer naar Nederland terug laat gaan. Yvon is namelijk ook helemaal verdwenen nadat ze een box vol boterhammen van hem moest smeren. Komt het wel goed daar?

20170304_144458

 

In Frankrijk haalt boer Herman zijn vrouwen van de trein. Herman denkt even dat hij aan Heel Holland Bakt meedoet, maar de vrouwen die naar hem toe getreind zijn weten heel goed aan welk programma ze meedoen, en hebben maar één wens. Ze weten namelijk precies wat ze willen worden:

IMG_-kzmf4r_resized

Of misschien willen ze wel muzikant in Frankrijk worden, want ze zeulen allemaal een instrument mee naar Herman.

Zelf ben ik nog niet helemaal over de fatale vergissing van Herman tijdens de speeddates heen. Want nog steeds denk ik dat hij Anke had moeten meenemen.

20170304_144521_resized_1

Maar Herman heeft het prima naar zijn zin met Fleur en Anne en Pia. Hij straalt ervan en krijgt per minuut meer zelfvertrouwen lijkt het wel. Van de verlegen jongen uit de eerste uitzending is niets meer terug te vinden. Herman is De Man van BZV vandaag.

Hoppa, hier een taart die ik zelf heb gebakken. Natuurlijk ook een glutenvrije voor jou. 

Zeg, leuk dat pianospel van je, maar je moet bij dit stuk toch echt harder op de toetsen slaan voor een beter resultaat.

Hallo, ik kom er even gezellig bij tandenpoetsen, want tandenpoetsen als voorspel, dat durf ik wel.

En nadat ik jullie in jullie bedjes heb zien liggen doe ik het licht uit voor jullie. Slaap lekker!

foto (12)

(die vrouw linksboven, daar aan tafel, die lijkt gewoon op Fleur en Anne. Toch? Heeft ie twee meiden uitgezocht die op zijn moeder lijken??).

Maar goed, het is middernacht ondertussen. Ik stop met bloggen en zeg net als Herman: Welterusten!

image

(Ehm, maar wacht, hij deed dat licht echt uit. En de cameraploeg staat dan dus gewoon nog in de slaapkamer? Creepy!)

De Annie M.G. Schmidtprijs & het liedje waarmee we, pardon, OG3NE het songfestival gaan winnen

Zonder boeken zou ik niet kunnen. Mooie boeken zijn zo fijn. Films waarin je jezelf even kunt verliezen ook. Een spannende tv-serie bingewatchen kan ook heerlijk zijn.

Maar mooie liedjes. Mooie liedjes. Die je raken. Door hun teksten, door de muziek, door de emoties. Mooie liedjes, die zou ik ook niet kunnen missen.

Soms hoor je ze toevallig op de radio langskomen, soms maken ze indruk tijdens een theatervoorstelling. En soms leer je ze kennen door de uitreiking van de Annie M.G. Schmidtprijs voor het beste theaterlied.

Gisteren werden ze bekend gemaakt, de nominaties voor de Annie M.G. Schmidtprijs voor het seizoen 2015/2016. Die liedjes zijn soms grappig, soms absurd, maar vaak ook ontroerend of indrukwekkend.

In 2014 wonnen Yentl en de Boer deze prijs voor het liedje ‘Ik heb een man gekend’:

Het jaar daarvoor won Gerard Maasakkers met zijn lied ‘Mijn kind’, over het missen van een kind dat hij nooit heeft gekregen:

In 2015 won Jan Rot met zijn ‘Stel dat het zou kunnen…’:

Voor 2016 is Jan Rot weer genomineerd, nu met het lied ‘Solidariteit’. Een hele prestatie dat hij meteen na het jaar waarin hij de prijs heeft gewonnen weer op de lijst met nominaties staat!

Kiki Schippers is genomineerd met haar indringende lied ‘Er spoelen mensen aan’ (co-componist: Rolf Verbaant).

Naast Jan Rot en Kiki Schippers is ook Maarten Ebbers genomineerd, met zijn SM-lied ‘Eens maar nooit weer’.

Alex Roeka is genomineerd met zijn lied ‘Moeder’ en Simone Kleinsma zingt ook over haar moeder in het genomineerde lied ‘Wonderlijk’ waarvan de tekst van Frans Mulder is en de muziek van Bernd van den Bos.

‘Als tijd niet bestaat’ van Flip Noorman is de zesde genomineerde.

Een liefdeslied, twee teksten over overleden moeders, een grappig lied over S.M en twee keer een geëngageerd lied. Wie zal er gaan winnen?  Ik zet in op een van de liedjes over moeders, of op het mooie maar heftige lied van Kiki Schippers…

Als je hierboven op de namen van de artiesten doorklikt, kom je bij de genomineerde liedjes terecht!

Continue reading “De Annie M.G. Schmidtprijs & het liedje waarmee we, pardon, OG3NE het songfestival gaan winnen”

Angst

 

Soms kan ik niet slapen

en binnen die somsen kijk ik dan soms wel eens op nu.nl

dat kun je beter niet doen natuurlijk

want dan slaap je daarna helemaal niet meer snel.

Toch wint soms de nieuwsgierigheid

van wat goed voor me is.

Dan kijk ik naar het nieuws op mijn mobiel

in de nachtelijke duisternis.

En altijd is er weer die angst dat ik iets zal lezen

van dat de halve wereld is vergaan

Dat terwijl ik in het donker lag te woelen

ergens iets grandioos is misgegaan.

Continue reading “Angst”