AVG : Margje doet mee

Hierbij beloof ik, Margje Heida, plechtig dat ik al jullie gegevens netjes ende vertrouwelijk zal behandelen. Uw mailadressen, mocht u die doorgeven voor een leuke winactie of anderszins, worden alleen door mij gelezen en niet doorverkocht of voor een andere reden gebruikt dan die waarvoor u het mailadres heeft doorgegeven. Daarnaast beloof ik dat ik uw mailadres zal verwijderen aan het eind van het jaar als ik een grote blogschoonmaak houdt. U kunt altijd aangeven dat u vanaf NU volledig verwijdert dient te worden uit mijn database. Dan zal ik dat onmiddelijk doen (zodra ik klaar ben met werken/de was/de afwas/de rest van het huishouden ­čśë ).

En nee, hiermee ben ik absoluut nog niet AVG-klaar. Maar hier doe ik het eerst maar even mee. Op mijn werk hebben we deze maand nog een audit, of we helemaal AVGproof zijn (ik verwacht van wel), hier op mijn blog kom ik er niet aan toe alles echt officieel te regelen. Maar ik beloof dus plechtig ende oprecht dat ik niet zal datalekken!

Laurel of Yanny (of Jemmie)

Verbaasd kijk ik naar de tweets van mensen die duidelijk de naam Laurel horen.
Ik heb het fragment al zes keer afgespeeld en hoor niets anders dan Jemmie

Klik hier voor de link naar de NOSsite met het geluidsfragmentje

Overduidelijk Jemmie, dus ik hoor bij #teamYanny denk ik. Want hoewel ik echt probeer Laurel te horen door het woord Laurel te lezen of aan Laurel te denken, ik hoor alleen maar Jemmie.

Een paar minuten laten komt Oudste thuis. Ik laat haar het fragment horen. Ik hoor weer Jemmie. Maar Oudste niet. “Hij zegt Laurel”. Ze snapt niets van mijn Jemmieverhaal. Nogmaals afspelen. Ik hoor Jemmie. Zij weer Laurel.

Ze zoekt de link op op haar eigen mobiel. Om door te zenden naar vriendinnen. Als ze die link afspeelt hoor ik opeens een luid en duidelijke Laurel. Huh???? Ze speelt het nogmaals af. Nu horen we dus allebei Laurel. Ik kan de Jemmie nergens meer vinden.

Misschien ligt het aan het apparaat waarop ik het hoor, opper ik nog. Maar ook op mijn eigen mobiel, met dezelfde links als eerst, hoor ik alleen maar Laurel.

Absurd.

Hoe dan???

Als ik morgen in de trein zit en de conducteur Zwolle hoor omroepen, kijk ik eerst eens goed naar buiten. Want misschien hoort de rest van de coup├ę wel dat we in Almere zijn.

Ik kan mijn oren en hersenen dus eigenlijk niet vertrouwen. Heel vaag! Wat hoor jij???

Laurel of Yanny? KLIK

Continue reading “Laurel of Yanny (of Jemmie)”

Cadeautjes

Het voorspelde onweer van die zondag zou pas in de avond komen.
Het was moederdag.
Ik zou mijn ouders helpen met wat administratieve zaken.
En ik had een nieuwe (nou ja voor mij dan, eigenlijk is ie tweedehands) elektrische fiets.
Ik telde deze vier zaken bij elkaar op en besloot om zondagmiddag naar mijn ouders te fietsen. 15 kilometer heen en 15 kilometer terug gaat echt stukken sneller nu dan met mijn gewone fiets. Vrolijk sjeesde ik langs groene weilanden, tuinen met struiken vol bloemen, bermen met pluizige paardenbloemen en natuurgebieden waar een vogelaar zijn/haar hart kon ophalen. Ik werd er bijna een vogelaar van, maar kom qua herkenning niet verder dan eend, gans, reiger en fuut.

20180513_170731

Mijn moeder kreeg een klein cadeautje van me. Wat een heerlijke kringloopvondst!
IMG_20180513_235808_006

Nadat we thee hadden geleut en ik online allerlei zaken had geregeld, was het tijd voor de terugtocht. Als ik doorfietste zou ik voor de regen ging vallen thuis zijn.

Vlak voor vertrek had mijn moeder ook nog een cadeautje voor mij. Of ik misschien een tasje wilde hebben dat ooit van mijn oma was geweest? Dat wilde ik wel.

20180513_181509

Ook de terugweg was een feestje. Ik had gewoon al jaren eerder zo’n fiets moeten kopen. Halverwege fietste ik langs het huis waar mijn opa en oma vroeger woonden. Oma had toen nooit kunnen verzinnen dat jaren later haar kleindochter daar voorbij zou fietsen op een elektrieke fiets met haar zwarte handtasje in een fietstas. In mijn hoofd bedankte ik oma voor het leuke vintage cadeautje.

Thuis ontdekte ik nog een cadeautje. In een klein binnenvakje van het tasje bleek tot mijn grote verrasing (en die van mijn moeder) een klein fotootje te zitten. Voor een kerstboom zit ik op schoot bij mijn moeder. Hoe lief!

20180513_181718

Een dag vol cadeautjes dus. Gewoon zomaar even tussen de drukte door stond de tijd even stil. Ook al sjeesde ik er met 24 kilometer per uur voorbij.

Boer zoekt vrouw is weer begonnen; de boeren zijn voorgesteld

Tien boeren binnen een uur. Eigenlijk is het te veel, te snel. Want geef nou toe, zes minuten per boer, dat is toch eigenlijk onaardig? De boeren die zijn uitgekozen uit alle aanmeldingen hebben lef genoeg om zich kwetsbaar op te stellen voor heel BZV-kijkend Nederland, dan zou er eigenlijk meer tijd moeten zijn voor hun verhaal. Maar we moeten het doen met iets van een minuut of vijf, zes, per boer. Want de andere tien minuten van het ruime uur dat het programma duurt worden gevuld door Yvon die tanden staat te poetsen, Yvon die oproept om toch vooral te schrijven op/naar/voor de boeren, Yvon die niet een spanband over een stapel kratten kan gooien, Yvon die probeert een koe te melken, Yvon die een champignon vermoordt, Yvon die een soort geitenbezorgdienst (bestel een geit, we pakken hem gelijk in een verhuisdoos voor u in) begint en Yvon die na een bijna-boer-mishandeling een open-haard-ontmaagding realiseert (ehm, van die open haard dus, de boer woont al een paar jaar in het huis, maar heeft de haard nog nooit gebruikt. Of de boer ook ontmaagd moet worden weet ik niet).

Maar goed, dat mag, al die Yvontijd, want Boer zoekt Vrouw is ook een beetje haar show natuurlijk (inclusief haar eigen kledinglijn van kek jasje (ha, kijk, daar was ie voor de BZVbing0!) en overall met stierenkop opdruk). En we leven nu eenmaal in een maatschappij waar alles snel snel en sneller gaat, dan is vijf minuten eigenlijk nog best veel. Ruim vier en een halve minuut meer dan de tijd die het je kost om op Tinder een foto te bekijken en een profieltekst te lezen. Swipe to the left.

Tien boeren dus. Zeven mannen, drie vrouwen, allen hetero (jammer voor de homoseksuele boer(in)zoeker. Jong, oud, beestenboer, plantenboer of bloemenboer. Het is weer een diversiteit aan agrarische bedrijven en persoonlijkheden.

Eerlijk is eerlijk, er vielen best veel grappen te maken. Want je ziet niet elke dag een hengst sperma doneren dat daarna door een boerin wordt ingebracht bij een merrie (behalve als je dus paardenfokker bent). Ook is een lege woonkamer, iemand die steeds “koekje erbij” zegt of een boer die alles goed vindt als hij het maar zelf doet en die een vrouw zoekt die dus minstens 99 van de 100 keer zijn zin doet, voer voor lange boer zoekt vrouw blogs. Maar ik doe het niet. Vanavond ben ik een kleffe Margje. Die reuzeblij is met haar eigen hoekbank waar straks mijn eigen man samen met mij op komt hangen, die met een hart vol liefde denkt aan haar kinderen die boven in bed liggen (nog maar net, het is even wennen aan het feit dat vanaf morgen de meivakantie echt voorbij is), die vol empathie naar al die boeren keek en die niet alleen blij is dat ze niet op zoek hoeft naar een vrouw of man, maar het ook waardeert dat ze de wekker voor morgen niet op 5.45 uur moet zetten en dat ze niet zeven dagen per week hoeft te werken tussen de beesten of op de kleigrond en al helemaal blij is dat er geen filmploeg mijn leven en mijn dates komt filmen.

Groot respect dus voor al die boeren. Want die doen al dat soort zaken wel. Hard werken. Die durven het toch maar. Zichzelf figuurlijk bloot geven op nationale televisie. Omdat ze op zoek zijn naar de liefde (zijn we dat niet allemaal?). En het levert fijne meeloertelevisie op. Pas in september gaat Boer zoekt Vrouw verder. Dan kunnen we meegenieten van de speed-dates en logeerweekenden. Maar dat gaat alleen gebeuren als er geschreven/gemaild wordt. Dus beste vrijgezelle bloglezers, ga naar de website van Boer zoekt Vrouw en reageer op die boeren. Namens mij hartelijk bedankt. En dat bloggen, dat doen we dan in september wel weer. Want ik durf te wedden dat ik het niet kan laten!

The Voice senior

Op twitter werd gemopperd. Dat het nooit ophoudt. Niet vanzelf. Want nu komt er, na The Voice Junior, ook een The Voice Senior.

Afbeeldingsresultaat voor the voice senior

Zelf hoop ik dat het een enorm succes is. Daarmee wordt de kans dat er ooit een Wie is de Mol Senior op de buis komt (waarin De Mol zelf ook niet meer weet dat ie de mol was) of dat er eindelijk een een Expeditie Robinson Senior versie wordt gemaakt alleen maar groter (zodat ik over een jaar of tien misschien ook eens kans maak mee te gaan naar zo’n onbewoond eiland omdat de testen in die senior versie vast geen hardloopwedstrijden of krachtmetingen meer zullen zijn, maar bijvoorbeeld volksdansen tot je er bij neervalt, bridgewedstrijden, een survivalversie van Het Boodschappenspel van omroep Max of een aangepaste vorm van 2 voor 12 of Met het mes op tafel. Ik hoop dan vooral op vragen over theater, boeken, het songfestival of koken).

The voice senior dus. Ik ging meteen eens kijken wat de aanmeldcriteria waren. Ha, minimaal 60 jaar. Ik werd meteen een stuk vrolijker. Kijk, ik ben nog minstens 12 jaar verwijderd van mijn seniorschap! Twaalf jaar waarin ik zanglessen kan nemen, alle seizoenen van Wie is de Mol terug kan kijken en me kan trainen in het boodschappenspel, kan leren bridgen en kan oefenen in het bluffen voor ik mijn mes op tafel leg. Heerlijk, ik heb er zin in.

Wij senioren-to-be zijn de next generation. Ga ik nu vast formats bedenken voor Het senior songfestival, Senior boer zoekt senior vrouw, Heel senior Holland bakt, Het Blok senior, Dance dance dance senior. Hmmmm, wacht, daar mogen allemaal al senioren aan mee doen zeker? En het stikt ook al van de senioren in We zijn er bijna, De wereld rond met 80jarigen, Hotel Romantiek en Bed & Breakfast. De seniorendoelgroep neemt de t.v.-wereld stiekem dus al over. Misschien moet ik dan toch maar op zoek naar een andere doelgroep. The Voice Baby’s, zou dat iets zijn? ­čśë

Nieuwtje

Ietsiepietsie jaloers bekijk ik de Facebookupdate van een vriendin. Ik wist het al, dat ze verloofd was, want in de vriendinnenwhatsappgroep had ze ook al enthousiast haar ring laten zien en het aanzoekverhaal verteld. En ik gun het haar van harte, zij en haar vriend hebben samen en apart al heel wat meegemaakt (dingen die je niemand gunt!), ik denk echt dat ze een heel leuk en lief stel zijn samen en dat hun kinderen uit hun samengestelde gezin de leukste en mooiste bruidskinderen zullen zijn en ik vind het heerlijk dat het nu zo goed met ze gaat. Maar toch wat jaloers dus.┬áNet als op die andere vriendin laatst, die beviel van haar vijfde kind. Of op die andere vriendin, die een nieuw huis had gekocht en dat aan het inrichten was. Gezonde jaloezie hoor, niets venijnigs richting de personen waar het omgaat, want voor hen ben ik alleen maar blij. Maar meer iets van Goh, wat heerlijk voor ze, gecombineerd met een klein tikje potjandorie. Omdat ik weet; zo’n momentje komt voor mij niet meer. Ik ben al getrouwd, zal niet meer zwanger worden en ben eigenlijk van plan oud te worden in het huis waar we nu wonen. Weinig nieuws aan dus. Die man is al 31 jaar in mijn leven, de kinderen worden dit jaar veertien en zestien en ondertussen wonen we ook al weer elf jaar in dit huis.

Ik heb al jaren geen echte nieuwtjes meer dus. Ik heb zelfs al meer dan tien jaar dezelfde baan en minstens vijf jaar hetzelfde kapsel. Ik ben gewoon een nieuwtjesloos persoon. Het klinkt bijna saai, als mijn leven verder niet zo fijn was ­čśë

En dan bedenk ik opeens dat ik nog wel een soort van nieuwtje heb voor mijn bloglezers. Maar dat dat nog geheim is, iets waarover ik pas over een paar maanden, als alles gelukt is, meer kan vertellen. Maar ja, daar kan ik nu nog niets over schrijven. Want geheim dus. Heb je niets aan. Dit is daarom een totaal overbodig geschreven blogpost. Die jij nu ook nog eens totaal zinloos hebt gelezen. Sorry. Het spijt me.Heb jij misschien nog een nieuwtje?!

Nog niet helemaal bejaard

Pffff, de plotselinge rugpijn verdween redelijk snel, vrijdag liep ik alweer normaal en zaterdag ging het nog veel beter. Bleek ik gelukkig niet de rest van onze werkvakantie in Den Haag als een bejaarde door het leven te hoeven steggelen.

Vrijdagmiddag nam vriendin Annet ons mee in een bootje en bekeken we de stad vanaf het water. Altijd leuk!

20180504_162925

Zaterdag was er natuurlijk eerst de verkoop bij het Emmaus, zoals altijd verkocht ik op de curiosa-afdeling en had ik een gezellige tijd met de klanten en mijn ouders die ook een dagje langskwamen in het Haagsche.

Na de verkoop gingen we met hen de stad in for some serious shopping en terrassing. Wat was het druk in de stad en op de terrasjes. De zomer had de halve stad naar buiten gelokt. De vrijheid werd niet alleen op het Malieveld gevierd met muziek (daar ging Lief nog even een kijkje nemen), maar ook met geld uitgeven in de binnenstad; de winkels en caf├ęs deden goede zaken.

20180505_170642

We wandelden door het centrum en sloten de dag weer bij het Emmaus af met een grote kom soep. Daarna pakten we gauw onze koffers in, zodat mijn ouders die onderweg naar hun eigen huis bij ons thuis konden afzetten. Zo hoefden we op onze eigen terugreis, op zondag, alleen maar allemaal een eigen rugzakje of klein tasje mee te nemen. Heel handig, want we hadden die zondag onderweg naar huis nog wat bijzonders op het programma staan; Lief, de kinderen en ik gingen naar Soldaat van Oranje, de musical. We genoten van het bijzondere theater en alle theatrale hoogstandjes die er met het decor gedaan worden (zo bijzonder!), waren onder de indruk van het verhaal (en ook van het feit dat de zaal daar al jaren vol zit en hoe de acteurs dag in dag uit hun rol spelen) en treinden daarna dan alsnog echt naar huis.

Onze eerste meivakantieweek zat er op.

Nu is het maandagochtend. Lief en ik zitten weer achter onze laptops. Een gewone werkdag is het voor ons. De kinderen stellen hun gewone leven nog even uit, die vieren nog een weekje meivakantie. Maar dan nu in hun eigen omgeving, en niet in Den Haag. “Wat is het hier rustig” zei Jongste, toen we gisteravond van het station naar huis liepen, “Echt heel anders dan in Den Haag”. En nu ik hier zo zit te werken, bij de open tuindeuren, kan ik niet anders dan dat beamen. Wat is het hier rustig, en wat is de grote stad toch druk. Maar soms is het heerlijk om je even in al die reuring te begeven. Met terrassen en eettentjes op elke hoek, een groot aanbod aan winkels, theaters, bioscopen en activiteiten, en het strand om de hoek.

20180502_144849

En dan is het ook weer goed thuiskomen in een rustig provinciestadje. Waar het misschien allemaal iets minder hip en happening is, maar waar we zeker ook niet allemaal bejaard zijn ­čśë

Waar jij ook zit, ik wens je een heel fijne maandag!

 

Pijnlijk

Vanochtend klapte ik opeens
Vanuit het niets
Dubbel van de pijn
Mijn adem stokte even
En daarna maakte ik een paar rare geluiden
Die niemand hoorde
Want ik was alleen aan het werk

Straks val ik flauw hier
Dacht ik
En dan lig ik hier een uur
Voordat ze me vinden
Want pas om half elf is het koffietijd
En komen ze kijken
Waar ik blijf.

Maar ik viel niet flauw
Dus strompelde ik
Gelijk een stiefelende bejaarde
Door de gang naar de anderen
Om te vertellen dat het niet goed met me ging
En dat ik opeens
Plotseling
Door mijn rug was gegaan ofzo
Of iets anders ellendigs
En allesoverheersend pijnlijks.
De pijn bleef
De rest van de dag.

Dus daarom vandaag
Even geen blog
Of winactie.
Ik ben veel te druk bezig
Om een balans te vinden dus
Bewegen
En rust te nemen
En niet te veel te googlen
Op wat er aan de hand kan zijn.
(Want het zou zomaar
Iets dodelijks kunnen zijn natuurlijk)

Hopen jullie even mee dat
Morgen
Alles vast
Veel beter is?