Man van een blogger

Als man van een blogger heb je het niet altijd makkelijk hoor. Voor je het weet word je ongevraagd onderdeel van een blogpost, sta je dagen achter elkaar te koken omdat je vrouw weer op pad is voor een theaterblog, of heeft ze amper aandacht voor je als ze wel thuis is omdat ze zit te typen. En op vakantie of tijdens een weekendje weg moeten er altijd weer achterkantfoto’s van de kinderen gemaakt worden omdat die niet herkenbaar in beeld mogen staan. Nee, als man van een blogger is het leven niet altijd feest.

IMG-20180921-WA0007

Maar soms even wel. Als er opeens leuke post voor jóu bezorgd wordt bijvoorbeeld. En als jij eens een mazzeltje hebt vanwege je schrijvende vrouw. Omdat je mag testen hoe fijn een overhemd van hemdvoorhem.nl is. De reactie van de man in kwestie: “Heel fijn!”.

IMG-20180921-WA0004

Mooi overhemd hoor. Lekker stofje ook. En gelukkig had ik op de website de juiste pasvorm ingevuld. Je kunt er namelijk naast kledingmaten ook invullen wat voor soort hemd je wilt. Lekker wijd bijvoorbeeld, of gewoon of licht of strak getailleerd.

“Kijk” appte Lief later vanuit de trein “Hier heb je de foto’s van de unboxing”.
Say what? De Unboxing? Hoe komt hij daar nou weer bij? Het lijkt erop dat de man van de blogger stiekem iets te veel vlogs kijkt.

IMG-20180921-WA0003

Met z’n unboxing. 😁

IMG-20180921-WA0002Hemd voor hem dus. Als je een hemd voor hem zoekt. Maar ze verkopen ook ondergoed. Truien. Sokken en stropdassen. Parfum. Accessoires en cadeaus. Dus eigenlijk bijna alles voor hem. Maar zo heet die site dan weer niet.

Houd vast

Houd ze vast
als ze straks van school komen
met een half opgegeten boterham met kaas in hun broodbakje
of met een scheur in hun broek
of met zonder jas
omdat het opeens zo zomers warm was.

Houd ze vast
als er onvoldoendes bij de vleet zijn
en het kleedgeld al maanden op is, ook al is er nog geen winterjas gekocht
als ze alleen maar whatsappen
en als ze weer eens niet luisteren
of vervelende verwensingen fluisteren.

Houd ze vast
en bewonder en verwonder
dat jouw liefde ze maakte
met hun grappen
hun interesses
hun eigenaardigheden
en interesses
hun vrienden en vriendinnen
hun kleine gebaren
en grootse gedachten

Houd ze vast
want vroeger of later
moet je ze laten gaan.
Liever later
liever laat
liever pas veel later
Als jij er niet meer staat.

Presentatie in Praag

Ik moest  mocht naar Praag. Voor mijn werk. Een presentatie geven op een internationaal tweedaags congres. Dat wilde ik wel. Ik was nog nooit in Praag geweest, maar hoorde dat het een prachtige stad was. En dat was  is het.

20180912_145248

Praag is echt absurd mooi.

20180912_154251Om er iets van te kunnen zien, vloog ik al op dinsdagmiddag naar Praag, het congres begon pas op donderdag. Dus dinsdagavond en de hele woensdag wandelde ik door de stad. Als een supertoerist struinde ik door de straten vol oude gebouwen met mooie gevels. Ik liep over de Karlsbrug, bezocht een basiliek, een kathedraal, drie synagoges, een begraafplaats, een ceremoniële hal, een paleis en een historisch straatje dat je alleen door kon als je er een kaartje voor had.

20180912_154604

Ik bekeek een expositie met tekeningen en schilderijen over Franz Kafka, deed een bustoer met een koptelefoon op zodat ik in het Nederlands hoorde waar ik allemaal langs reed, at goulash, proefde Tsjechische chocolade, bewonderde alle ornamenten op de vrolijk gekleurde huizen en alle beelden en fonteinen die er allemaal instagramwaardig uitzagen.

20180911_175324

Anderhalve dag wandelde ik door de geschiedenis, zette duizenden stappen in en om de Oude stad en beklom honderden traptreden. Steeds zag ik weer wat anders moois, of bewonderde ik een nieuw uitzicht. Tot ik woensdag aan het eind van de middag opeens voelde dat het gewoon te veel was. Ik was verzadigd. Praag was ‘overwhelming’. Ik ging naar mijn tijdelijke appartementje onderaan de trappen van het paleis, nam een douche, trok een mooie jurk aan die bij de stad paste, zocht een restaurantje op aan de waterkant met zicht op de verlichte Oude Stad, bestelde een grote salade en besloot dat ik gewoon ooit terug moest naar Praag. Om de rest te zien. Met een beetje mazzel is er dan ook een snelle en makkelijke treinverbinding naar Praag geregeld!


IMG_20180915_002814_693Voor het congres verhuisde ik op donderdagochtend naar een hotel in een buitenwijk. Twee volle dagen volgden. Op donderdagavond werden we getrakteerd op een dinnercruise. Vanaf de boot zag ik het tafeltje waar ik de avond ervoor had gekeken naar de boten die op de rivier heen en weer vaarden. Want dat deden al die boten met dinerende mensen er op. Heen en weer varen. Blijkbaar konden de boten maar over een paar honderd meter varen voordat ze weer moesten keren. Al grinnikend benoemden een mede-congresganger en ik het een déjà vu cruise. I feel like we’ve been here before… Vrijdagavond werden de twee congresdagen afgesloten met een klassiek concert in een kerkje. Het was, natuurlijk hoe kan het ook anders in Praag, prachtig.

20180914_202046

Voordat op zaterdagmiddag mijn vliegtuig vertrok, wandelde ik nog een laatste keer door het centrum. Ik kocht cadeautjes voor de kinderen en Lief en schreef een paar ansichtkaarten die ik op het vliegveld postte. Pas toen ik naar huis vloog bedacht ik wat ik op al die ansichtkaarten had moeten zetten: Vandaag uit Praag een kattebel, want er is zoveel te doen!

Boer zoekt vrouw. Yvon speelt postbodetje.

Zo. De zomer van 2018 is nu echt voorbij. Als Yvon met brieven op pad gaat is het gewoon nog zomer. Maar als dan de uitzending met het postbodetje spelen  op t.v. is, dan is het herfst. En terwijl wij kampeerden op de camping, of in de Middellandse zee dobberden of anderszins vakantie vierden, werd er bij vijf boeren gespeeddate en gelogeerd en gecitytript. Misschien was je deze zomer wel tegelijk met een kersvers boerzoektvrouwkoppel in Berlijn, of Stockholm of Barcelona of waar die citytrips dit jaar ook maar naar toe gingen. We weten het nu nog niet. De boeren weten het echter al lang. Alles is al gebeurd. En eindelijk, eindelijk, eindelijk, mogen wij meekijken naar wat de vrouwzoekende (of manzoekende) boeren (of boerinnen) allemaal mee hebben gemaakt.

5 boeren en Yvon
(foto: Boer zoekt Vrouw – KRO NCRV)

Natuurlijk maak ik voor u ook dit jaar weer samenvatting. Zodat u niet hoeft te kijken.

Eerst de heel korte samenvatting:

Saskia wil geen snor maar wel een tas en is niet door.

Boer Wim is wel door, met 333 brieven (waarvan sommige brieven zelfs met een pen werden geschreven, hoe knap! Aldus de boer die blijkbaar niet kan schrijven of zelf geen pen heeft ofzo).

Marnix heeft wel wat: een snaartje en oude thee en mag met 75 brieven ook door.

Wilfried was teleurgesteld en blijft teleurgesteld; hij had maar zes brieven. Niet door dus. En die vrouwen in zijn stal vindt hij ook maar niets.

Boer-blijf-maar-gewoon-jezelf-er-zijn-al-zoveel-anderen-Jan is ook niet door, maar leek niet teleurgesteld met zijn tasje vol 33 vrouwen.

Michelle blijkt twee hoekbanken te hebben! En geen man. Maar ze kreeg 326 brieven. Daar zit vast wel een knuffelbeer bij. Oh, wacht, die zaten er al bij ja. Ingepakt en wel. Door dus. Op naar de speeddates.

Rudie heeft zes roze koeken, kreeg negen brieven en heeft al een date geregeld voor zaterdag. Hoppetee!

Jaap is door en droomt van een zomer vol vrouwen en wijntjes in zijn tuin.

Steffi is ook door. De hengstenfokker bloost ervan.

Boer Remco is gediskwalificeerd. Say what? Jep. Gediskwalificeerd. Dan moet je de uitgebreide samenvatting maar gaan lezen!!!

Hieronder vind je de heeeeeeeeeeeeeele lange samenvatting! 😉

In deze uitzending zagen we nog even alle tien boeren. Die hun gewone postbode opeens vervangen zagen worden door Yvon met een nieuwe tas.  Die tas was ze overigens bijna meteen bij boer 1 al kwijt, want Boerin Saskia vond die tas zo te zien leuker dan de brieven die er in zaten. Dat waren er trouwens maar negen. Een boerin van 53 spreekt blijkbaar niet veel mannen aan. Of, en dat denk ik zelf, er kijken gewoon weinig single mannen van rond de vijftig naar Boer zoekt vrouw. Snorremans Bartho keek wel, en stuurde, als oprechte geitenboer die hij is, meteen maar een kaasje mee. Saskia was niet zo gecharmeerd van de snor (maar die kan er af, aldus Yvon), de kaas vond ze echter wel te pruimen. Anne, die ook een brief had geschreven, vond ze ook wel lekker. Saskia was zichtbaar onder de indruk van alle complimenten die in de brieven staan. Ik ben benieuwd of ze met alle negen mannen gaat daten. Op haar zeventiende had ze voor het laatst een date. Ik gun haar nu negen leuke dates en jaren vol liefde.

Kijk, ik weet best wie wèl naar Boer zoekt Vrouw kijken. Vrouwen. Die schrijven veel sneller ‘op een boer’. En zeker op jonge boeren zoals Boer Wim, die dol is op zijn mooie hoopje klei in Flevoland (zijn woorden, niet de mijne). De 28-jarige akkerbouwer hapert soms een beetje (Yvons woorden, niet de mijne), maar haalt wel het record aantal brieven van dit nieuwe seizoen binnen: 333 vrouwen willen wel naar de polder komen. Dat zijn er best veel, dus moet er goed en streng geschift worden. Geen oude vrouwen, besluit Wim die duidelijk geen cougar aan de haak wil slaan. Dus iedereen vanaf 35 jaar valt af. Ik voel me zelf meteen bejaard en zie dat Yvon ook even wat weg moet slikken. Jep Yvon, wij zijn gewoon geen jonge blommen meer,  meer een bossie verlepte roosjes. Maar ach, zolang we nog geen droogbloemen zijn, komt met ons nog wel goed. Met Wim komt het vast ook wel goed. Dat hij echt jong is en jong denkt, blijkt ook als hij een handgeschreven brief aan het lezen is en onder de indruk is van die brief. Niet om wat er in staat, maar alleen al om het feit dat die brief handgeschreven is. Knap hoor, vindt Wim, dat iemand dat kan. Wim is duidelijk van de whatsappgeneratie; typen typen en een smiley… Hij kiest uiteindelijk tien vrouwen uit voor de speeddate. Tien vrolijke ambitieuze vrouwen. Eentje is arts en wil een eigen praktijk (zou er een artsentekort in de polder zijn?) en een ander doet iets met aaltjes (ja, ik wist ook niet wat dat inhield, maar volgens Wim zijn dat beestjes in de grond die niet goed voor zijn aardappels zijn, dus hartstikke handig als hij daar mee gaat daten, kan hij haar kennis mooi inzetten in zijn bedrijf). Volgens mij is die Wim stiekem gewoon zelf ook hartstikke ambitieus.

Boer Marnix, die ene boer die beter met beesten om kan gaan dan met mensen en die graag wil dat alles gaat zoals hij het wil, kreeg 75 brieven. Ook hij mag dus door naar de speeddates. Hij wil geen paardenmeisjes vertrouwt hij Yvon toe. Want bij paardenmeisjes staat het paard altijd op 1, en daar kan hij dan nooit tegenop. Bij een paardenmeisje moet je eerst weten; leeft ze met een paard of voor een paard? Marnix vindt paarden best leuk. Je kunt er leuke dingen meedoen en ook best een emotionele band mee hebben en er mee meeleven. Maar aan het eind moet je zo’n beest ook gewoon lekker op kunnen eten. En dat willen paardenmeisjes meestal niet. Dus doe hem maar geen paardenmeisje. Dat er uiteindelijk bij de tien brieven die hij heeft uitgekozen toch zeven paardenmeisjes zitten, dat verbaast Yvon en ons dus nogal.  Maar ja, wat moet je dan, verzucht boer Wim. Zijn snaartje werd gewoon niet geraakt door de andere brieven. Geen idee waar zijn snaartje precies zit. In ieder geval niet in de theepot. Want dat drinkt hij waarschijnlijk nooit. Yvon ontdekt namelijk vol verbazing en afschuw dat het doosje thee dat Marnix haar heeft gegeven houdbaar is tot 2014. Kan iemand Yvon vertellen dat zo’n vacuüm verpakt doosje met theezakjes echt wel een paar jaar langer meekan. Maar goed, hopelijk zit er bij die tien speeddatesbabes van Marnix iemand die zijn voorraadkast kan updaten. En zijn snaartje kan vinden. Ehm raken. Zoiets.

Boer Wilfried (43 jaar) was een beetje teleurgesteld in de liefde. Waarschijnlijk was ie nu ook nog eens teleurgesteld in het aantal brieven, want hij kreeg er maar zes. Tot grote vreugde van de BZVkijkers had Yvon al een van de schrijfsters uitgenodigd en tussen de koeien gezet. Wat? Worden we nu meteen al getrakteerd op boervrouwontmoetingen, gênante gesprekken en nog gênantere stiltes? Arme boeren, BZV is echt begonnen, natuurlijk willen we dat iedereen gelukkig wordt aan het eind, maar eerst willen we ook een beetje emo-t.v. en blijdatikdaarnietbenzeg-scènes.  Dus Go Wilfried go, op Sabine af. Sabine denkt dat een boerderij best hard werken is, maar ze wil heus wel meehelpen en mag ze dan nu eindelijk die koeien eens aaien?  Dat mag.  Wilfried vond het heus gezellig dat ze er was, maar voelde geen klik en wilde graag de rest van de brieven bekijken of daar misschien wat bij zat. Maar dat mocht nog niet. Want Yvon had ook Laurette in een schuur gezet. Dus daar moest Wilfried nu naar toe. Wel complimentjes maken, gilt Yvon hem nog als tip na. Laurette kwam net gisteren terug van Kos en had een fles Ouzo voor de vrouwzoekende boer meegenomen. Dat kende Wilfried niet, dus waarschijnlijk gaat ie het ook niet drinken (want wat de boer niet kent… afijn, u heeft hem vast al door). Wilfried wandelt met de ouzo weer terug naar Yvon en laat Laurette op de aardappelberg achter [edit: het was een berg houtsnippers bij nader inzien]. Hij voelde nog niet iets van ping, bij Laurette. Gelukkig zijn er nog vier vrouwen over. Die zitten tot zijn teleurstelling niet ergens op het erf. Yvon vertelt hem dat ie het verder allemaal maar zelf moet gaan doen. De kijkers vermoeden dat hij vervolgens teleurgesteld in alles met een lege fles ouzo naast zich op de bank is beland.

Weduwnaar Jan (ja, zo werd ie genoemd, maar hij is ook boer) is 60. Hij is zijn stem kwijt, want heeft 3 dagen kermis gevierd.
Leef nu het is later dan je denkt, aldus Jan. Blijkbaar heeft ie op de kermisfeesten geen vrouw opgeduikeld. Maar Yvon vertelt dat ze 33 vrouwen voor hem in een tasje heeft, dus dat komt vast wel goed. Tot mijn vreugde hebben meer vrouwen doorgehad dat Jan dol is op spreuken (Wees jezelf, er zijn al ander genoeg), want ik zie heel wat postkaarten met spreuken erop. Samen met zijn kinderen zoekt hij vast een paar leuke dates uit. En met een beetje mazzel kan hij volgend jaar met 1 vrouw met een tasje naar de kermis.

Champignonkweker Michelle (29 jaar) is goed in dingen weglachen en zoekt iemand om mee te kunnen knuffelen op haar hoekbank. Yvon komt aanzetten met het beroemde tasje met brieven, maar dan mag Michelle op de knop van de lopende band drukken en blijken er nog kratjes vol brieven voor Michelle te zijn.  In totaal schreven er 326 mannen een brief. Ha, kijk, blijkbaar kijken jonge mannen wel naar Boer zoekt vrouw hoor ik u zeggen. Nee hoor, antwoord ik dan, maar hun platonische vriendinnen van rond de dertig wel. Die hebben hun single vrienden vast een linkje met de oproep van Michelle gestuurd. Michelle is er beduusd van.  Twee zussen en twee vriendinnen nemen de kratten mee naar de bank in de tuin. Verhip, nog een hoekbank! We zien de vijf vrouwen de brieven lezen en de pakjes met knutsels en knuffelbeesten uitpakken. Hoe er verder precies geschift wordt is me enigszins onduidelijk. Maar als we later links in beeld rook zien opstijgen, vrees ik dat ze gewoon de helft van de brieven in de vuurkorf hebben gegooid.

Rudie heeft een melkveebedrijf, maar geen meubels in huis en ook geen vrouw. Het een hoeft niet per se het gevolg van het ander te zijn, maar het kan wel.  Rudie zoekt een spontane ad remme vrouw, gewoon hoppetee en
kom maar op en koekje erbij  (ja, ik snapte het ook niet allemaal, maar kijk het maar terug, hier ging het echt allemaal over).  Gelukkig heeft Rudie  liever kwaliteit dan kwantiteit, want hij krijgt maar 9 brieven. Samen met Yvon leest hij de brieven. De ene vrouw wil komen hout hakken voor de haard. Handig. De andere heeft een gebruiksaanwijzing, dat vindt Rudie prima, zolang ze hem die gebruiksaanwijzing er dan maar bij geeft.  Koekje erbij (zijn koekjes erbij bleken echter roze koeken)?
Over koekjes erbij; een van de brieven is van Rianne, zij kookt en bakt graag.
Gelijk maar even bellen vindt Yvon die blijkbaar wel zin heeft in wat anders dan een roze koek. “Hallooo dat is een verrassing” zegt Rianne. En dan maakt Rudie gewoon hoppetee meteen een date voor komende zaterdag.
“Je hebt een date!!!” kirt Yvon enthousiast. “Ja,” zegt Rudie “had ik misschien eerder moeten doen”. Nee joh, dan hadden wij geen Boer zoekt Vrouw meer om naar te kijken!

Bloemenkweker Jaap van 49 had niet veel brieven verwacht. Maar krijgt er 48 en is dus door. Dat vindt ie echt fantastisch. Hij ziet het helemaal zitten. Mooi weer, lekker buiten zitten, wijntje erbij. Hij lijkt echt uit te kijken naar de logeerpartij. Blij glunderend leest hij zijn brieven door. Samen met zijn blije zus. En zijn ouders zijn ook al zo blij. Ik werd er gewoon plaatsvervangend ook blij van. Go Jaap!

Steffi. Ik wil niets vervelends horen over Steffi. Kom je aan Steffi, kom je aan mij. Steffi kan zich niet voorstellen dat er mannen naar/voor haar zouden schrijven. Ze gelooft dan ook dat de stapel van drie enveloppen die Yvon op tafel legt alles is. Drie. Dat zijn er al drie meer dan ze zich kan voorstellen. Dan  pakt Yvon haar tas erbij en kwakt nog eens 46 brieven erbij.
Holy shit, schrikt Steffie.  Het zijn er 49
Ze snapt het niet, het kan niet waar zijn. Vriendin Bettina wordt gebeld dat ze moet komen helpen, want Steffi is van slag. Maar Bettina is aan het werk (meld je maar ziek, oppert Steffi half serieus).  Gelukkig kan zus Madelon  helpen met het doornemen van de brieven zodat Bettina geen ontslag krijgt na deze uitzending. Steffi heeft zin in het speeddaten, maar vindt het ook doodeng.  Ik vraag me af of de mannen die ze heeft uitgekozen het ook eng vinden om te gaan speeddaten met een hengstenfokker. Gelukkig is speeddaten met een broek aan. En Steffie bloost er van. Je zou het niet verwachten, van iemand met zo’n stoer beroep. Wij vinden Steffi lief en zijn blij dat ze door is! Steffi kan het nog steeds niet geloven. Dat er tien mannen voor haar gaan komen. Oh jee, de foute grapjes zijn hier wel heel makkelijk te maken. Maar ik doe het niet hoor. Ik doe het niet. Sorry voor de broek aan opmerking. Die slipte er tussendoor. Wederom no pun intended.

Remco  van 28 is een  biologische melkveehouder  met een zieke vader. Door deze situatie heeft Remco op de boerderie  de gezinshoofdfunctie overgenomen. Hij is een knuffelbeer voor de hele familie geworden, aldus hemzelf. Yvon neemt hem mee een eindje rijden. Ze vertelt hem dat hij 47 brieven heeft gekregen. Dat bleek net eentje te weinig om door te gaan met de speeddates. Het scheelde dus maar een brief. Omdat ze dat een beetje sneu vonden hebben ze een feestje voor hem georganiseerd. Want Remco houdt wel van een feestje toch? Ze regelden een tentje. En een bandje. En veertig brievenschrijfsters om mee te feestvieren. “Donders” riep Remco verrast uit. En de band had allemaal dezelfde roodzwartgeblokte blouse als Remco aan. Dat leek allemaal erg leuk. Maar opeens is het feest op t.v. voorbij. We horen dat Remco voordat de NCRV met hem ging feest vieren al met allerlei brievenschrijfsters intens contact had gehad. En/of geknuffeld. En ze had gezegd dat ze brieven moesten gaan schrijven.  Dat vond de NCRV niet eerlijk ten opzichte van de andere vrouwen die naar het feestje waren gekomen en van niets wisten. En dus werd Remco gediskwalificeerd. Afgelopen, klaar, die zien we dus nooit meer terug, ook niet op de website. Ik volg het hele verhaal niet helemaal, maar Boer zoekt vrouw gaat Remco in ieder geval niet meer volgen. Einde verhaal dus nu hier!

Dromen van Rhodos


IMG-20180821-WA0015

Nu we weer terug zijn in Nederland lijkt het soms bijna een droom. Dat het elke dag 30 graden was. Dat de zee zo blauw zo blauw was. En de lucht ook. Dat er kastelen waren. En ruïnes van duizenden jaren geleden.

Dat de ene plek zo vol toeristen kon zijn en de andere plek maar een paar meter verderop leeg, verlaten en stil was. Hoe mooi de zon in zee kon zakken.

Hoe enorm vakantie de vakantie was.

Maar het was geen droom. We waren er echt. Gelukkig hebben we de foto’s nog 😉

IMG-20180817-WA0037IMG_20180821_143519_182

IMG_20180821_224724_907IMG_20180818_112921_258IMG_20180819_225054_800IMG-20180817-WA0033Na een weekendje fietsen op De Veluwe en een weekje kamperen op De Kluut (in het Veluwemeer), vlogen we over De Veluwe naar Griekenland. Vorig jaar november vond ik online zo’n mooie aanbieding dat ik na overleg met Lief besloot met het hele gezin naar Rhodos te gaan. Lang leve vakantiegeld en goede aanbiedingen. Het weerzien met Rhodos was goed en ik vond het fijn om mijn man en kinderen de mooie plekjes te showen. Samen bezochten we ook plekken waar ik nog niet was geweest. En Lief herleefde zijn jeugd door een uurtje op een surfplank te staan. Ik kan nog steeds zeggen: #iloveGriekenland

Nu weer een jaartje vrije dagen en geld sparen voor nieuwe vakanties!

Nog meer vakantie in eigen land. De Veluwe deel 2: deze keer op een eilandje.

IMG_20180803_182212Nadat we maandag weer thuis kwamen na een weekendje fietsen over De Veluwe, moest ik nog een paar dagen werken. Maar vrijdagochtend mocht ik opnieuw mijn vakantiespullen inpakken: deze keer voor een weekje weg. We gingen naar De Kluut. Tot grote vreugde van onze kinderen hadden vriendin Gea en ik in het najaar besproken dat we wel weer eens een keertje met onze gezinnen naar dit eilandje in het Veluwemeer konden gaan. Ons voorstel werd letterlijk met gejuich ontvangen. Best bijzonder eigenlijk. Want op het eiland is eigenlijk niets. Geen WIFI in ieder geval. Wat er wel is? Een stuk of elf tenten (tipi’s, yurts en saharatenten), een sanitair gebouwtje, een Kooktent, een Gezamenlijke Tipi (soort kantine dus), twee gezamenlijke koelkasten en veertien gezamenlijke stopcontacten. Voeg daar tropische temperaturen, het Veluwemeer, dertien opblaasbare drijfbeesten en andere drijfzaken (denk aan opblaaseenhoorns, opblaasmeloenen en opblaaspauwen) en twee oude surfplanken aan toe en je hebt een supervakantie.

Screenshot_20180811-220248

IMG-20180811-WA0043

20180808_203848

De pubers hebben iets van drieduizend potjes Weerwolven van Wakkerdam gespeeld met alle andere kinderen en een handjevol volwassenen van het eiland, vierduizend marshmallows geroosterd en zijn vijfduizend keer het water in geplonst.

20180808_192632

We hebben allemaal genoten. Soms heb je niet meer nodig dan een stel goede vrienden, een paar kratten vol boodschappen, wat boeken, een badpak en een soort van onbewoond eilandje.

IMG-20180808-WA0025

(Strike a pose zeiden ze. Dan krijg je dus dit hierboven 🤣🤣🤣😂😊😁😉).

Vakantie in eigen land: 2x iets met Veluwe. Deel 1: fietsen

20180729_125642
De schoolvakantie was dan eindelijk begonnen, de pubers hadden er reikhalzend naar uitgekeken. Eindelijk geen wekker zetten, geen huiswerk, geen proefwerken, geen saaie lessen of kilometers fietsen naar school meer. Eindelijk een bestaan dat beter paste bij de tropische temperaturen.

Ver voordat die hitte ons land in kwam, bedacht ik een plannetje om onze vakanties in te luiden, met ons vieren een weekend weg om de vakantie te vieren. Ik boekte twee verschillende hotels op de Veluwe, en bekeek een knooppuntenplattegrond; drie dagen fietsen over de Veluwe zou het worden. Achteraf kan ik volmondig zeggen: De Veluwe past prima in het hitteplan. Want als je dan toch ergens in Nederland moet zijn op een megawarme zonnige dag, dan is het zo slecht nog niet in de schaduw van de bossen (of bij een Veluws zwemmeertje). Zelfs de kinderen trapten zonder moeite van knooppunt naar knooppunt (een soort spoorzoeken voor bejaarden, maar manmanman (of vrouwvrouwvrouw), wat brengen die routes je toch langs mooie paadjes!).

Het was een heerlijk weekendje weg in eigen land dus. En een echte aanrader. Niet alleen tijdens een hittegolf met je eigen gezin. Ook leuk bij een graad of twintig, of met een kleiner of groter gezelschap. Hup, die fiets op, een tasje met schone onderbroeken en wat toiletspullen in je fietstas of in een rugzakje en fiets van het ene hotel naar het andere. Lekker boslucht snuiven of de zon op de heide onder zien gaan. Mooi hoor, Nederland!

IMG_20180728_222646_184

We begonnen met een fietstochtje in de bossen rond Garderen. Daar sliepen we in een hotel. Op dag 2 fietsten we naar Epe, daar hadden we ook een hotel geboekt. Vanuit Epe fietsten we via de duinen en het Heerderstrand verder door de bossen. Aan het eind van onze derde fietsdag gingen we vanuit Epe via Hattem met een pontje over de IJssel en fietsten we verder naar het treinstation van Zwolle. Vanaf daar treinden we naar huis. Met de fiets in de trein kom je overal in Nederland. En bij elk station is wel een fietsknooppunt te vinden. Kom je theeleuten als je bij mij in de buurt bent?!

 

20180730_122039

Pruttelen

19 juli 2018

Lief is de enige koffiedrinker hier in huis. Ik ben meer van het water en de thee.
Toen hij veertig werd kreeg hij zijn eerste Nespresso koffieapparaat. Jarenlang dronk hij dus van die cupjeskoffie.
Prima, omdat een pot koffie zetten bij ons in huis toch niet echt een optie is. Als je in je eentje drinkt is de koffie in zo’n pot oud voordat je het weet.

Maar goed. Het milieu enzo. En de kosten. En. Nou ja. We deden eens wat berekeningen. Misschien was een apparaat dat verse bonen maalt en daar een kopje koffie van zet wel een betere optie. Ook al zou zo’n ding wel wat meer ruimte op ons aanrechtblad innemen. Na een rondje informeren op Twitter en bij vrienden werd er voor zijn negenenveertigste verjaardag overgegaan tot de aanschaf van een ander apparaat. Eentje die bonen maalt voor een vers bakje leut.

Het huidige Nespressoding werd inclusief wat koffiecupjes via Marktplaats verkocht aan een koper die na ontvangst een enthousiast mailtje stuurde dat ze zojuist een eerste kopje koffie hadden gezet en helemaal blij waren en Lief zette al snel zelf ook zijn eigen eerste kopje koffie van versgemalen bonen. Iedereen blij zou je zeggen.

Ik heb geen problemen met het ding op mijn aanrecht. Maar moest wel even wennen aan één van zijn eigenschappen. Als het apparaat eenmaal aanstaat, en een tijdje niet wordt gebruikt, dan gaat ie opeens een soort van pruttelen en warm water spuwen. Geen idee waarom. Misschien heeft ie aandacht nodig, moeten de leidingen regelmatig gespoeld worden. Of heeft het te maken met de warmhoudfunctie ofzo. Hoe dan ook, de situatie is dan als volgt: vanuit de keuken komt het opwarmpruttelstoomachtiggeluid van het koffiezetapparaat en dan weten we: er gaat zometeen water uit het apparaat komen. En als er dan geen opvangbeker onder staat, dan komt dat allemaal in het (net wat lastiger schoon te maken dan een beker) opvanglekbakjeding terecht. Dus schiet Lief of ik, bij het eerste hijbegintweergeluidje, omhoog, om naar de keuken te sjezen en er een beker onder te zetten. Maar de laatste weken is het te warm om te sjezen. Of om überhaupt uit je stoel omhoog te komen. Dus kijk ik bij het moment supreme Lief doorgaans alleen maar aan met een vragende blik. Meestal knikt ie van ja, dan heeft hij er al proactief een beker onder gezet. Soms schudt hij van nee, en dan laten we het maar zo.
Ik vind het een dom en vaag gedoe, dat zo nu en dan zelfstandig doorspoelen van dat koffiezetapparaat. Onhandig ook.

Maar vandaag is het al de hele ochtend stil in de keuken. Lief werkt vandaag niet thuis. Er drink niemand koffie, het koffiezetapparaat is ook niet aangezet, dus hij gaat ook niet opeens spontaan geluid maken en water spuwen. Opeens is dat pruttelen van dat ding toch best gezellig. Want het betekent dat Lief tegenover mij aan tafel zit te werken. Veel leuker dan in je eentje zitten te typen.

Misschien moet ik het ding gewoon even aanzetten. Gewoon voor het idee. En voor de gezelligheid. Koffie iemand??

Mee met Margje

Na een werkafspraak in Utrecht wandelde ik terug naar de treinen. Kijk mij nu eens urbancitystylecoole foto’s maken. Hashtag urbanjungle. Of gewoon #MeemetMargje

IMG_-libb3j

IMG_z9whuy

IMG_ps1liq

IMG_-o0c32k

Ondertussen ben ik onderweg naar huis. Maar lijk ik vlak bij huis te gaan stranden wegens een kapotte spoorbrug. Beetje jammer dat ik 15 kilometer wandelen net niet ga redden op mijn pumps.