Chipstekort

Terwijl ik stond te koken, had ik de i-pad op de hoek van het aanrecht staan en luisterde ik via de NPO-app naar het zes-uur-journaal. Er was een chipstekort, hoorde ik.  Verbaasd keek ik op van de snijplank. Een chipstekort? Hoe dan? Laatst had ik nog een reportage gezien waarin werd verteld dat de boeren hun aardappeloogst niet kwijt konden omdat er te weinig patat/frites (lees maar het woord waar jij voor kiest!) werd gegeten nu alle restaurants en voetbalkantines al weken gesloten bleken door de Corona-maatregelen. En nu was er opeens een chipstekort???

Pas toen ik het bijbehorende plaatje ij beeld zag en verder luisterde naar het verhaal bleek maar weer eens waar mijn focus in het leven ligt. Het ging niet over paprika- of naturel chips, maar over computerchips. Daar is een tekort van. En doordat er te weinig computerchips zijn, door te grote vraag naar  electronica waarin die chips een centrale rol speelt, kunnen allerlei producten niet geleverd worden. Waarschijnlijk denken jullie bij een tekort aan chips wèl gelijk aan iets technologisch? Ik niet. Ik denk dus blijkbaar bij alles meteen aan eten. Je bent wat je denkt. Maar om het hipper te laten klinken, noem ik mezelf vanaf nu gewoon een foodie.

Ik stopte in plaats van een chipje maar een cherrytomaatje in mijn mond. En vroeg me af of een CV-ketel eigenlijk ook een computerchip nodig heeft. Want dan kon het nog wel eens lang gaan duren voordat onze haperende ketel vervangen ging worden. Gelukkig wordt het bijna lente, is de vrieskou voorbij en ligt er een zak paprikachips in de voorraadkast. Ons krijgen ze niet!!

 

Zo stil

Kom bij me zitten, sla je arm om mee heen
en houd me stevig vast.
Al die berichten,
over protesten en stomme overlast
Vanavond, toont de wereld  zijn ware gezicht

Kom bij me liggen,  sla je lijf om me heen
‘t is negen uur geweest
We blijven binnen,
voorlopig geen kroeg
of groot verjaardagsfeest
Vanavond, toont de stilte haar ware gezicht

Want het is zo stil op straat
ook geen fietsers zonder licht
het is zo stil op straat
nog geen voetganger in zicht
En het is zo stil op straat
thuisblijven opeens verplicht
het is zo stil op straat

Iedereen kijkt maar niemand zegt wat hij denkt
Iedereen kijkt maar niemand is wie je denkt

En het is zo
stil op straat
Zo stil op straat….

 

 

 

met dank aan Van Dik Hout

Hallo

Als ik tegenwoordig buiten wandel, zeg ik iedereen gedag. Bewust en vooral de alleenlopende wandelaars die ik tegenkom.  De enkelingen dus, zij die in hun eentje op stap zijn. Omdat ik steeds denk “Misschien woont die persoon wel alleen en spreken ze door de lockdown bijna niemand meer en ben ik vandaag de eerste met wie ze echt contact hebben”. Dus glimlach ik naar iedereen, maak oogcontact en zeg iets als Hallo of Goedemiddag.  Ik probeer vriendelijkheid uit te stralen naar alle tegenliggers die ik tijdens mijn wandelingen tref.  Ook naar echtparen hoor. Ik maak verder namelijk geen onderscheid in mijn gedag zeggen.

Al besefte ik  vandaag opeens wel dat die echtparen misschien wel precies hetzelfde denken over mij. Dat ik misschien wel een eenzame alleenstaande ben. En is dat de reden dat zij mij gedag zeggen.

 

20210101_150223

Boem

Gevallen. Zonder sneeuw. In de gekste periode van de eeuw. Maar die toeslagenaffaire was gewoon een te grote misère. Nieuwe verkiezingen komen er sowieso al aan. Wie zal er straks (met mondkapje en/of ingeënt) op het bordes staan?!

Screenshot_20210115-134145_ChromeIk vermoed dat veel mensen zullen denken: Opgeruimd staat netjes.

En over opruimen gesproken: ik doe nog steeds elke dag een lading spullen weg. Door de verlenging van de lockdown komen er drie weken extra opruimen bij mijn #lockdowncountdown challenge. Nog even en het is hier leger dan in de Tweede Kamer…

 

Positief

Eigenlijk ben ik nu banger voor dat virus dan tijdens de eerste lockdown. Stomme Corona.

Zelf kreeg ik gelukkig steeds een negatieve uitslag als ik moest testen vanwege klachten, werk of een melding van de Coronamelder-app. Maar nu hebben een paar mensen die ik lief heb een positieve uitslag gekregen. En dat brengt toch zorgen met zich mee.

Die zorgen waren er al eerder. Voor hetkindaanhuis (de dochter van de buurvrienden om de hoek), een vriend in Amsterdam, het gezin van een vriendin, de kinderen van andere vriendinnen en de buren van een paar huizen  verderop.  Kende ik in de eerste lockdown nog helemaal niemand die besmet was (of, misschien wel beter gezegd: toen wisten we misschien niet dat iemand besmet was), nu komt het allemaal (soms letterlijk), steeds dichterbij.

Ik kan niet veel meer doen dan kaartjes of fruitmanden sturen, iets lekkers afgeven bij de voordeur of een tijdschrift door de brievenbus gooien. En zorgen maken heeft eigenlijk ook helemaal geen zin. Dat weet ik best.

Maar het is januari. Winterdipmaand bij uitstek. Die is al moeilijk zonder lockdown, laat staan met Corona-zorgen.

Dus duim gerust even mee, dat het bij iedereen die jou en mij lief is en die besmet is gewoon bij heftige griepverschijnselen blijft. En dat we over een paar maanden allemaal gevaccineerd zijn en ons net wat minder zorgen hoeven te maken. Dan probeer ik tegelijkertijd negatief te blijven, maar positief te denken.

Ontspuljemee Lockdowncountdown challenge: 23, 22, 21 en 20+19+18 tegelijk

Het houdt maar niet op. Maar ja, die lockdown gaat ook nog wel even door. 17 dagen te gaan nog. Dit zijn de foto’s  van de afgelopen dagen. Opdat ik niet vergeet hoe erg het was. 😉

 

-e7n7xc

2m1b39

-58efjr

-ti9d6z

Langzaamaan begin ik het te merken in sommige kasten of lades. We zullen doorgaan!!

Ontspul-challenge deel zoveel.. 28, 27, 26, 25, 24

-femsis

-aqpu65

lkzzoh

-c36y0c

-huai6y

In totaal verdwenen er al meer dan 350 dingen uit mijn huis. Met vandaag erbij zitten we nog 23 dagen in Lockdown. Dus moet ik straks 23 dingen verzamelen die weg gaan. In een poging eindelijk eens wat te ontspullen. Nog ruim drie weken dus om een opgeruimder huis en een andere mind-set te kweken. Dat er door heel het land mensen mee zijn gaan doen, doet me goed en motiveert enorm!