Dol op lichtjes; Amsterdam Light Festival

Ik voer onder een regenboog door! #leukedingendoen

IMG_20170107_212257

Om de Kerstvakantie leuk af te sluiten, gingen de kinderen en ik een nachtje slapen in een hotel. Of eigenlijk; ik sleepte de kinderen mee naar Amsterdam omdat ik graag naar het Amsterdam Light Festival wilde en bedacht dat ik de kinderen vast wel over kon halen om mee te gaan als ik ze een nachtje en een ontbijt in een hotel beloofde. Het werkte (als ik ook toe wilde zeggen dat we nog even gingen shoppen in Amsterdam, zo bedong Oudste).

Continue reading “Dol op lichtjes; Amsterdam Light Festival”

Daar was het eindelijk

 

Vrijdagnacht, 6 januari 2017.

Lief slaapt niet thuis, hij gaat een week skieën met vrienden. Eerder die avond is hij in de trein gestapt. Helemaal vrolijk, omdat hij een hele week vakantie had. Heel december heeft hij doorgewerkt, hij kijkt uit naar het skieën, lekker een boek lezen en genieten van de bergen.

Het is ver voorbij middernacht. De kinderen liggen al uren te slapen. Ik heb de was en de afwas weggewerkt, de administratie gedaan en alle spullen die ik voor het weekend nodig heb liggen klaar (de kinderen en ik gaan een nachtje naar Den Haag).

Opeens zie ik het. Het sneeuwt. Dan pas valt de stilte die stiller is dan normaal me op. Het sneeuwt! Buiten is alles al bedolven onder een witte deken. Uit de lucht vallen nog steeds duizenden kleinde witte vlokjes. Ik trek een vest aan, doe een sjaal om en loop de tuin in. Achter in de tuin staat de kerstboom die Lief eerder die dag heeft afgetuigd (dat klinkt agressiever dan het is). Ook die ziet er nu prachtig winters uit met de laagjes sneeuw op de takken.

En daar, midden in die januarinacht, is het er plots: Het Kerstgevoel.

Mijn decembermaand was fijn hoor. Met gezellige diners en feestjes met familie en fijne buurvrienden. Maar het was ook een drukke en volle maand. Die begon met het blij zijn dat de operatie van mijn vader gelukt was en eindigde met een leuke Oudjaarsbingo. Maar er was dit jaar weinig tijd voor rust. Al mijn Kerstdagen waren gevuld. Ik had het niet gemist, genoot van het feit dat we er allemaal nog waren, dat er liefde en vriendschap en lekker eten en leuke gesprekken waren. Maar hier, om half 2 ‘s nachts buiten in de kou, voelt het opeens Kerstiger dan ooit. Ik kijk met een glimlach op mijn gezicht omhoog naar de vallende sneeuwvlokken, steek mijn tong uit en proef wat sneeuw. Met elke sneeuwvlok die naar beneden valt, voel ik me rustiger dan ik in tijden ben geweest.

Ik loop een rondje door de tuin, kijk naar mijn huis waar beneden de lampen branden en waar boven mijn kinderen in hun warme bedden liggen en maak voetafdrukken in de verse, lekkere knisperende sneeuwlaag. Heel zachtjes waait er een fris windje door de tuin. Het is prachtig. Ik besluit dat het een Heel Goed en Mooi Jaar gaat worden.

 

Gelukkig Nieuwjaar allemaal (ook al mag je dat op 10 januari niet meer zeggen geloof ik, jammer dan, ik doe het toch en ik meen het van harte!!)

Continue reading “Daar was het eindelijk”

Digitale potloodventer

 

Ooit noemde een vriend al mijn geblog ‘digitaal potloodventen’. Daar schrok ik toen een beetje van, want dat klonk in het geheel niet leuk. Maar het bleek eigenlijk meer over hem en zijn manier van denken, dan over mij te zeggen, ontdekte ik later in een gesprek met een vriendin over het voorval. Potloodventen is wel heel wat anders is dan bloggen, zo formuleerde zij de respons die ik op het moment van de ‘beschuldiging’ niet had gehad. Een potloodventer doet zijn ding ongevraagd, in front of your face, terwijl jij er niet op zit te wachten (en er waarschijnlijk ook niet van gediend bent). ging ze verder. En jij dringt niemand ongevraagd je blogs op, zo legde mijn vriendin uit, je leest ze alleen als je ze zelf actief opzoekt, of doorklikt op een Facebookbericht. Ha, kijk, dat was een veel beter antwoord geweest dan mijn verbaasde en enigszins verdedigende reactie dat ik heus niet alles vertel en altijd probeer te denken aan de privacy van anderen.

Dat ik mezelf regelmatig censureer, daar merkt niemand hier wat van. Want wat ik niet schrijf, dat leest niemand, maar wordt ook niet gemist, omdat niemand weet dat er iets te missen viel. Er zitten verhalen in mijn hoofd, over mijzelf, maar ook over anderen, die nooit het bloglicht zullen zien. Soms zijn die verhalen zo heftig of zijn het er zoveel, dat het wat stil wordt hier op Margje.nu , omdat ik geen woorden meer vind voor de andere, wat meer dagelijkse verhalen. Omdat ik dan denk dat u niet zit te wachten op nog een winactie, of dagelijkse dingen blogjes.

Kon u in mijn hoofd mijn gedachten meelezen dan zou u soms verbaasd zijn, of ontroerd, geraakt, onder de induk zelfs misschien. Maar over het algemeen zou u waarschijnlijk gillend gek worden. Want het zijn er nogal veel, die gedachten. En niet altijd zijn ze een duidelijk en samenhangend verhaal. Waarschijnlijk zou u ook meewarig uw hoofd schudden over het feit dat veel gedachten lijken te gaan over totaal onbelangrijke of onzinnige zaken. In ieder geval zou u zeker weten dat ik meer niet schrijf dan wel. De meeste blogjes komen namelijk mijn hoofd niet uit.

Continue reading “Digitale potloodventer”

Expeditie Robinson: Team Bertie

Hier in huis is het duidelijk; wij zijn Team Bertie.

Bertie, die geen enkele individuele proef verloor. Die niet meedeed aan irritantie complotjes. De vrouw die er voor zorgde dat JayJay opeens weer een geschikte vent leek .

De huttenmaakster van 2016 (ik vermoed zomaar dat als ze die hut op afvallerseiland had laten staan, ze hem via AirBNB had kunnen verhuren).

De bikkel die als training voor deze survivalshow drie dagen per week een pittige sporttraing volgde.

bertie

Wij zijn #teamBertie en hopen dat ze wint.

Boerin Bertie die weken lang alleen op een eiland zat, haar eigen potje kookte en niet gillend gek werd van steeds maar weer die regen en hetzelfde uitzicht. Die een extra dimensie aan Expeditie Robinson 2016 gaf, omdat wij wel en al die andere deelnemers steeds niet wisten dat Bertie nog steeds in de wedstijd zat. Hoe onnozel was het niet om te zien dat Dio niet eens door had dat ze op die boot zat. Volgens mij dacht hij dat ze bij de crew van de boot hoorde ofzo.

Wij zijn #teamBertie omdat zij bij alles positief en nuchter blijft. Omdat wij stiekem ook fan zijn van Boer zoekt Vrouw. Oh ja, en omdat het natuurlijk supercool zou zijn als deze vrouw het gaat winnen van de twee mannen die volgens mij al denken dat het een wedstrijd tussen hen beiden gaat worden.

Go Bertie Go, hosternokke for ever!

 

 

 

Foto: RTL

And the hangmat goes to…

Wat een overweldigend aantal reacties kwamen er binnen via het reactieformulier en onder de blogpost. Ik wou dat ik honderd hangmatten mocht uitdelen, dan kon ik wat meer deelnemers blij maken dan die ene happy winnares die ik nu bekend ga maken. Kiezen doe ik niet zelf, dat laat ik een random number generator doen. Ik gun jullie namelijk allemaal een prijs bij mijn winacties. Dus laat ik het doorgaans over aan het alwetende internet; ik nummer de inzendingen en laat de nummerkiezer een nummer kiezen. Deze keer koos die nummer 18. En dat bleek het nummer te zijn van een vrouw. Zij wint dus de hangmatset van Luilak BV. Een jaloersmakende prijs. Zelf ben ik ook jaloers op haar, want ik ben vandaag zo moe dat ik wel de hele dag in een hangmat zou kunnen liggen. Maar degene die dat binnenkort echt kan doen is: Hester S. Mazzelbips!

Zullen we op de valreep van het nieuwe jaar nog een winactie doen? Wie zegt er ja???

Continue reading “And the hangmat goes to…”