De waanzinnige winterwinactieweken

De wat? De waanzinnige winterwinactieweken ja. Ik hou nou eenmaal van alliteratie, vergeef mij deze eigenschap. Voor de inhoud maakt het allemaal niet uit tenslotte.  dat het eigenlijk nog geen winter is, dat vergeten we voor het gemak dan ook maar even. Voor je het weet is het wel zover en Sinterklaas is ook al bijna in het land en in de winkels kun je ook al weer kerstballen kopen!

2017 duurt nog maar zeven weken. En in die zeven weken ga ik nog een paar leuke winacties organiseren. Gewoon, omdat het kan. Om de weg richting de winter een beetje op te vrolijken. En omdat ik het leuk vind om dingen weg te geven.

We beginnen met een boek. Altijd fijn. Het is de nieuwe roman van Tanya Commandeur.

Afbeeldingsresultaat voor tanya commandeur

Vorige maand kwam Uit liefde, meneer Tuschinsky uit. Een prachtige roman. Alleen de buitenkant is al een plaatje, kijk maar:

Uit liefde, meneer Tuschinski - Tanya Commandeur

“Een meeslepende historische roman over de verboden liefde van bioscoopmagnaat Abraham Tuschinski”

Omdat Tanya hier om de hoek woont, haar zoontje bij Jongste in de klas zat, haar man en de mijne elkaar van hun studietijd kennen en ze ook nog eens mijn medespeelster bij Op Woensdag is en het altijd gezellig theeleuten aan haar keukentafel is, ben ik misschien ietwat bevooroordeeld; maar dit boek verdient een groot publiek.

Daarom kocht ik in ieder geval vast twee exemplaren. Eentje voor mijzelf en eentje om hier bij Margje.nu te verloten. Natuurlijk heeft Tanya beide exemplaren gesigneerd, om ze nog specialer te maken.

Wil je meedoen aan deze winterwinactie en kans maken op een gesigneerd exemplaar van deze historische roman? Reageer dan helemaal onderaan op dit blogbericht (je reactie komt dan ook online te staan!), of vul het formulier in (je reactie komt dan niet online te staan, maar wel in mijn mailbox).

Invulformulier

Zorg er in ieder geval voor dat je je mailadres invult, zodat ik je kan bereiken als je gewonnen hebt!

Continue reading “De waanzinnige winterwinactieweken”

Margje ging weer eens op pad

Had ik u al eens doorgelinkt naar deze? KLIK 

Klik gerust door, dan neem ik u even mee weg van hier. Met dank aan vriendin R. die mee wilde in het echt.

20171007_225739(Jawel, ZIJ maakte een selfie van ons drietjes. Een ware BN’er die een selfie, of ehm, onsdriefie maakte met mij! 😀😉😊 Vriendin R. en ik waren onder de indruk. Leuk mens!)

SinterMargje, the comeback! ;-)

Vorig jaar beloofde ik: in november 2017 gaan we het gewoon WEL weer doen. En wat denk je? Dat is NU! 😉

Dus hierbij mijn SinterMargje blog:

Kom maar door met jullie aanmeldingen. Ik heb wel zin in een portie vrolijkheid in mijn mailbox.

blogfoto Sintermargje logo

SinterMargje gaat beginnen. Met of zonder Zwarte Pieten. Iedereen is welkom.

Ooit heette SinterMargje gewoon het Grote VOL-lootjesfeestje, maar het werd al gauw door lezers en deelnemers verbasterd tot SinterMargje. Toen het van Vrouwonline (VOL) verhuisd is naar Margje.nu liet ik die naam natuurlijk gewoon lekker zo. Ook al speel niet alleen ik bij deze actie voor Sinterklaas, maar jullie ook (als je meedoet tenminste). Ik word echt elk jaar weer vrolijk van al jullie reacties en kijk er ook dit jaar weer naar uit weer alles te regelen voor dit SIELPPE-spektakel (Stuur Iemand Een Leuk Pakje Per Post Evenement – spektakel).

Hoe werkt SinterMargje? Heel simpel, hier komt de “handreiking”:

– Je mailt voor 25 november je naam en adres naar Groeneolifant@live.com (Let op: Zet in de onderwerpregel even SinterMargje en je eigen naam!!)

– Uiterlijk 26 november mail ik jou dan een naam en adres van een andere deelnemer. (Maar ik loot voor de vroege vogels ook al in een  eerdere ronde, namelijk op 13 november, zodat iedereen redelijk snel antwoord krijgt en je als vroege aanmelder wat meer tijd voor alles hebt).

– Jij stuurt dan voor 5 december een pakje/postpakketje/cadeautje/verrassingspakketje naar die andere deelnemer waarvan ik jou het adres heb gemaild. Dat mag met of zonder gedicht en ook met of zonder jouw naam erbij. Wat jij wilt!

– Iemand anders krijgt jouw naam en adres en stuurt jou iets. Dus jij stuurt iets naar iemand, en krijgt van iemand anders ook weer leuke post.

Makkelijker dan dit kunnen we het niet maken.

Verder zijn er geen regels. Jij stuurt iets naar de een en een ander stuurt jou weer wat. Dat is alles 🙂

Ik bepaal geen budget, het mag dus met en zonder gedicht, het mag groot of klein zijn, veel of weinig (ik kan niet kijken in jouw portemonnee tenslotte), zelfgemaakt of zelfgekocht, als het maar voor 5 december wordt verstuurd.

Meedoen? Heel graag! Des te meer post er verstuurd gaat worden, des te leuker het wordt. Maar doe vooral mee omdat je het leuk vindt om te geven, om een ander, een onbekende, blij te maken. Om de pret van het versturen van iets leuks naar iemand die net als jij iemand blij wil maken.

 

Vragen? Stel ze gerust. Geen vragen; mail me dan meteen op Groeneolifant@live.com, dan doe je mee met SinterMargje. Ik heb er nu al zin in.

Continue reading “SinterMargje, the comeback! ;-)”

Team patat

 

Het is een beetje een rommelige week, deze Herfstvakantie. Lief en ik werken allebei een beetje, soms veel, soms weinig, en de kinderen logeren zo nu en dan ergens, of nodigen logees bij ons thuis uit en maken tussendoor ook nog huiswerk, want zo’n middelbare school is niet niets.

Afijn, u begrijpt het al, er gebeurt van alles hier, en we zien per dag wel hoe het loopt.

Dinsdag liep het zo dat Lief ging werken in Rotterdam en op de heen- en terugreis werd vergezeld door Oudste en twee vriendinnen die ook naar Rotterdam gingen, maar dan om te shoppen.

Jongste was op maandagavond voor het avondeten vertrokken naar een vriendje en bleef daar ook slapen, hij zou ergens op de dinsdag weer naar huis komen. Daar zou dan waarschijnlijk even niemand zijn. Want zijn vader en zijn zus waren dus in Rotterdam en zouden pas halverwege de avond weer thuiskomen en ik moest op dinsdag de hele dag naar kantoor. Maar goed, de knul is dertien ondertussen, die redt zich wel een paar uur zonder ouderlijk toezicht, en wie weet bleef ie nog wel een nachtje bij dat vriendje. Neem je mobiel mee, opperde ik nog, dan kan ik je bereiken dinsdag. Zo kwam het dus dat ik dinsdagmiddag rond vieren naar huis treinde en Jongste belde om te checken of hij wel of niet thuis was, en wel of niet thuis zou eten. Ik kreeg zijn voicemail. Ook de appjes die ik vervolgens stuurde leverden geen reactie van zijn kant op. Toen ik twee uur later de trein uitstapte en naar huis fietste had ik dus nog steeds geen contact met hem gehad, wist ik niet waar hij was en had ik ook geen idee of ik alleen of samen met hem zou eten. In mijn hoofd mopperde ik een eindje voor me uit. Zo van Verdorie, ik betaal zijn telefoonabonnement, en waarom is ie nou nooit bereikbaar als ik hem probeer te bellen, en verdikkemie zeg, die pubers van tegenwoordig zitten altijd op hun telefoon, behalve precies op de momenten dat ik ze nodig heb (enzovoort….). 

Ietwat chaggie (en toch ook ietwat bezorgd) liep ik thuis het tuinpad op. Er brandde licht in de woonkamer. Hij was dus in ieder geval thuis?! “Waarom neem je je telefoon nou niet op” miepmopperde ik terwijl ik naar binnenstapte. Hij keek me verbaasd aan. Had geen idee waar zijn mobiel überhaupt was (die bleek achteraf dus nog bij dat vriendje te liggen). Met mijn chaggie hoofd keek ik de keuken en woonkamer in. Die zagen er een stuk netter en opgeruimder uit dan hoe ik ze die vroege ochtend had achtergelaten. Jongste borg ondertussen de stuifzuiger op. De schat, hij had de afwasmachine ingeruimd, oud papier verzameld, alle dekentjes netjes opgevouwen, opgeruimd en stofgezogen. En was zich verder van geen kwaad bewust wat betreft zijn onbereikbaarheid. “Ik dacht, je komt vanzelf wel thuis en dan zie ik wel wat we doen met eten” vertelde hij me op de vraag of hij zich dan niet afvroeg hoe laat ik thuis zou zijn.

Opvoedkundig legde ik nog even uit dat ik het dus niet fijn vond als hij onbereikbaar was en dat hij, als hij vaker alleen thuis wilde mogen zijn, toch echt zijn mobiel bij zich moest houden. En daarna vroeg ik hem wat hij wilde eten. Of eigenlijk, waar we eten zouden gaan halen (het was half zeven, ik was gaar van een hele dag vergaderen en treinen en ik wilde niet meer koken). Het werd de snackbar. Terwijl hij patat en snacks haalde, kookte ik snel wat diepvriessperciebonen en sneed een tomaat in stukken. Daarna kroop ik op de bank. Niet wetende dat het moeilijkste moment van de dag nog moest komen.

Continue reading “Team patat”

#metoo

#metoo typte ik een paar dagen geleden op Facebook. Ik ook. Niet al mijn facebookvrienden wisten waar het over ging. Ze vroegen wat ik er mee bedoelde, gaven aan dat ze de hashtag niet kenden.

In de dagen daarna kreeg de #metoo campagne veel aandacht op t.v. en in de media.

Vandaag ontdekte ik dat dat niet meteen betekent dat iedereen het nu wel snapt.

15087439446061363332047Het is namelijk niet zo dat zwaar obese of lesbische of “onaantrekkelijke” vrouwen nooit lastig gevallen worden.

Sorry Thessa, natuurlijk zijn er ook goede mannen op de wereld. Dat zullen de meeste vrouwen gelukkig ook wel weten. Maar met jouw ingezonden brief lijk je meer de slachtoffers te bashen, dan een lans te breken voor die fijne mannen.

#metoo bracht vrouwen over de hele wereld samen. Zorgde voor steun. Maakte vrouwen sterker en gelijk. Thessa bedoelt het vast goed, laten we daar maar vanuit gaan, maar het komt wel wat rot haar strot uit. Bijna alsof alle #metoo momenten de eigen schuld is van die vrouwen, want hé, zij is aantrekkelijk en het is haar nooit overkomen… Of dat ze denkt dat vrouwen die zwaar obees of lesbisch zijn automatisch A. niet aantrekkelijk zijn en B. daarom ook nooit zullen worden lastig gevallen. Maar dat is mijn eigen interpretatie hè.

Ik herhaal gewoon mijn #metoo

Mijn #metoo momenten gebeurden trouwens toen ik slank was, maar ook toen ik zwaar obees was. Geen idee of ik wel of niet aantrekkelijk was/ben.

Ik hoop vooral dat mijn dochter nooit #metoo zal kunnen/hoeven zeggen. En dat mijn zoon een goede vent zal zijn en blijven.

  Continue reading “#metoo”

Uit eten

Het bleek een nogal Albert Heijnig weekje te zijn, afgelopen week.

Woensdag aten we pompoensoep van pompoenen uit eigen tuin. Lang geleden als een van de vele moestuintjes van de Appie geplant, en nu dan eindelijk geoogst.

IMG_20171018_230915_113

Vrijdag en zaterdag gingen we uit eten (zo ga je nooit, zo ga je twee keer in twee dagen!). Beide keren via de restaurantactie van de Albert Heijn (want uit eten is al duur genoeg, dus als het twee halen één betalen is dan worden we wel blij).

Vroeguh (ik ben namelijk al echt oud ondertussen, dus ik mag vroeger zeggen), gingen Lief en ik best vaak uit eten. Maar de laatste jaren denk ik steeds vaker dat we van het geld dat we voor ons vieren in een restaurant moeten uitgeven ook ongeveer een hele week maar toch zeker wel ruim een halve week boodschappen kunnen doen. Ik word niet alleen ouder, maar ook praktischer.

Natuurlijk komt het ook omdat we steeds meer kosten hebben. Die kinderen zijn namelijk niet gratis (deze week rekeningen voor de dansles, school wilde ook geld voor kluishuur en weet ik veel wat (en dan moet de rekening voor de uitwisseling naar Spanje nog komen) en in het openbaar vervoer mogen ze ook niet meer op een railrunner meereizen). Begrijp me goed, ik klaag niet. We hebben een fijn leven vol kansen en geluk. Maar ons maandinkomen is nou ook weer niet zo ruim dat alles mogelijk is, we moeten keuzes maken omdat niet alles kan. Elke maand uit eten kan dus niet. Of nou ja, het kan wel, maar dan zou iets anders weer niet kunnen. Goed, u begrijpt me wel.

Lang verhaal kort maken is niet echt mijn ding. Ik wilde dus eigenlijk uitleggen dat het heerlijk luxe was om een keer (of twee) uit eten te zijn en achter instagramwaardige bordjes vol mooie gerechten te zitten.

20171021_184228

20171020_210746Nog leuker was het gezelschap. Vrijdag waren dat vrienden. We hadden onze kinderen bij ons thuis bijelkaar gezet met wat pizza’s in de oven, terwijl wij dus naar een restaurant gingen. Ik kon mij niet heugen wanneer ik voor het laatst als stel met een ander stel uit eten was geweest en vond het serieus een serieuze actie. “Heel volwassen voel ik me nu”, appte ik een paar vriendinnen.

Op zaterdag namen Lief en ik mijn ouders mee om samen met ons en de kinderen te dineren en te vieren dat mijn moeder de volgende dag jarig was.

Rijkdom was het. En niet per se omdat we uit eten konden en de driegangenmaaltijden konden betalen. Maar vooral omdat we dat konden doen met fijne mensen. Vrienden die voor je klaar staan. En lieve ouders die er nog zijn. De afgelopen jaren heb ik een paar keer gedacht dat mijn ouders een ziekte niet zouden overleven. Dat we nu een verjaardag konden vieren met hen samen, dat was eigenlijk het grootste cadeau.

En morgen wordt het salaris gestort. Gelukkig maar. Er staan namelijk nieuwe plannen op het programma. Om de herfstvakantie te vieren gaan we met ons gezin twee dagen op pad. Via een aanbieding (duh!) van vakantieveilingen.nl èn ook weer deels via de Albert Heijn. Ik heb het afgelopen jaar namelijk koopzegeltjes gespaard. Omdat die qua rente meer opleveren dan je (spaar)geld op de bank te zetten. Morgen lever ik mijn zegelboekjes in bij de Appie en met mijn gespaarde geld gaan we dus lekker samen op pad.

Kneuterigheid ten top misschien allemaal. Maar leuk dat dat soms is!

Continue reading “Uit eten”