Even een ander uitzicht

We zijn er even vandoor. Geheel coronaproof met ons tweeën. De man en ik. We slapen in een vakantiehuisje op een vakantiepark waar het restaurant gesloten is en het zwembad ook. Even een ander uitzicht (veel bomen, een konijn, andere vakantiehuisjes achter de bomen en het konijn, mussen net als thuis (maar dan andere mussen denk ik toch wel) en grauwe luchten met soms wat zon).

We wandelden over de hei van het Dwingelderveld, waar afstand houden niet echt moeilijk was (want er waren niet veel andere mensen, wel veel schapen. En konijnekeutels en molshopen, maar de veroorzakers van dit alles hebben we daar niet gezien) en de vergezichten prachtig.

We lezen. Zetten potten thee. Maken warme chocolademelk. Haalden pizza in plaats van te koken. Kijken t.v. Niets bijzonders, maar toch ook weer wel. Geen laptops mee, dus geen werk tussendoor. Het  voelt luxe om er even uit te zijn. Op minder dan een half uur rijden van thuis zijn we even weg van alles.

au3zbu

Ik herinner me die ene ochtend nog

Ik vond de herinnering ook terug op Twitter:E3E8B6A6-4055-4470-94B0-75D8409F625C

Ik ben zo benieuwd wat er de komende dagen gaat gebeuren. Zal ik weer een paar keer “Nee!” de ruimte in roepen? Zal Trump het accepteren als Biden wint? Of zal het gewoon gebeuren dat hij zelf gewoon weer wint, net als in 2016? We zijn er hier in Nederland best veel mee bezig, maar we zitten toch echt letterlijk en figuurlijk op afstand. Dus echt doorzien kunnen we het niet. Vier jaar geleden dachten ‘we’ ook allemaal dat ‘ze’ toch echt niet die charlatan als president zouden kiezen. Maar de werkelijkheid bleek onvoorspelbaar en grilliger dan verwacht. En de wereld werd, niet alleen door hem (zo eerlijk moet ik dan toch wel weer zijn), per jaar gekker. Misschien is ook Biden niet per se een heel goede keuze. Ik weet het niet. Toch hoop ik dat hij wint, want ik gun zelfs de Trumpstemmers een andere president dan die van hun keuze.

Remember november? Before Corona

Had je me vorig jaar verteld hoe het leven nu zou zijn, over mondkapjes, testlocoties, niet knuffelen, afstand houden, online vergaderen, codes rood en dichte horeca, dan had ik je waarschijnlijk niet geloofd. Soms vrees ik met grote vreze dat we over een jaar ook weer allerlei dingen die we nu nog niet kunnen voorstellen bijna normaal gaan vinden.

Maar gelukkig zijn er ook leuke dingen. Die wil ik hier met je gaan delen. Vandaag is het de trouwdag van mijn ouders. Ze zijn al 52 jaar getrouwd (en al 58 jaar samen). Lang leve de liefde!

En omdat ik vandaag de uitslag van mijn Coronatest  van gisteren kreeg (negatief gelukkig), kon ik met ballonnen naar ze toe. Om de liefde te vieren.

20201101_140545

Reizen in tijden van Corona

Morgen ga ik voor het eerst in weken met de trein op reis. Ruim twee uur duurt mijn rit. Ik heb een reisadvies uitgezocht zonder overstappen, zodat ik, als ik eenmaal een goede zitplaats heb gevonden ik die niet meer hoef te verlaten. En ik heb mondkapjes. Meerdere. Omdat ik donderdag ook weer terug moet en de kapjes ondertussen niet kan wassen.

Ik heb een paar zelfgemaakte mondkapjes en een doos van die goedkope wegwerp mondkapjes. Allemaal niet-medische mondkapjes. Die dus waarschijnlijk niet werken. Want werkende mondkapjes mogen niet in het OV.

De wereld is gek geworden. Gelukkig spoorde ik toch al niet.

20200608_231024

 

Continue reading “Reizen in tijden van Corona”

Geslaagd!!

Eind maart schreef ik er nog over. Over Oudste en haar examens.

Ondertussen weten we dat ze al die schoolexamens goed gemaakt heeft. Ze heeft alle toetsen in Coronatijd zelfs zo goed gemaakt dat er bij het diploma een cijferlijst komt waarop alleen maar voldoendes staan. Een paar zessen, een stapel zevens en een mooie acht voor Engels (you rock girl!). Zodra vorige maand alle cijfers binnen waren hingen we de vlag al een keer op. Maar vandaag is het 4 juni. Nationale geslaagdendag, oftewel #nationaleslaagdag Dus de vlag hangt weer uit. De fototaart staat in de koelkast. Tussen 10 en 16 uur komt haar mentor langs met de cijferlijst en het officiële nieuws: Oudste is geslaagd voor haar VWO!!!

Dat dit automatisch ook betekent dat ze het huis gaat (en hoewel dat op zich natuurlijk ook heel feestelijk is maar toch ook een beetje ongezellig wel), dat negeer ik nog maar even. Eerst vieren we feest. Hoera!!20200604_104519

Niksen – Olga Mecking. Laten we dan ook maar meteen een winactie doen…

Als we dan toch terug zijn 😉

De afgelopen maanden fietste ik door stad en ommelanden om bossen tulpen te bezorgen bij in totaal ruim veertig mensen. Bracht grote paaseieren rond. Ik postte meer dan honderd kaarten. Verstuurde twintig grote enveloppen gevuld met kleine cadeautjes aan mensen die ik wel of juist helemaal niet kende- afleidingsenvelopjes noemde ik ze, op twitter konden mensen namen en adressen doorgeven van mensen die wel zo’n envelop konden gebruiken. Allemaal in het kader van wat vrolijkheid verspreiden ten tijde van Corona. En om iets te kunnen doen in deze gekke periode. Zeg het met bloemen en post ofzo. Ik schreef er over op Twitter en Instagram.

Hier bleef het stil, en zei ik niets (hoewel je dus op dit blog ook al mijn tweets kunt lezen, en daardoor dus toch op de hoogte kunt blijven, ook al volg je me niet op twitter!). Maar vandaag krijgen jullie gewoon meteen twee blogjes. En dit is er eentje met een winactie. Om ook hier wat vrolijkheid te kunnen uitdelen.

Van de Dwarsligger mensen mocht ik een boek digitaal ‘vooruit lezen’. Het echte exemplaar kreeg ik later thuisgestuurd. En hoewel ik dol ben op mijn grote stapel Dwarsliggerboeken, mag dit kakelverse nog helemaal nieuwe exemplaar naar iemand van mijn lezers. Dat moet dan wel iemand zijn die ook Engelstalige boeken leest, want ik verloot Niksen in het Engels (hij is ook verkrijgbaar in het Nederlands, mocht je geïnteresseerd zijn).

20200529_101637Stop being so busy. Een pre-corona opmerking. Maar toch, wees eerlijk. Ook nu kun je een portie gezond en lekker niksen best gebruiken.

20200529_103305Benieuwd naar deze Dwarsligger? Als je wint, ligt ie binnenkort bij jouw op de deurmat. Je weet hoe het werkt. Reageer op dit blog (je naam en reactie komt dan online te staan, maar je e-mailadres niet!), of vul onderstaand reactieformulier in (dan komt er niets online te staan, je reactie gaat rechtstreeks naar mijn inbox, vergeet echter niet je e-mailadres in te vullen, anders weet ik niet hoe ik je kan bereiken als jij de winnaar blijkt te zijn!). Reageren en invullen kan t/m vrijdag 5 juni!

UPDATE; invulformulier is weggehaald omdat winactie is geëindigd. Ingemar reageerde via het invulformulier en heeft gewonnen. Veel leesplezier Ingemar!

 

 

Lekker leesbaar boekje. Voelt alsof je een heel lang tijdschriftenartikel aan het lezen bent, doet denken aan sfeer van FLOW magazine in combinatie met Psychologie Magazine. Leuk om te lezen hoe een buitenlandse schrijfster kijkt naar onze Nederlandse gewoontes en gezegdes. Fijn dat wij toch ook ergens goed in blijken te zijn. En interessant ook om te beseffen dat Niksen zo goed voor ons is. Eat your heart uit Denemarken met je Hygge en Italië met je Dolce Vita. Wij hebben nu Niksen. Het bestaat, het is een keuze, een manier van leven. Boekje vol humor, tips & adviezen en serieuze achtergrondverhalen – MH

… nergens woorden voor

Het is zo stil in mij,

ik heb nergens woorden voor.

 

In mijn hoofd zing ik dit liedje soms. Maar eigenlijk klopt het niet. Ik ben wel stil, maar zit juist vol met woorden. Ze komen er alleen niet uit. Omdat ik er namelijk zelf niet zo goed uitkom. Wat ik moet met alles. Omdat ik niet zo goed weet wat ik moet met de stilte op straat en mijn lege agenda versus de drukte van maatregelen, stress en alle informatie op t.v., social media en kranten. Als u me nog kunt volgen? Ik volg me zelf namelijk soms niet eens.

Het ene moment denk ik, het komt vast allemaal goed, we komen hier wel doorheen en het andere moment zit ik opeens in tranen (in de tuin onder een heldere sterrenhemel, of op de bank bij kaarslicht, ‘s nachts in mijn bed – ik zie opeens een patroon in deze donkere momenten; ik ben alleen en het licht is uit) omdat alles mij zo aangrijpt en ik me zorgen maak om mijn kinderen en hun toekomst, maar ook om de hele wereld als een groot geheel van alles (een wereld die doordraait, maar toch ook niet – waar is Matthijs van Nieuwkerk eigenlijk gebleven?).

En omdat het soms zo stil is, of juist zo vol misschien, in mijn hoofd meed ik dit blog. Was het niet te triviaal om hier te schrijven over kleine dagelijkse dingen terwijl er zoiets groots de wereld bepaalde? Was het wel oprecht als ik hier mijn momenten van klein geluk zou delen, terwijl ik op sombere dagen doel- en inspiratieloos op de bank lag, met een sombere wolk in en boven mij? Buiten was het soms zo zonnig dat het al zomer leek, binnen in mij voelde ik regelmatig een soort grijze mist. Om op een andere dag weer te merken dat ik zelf juist de zon ben in het diepst van mijn bestaan. Op die dagen fietste ik vrolijk door het lentegroen en was ik dankbaar voor alles wat er goed en fijn was. Beide gevoelssferen, licht en donker, leven in mij. Soms lijk ik geen controle te hebben over welke sfeer het wint op een dag. Soms wisselen ze per uur. Ik kan u vertellen dat het daardoor regelmatig reuze vermoeiend is om mij te zijn.

In mijn eentje bedenk ik van alles wat ik zou kunnen zeggen, zou kunnen schrijven hier. Hele blogjes verzon ik. Maar ik typte ze niet.

Tot ik zonet mijn blog-url letter voor letter tikte en begon te schrijven. Blijkbaar ben ik terug. Van nergens naar toe geweest.

Examens in tijden van Corona

Het was al een tijdje onduidelijk; hoe zou het verder gaan met school, de tentamens en het Centraal Examen (CE) in mei nu de scholen dicht moesten en je aan social distancing moest doen?

Oudste doet eindexamen VWO dit jaar. En waar je als puber normaal bij het sluiten van scholen misschien iets zou denken als Hoera, Vakantie! zorgde het bij de meeste eindexamenkandidaten juist voor extra stress. Want op deze manier misten ze voorbereidende lessen, en het was ook bijna tijd voor de laatste toetsweek, met toetsen die gelden voor het SE (het Schriftelijk Examen).

Sinds een paar dagen gonsde het rond: misschien werd het CE wel afgeschaft, zou er geen Centraal Eindexamen meer zijn. Maar wat dan? Wanneer was je dan geslaagd?

Vanochtend werd het duidelijk dat het CE in mei inderdaad niet door zal gaan. Geen gymzalen vol tafeltjes, geen duizenden scholieren die zich tegelijkertijd over een Examen Wiskunde of Economie buigen, niet allemaal na afloop massaal online gaan checken wat de juiste antwoorden hadden moeten zijn, geen dagelijkse berichten van LAKS in de krant.

Het grote Gala was door de school van Oudste al afgelast. Haar netgekochte galajurk en -schoenen hangen en staan nu doelloos in de kast. Geen eindexamenfeestje dus. Maar ook het eindexamen zelf gaat nu niet meer door.

Toch is ze nog niet geslaagd. Ook al zou ze met haar rapport van nu wel aan de overgangseisen voldoen, want ze staat op geen enkel vak een onvoldoende. Al zijn sommige voldoendes wel krappe voldoendes. Maar ze zijn nog niet klaar met het SE. Op de school van Oudste zou normaal eigenlijk deze week de laatste toetsweek zijn. Die was wegens Corona al verplaatst naar 1 t/m 9 april. Ook met de nieuwe afspraken gaan die toetsen (want SE) gewoon nog door. Misschien niet per se begin april, want minister Slob heeft hiervoor uitstel tot 1 juni gegeven, maar wel ergens de komende weken. De cijfers van het SE worden leidend of je wel of niet geslaagd bent.

Daarmee krijgen deze examens/tentamens nu voor Oudste de lading van het echte Eindexamen. De komende toetsen gaan namelijk nog steeds bepalen of ze wel of niet zakt. En voor meerdere vakken wordt dus het een soort van eropoferonder-situatie. Het voelt door de huidige eisen toch niet helemaal of er iets veranderd is, maar meer alsof twee toetsen nu slechts één toets wordt.

We leven hier in huize Heida daarom nog steeds in een soort examenmodus, gecombineerd met Coronamaatregelen. Er kan nog geen vlag uit. En voor feestjes is het ook nog geen tijd. Misschien maar goed ook, want die mogen toch niet georganiseerd worden.

Mocht iemand nog een goede tip hebben voor het oefenen van een mondeling Frans, dan houden we ons aanbevolen! Au revoir!