Gegroeid

Kaart van Murcia, Spanje

Ze komen altijd anders terug dan hoe ze weg zijn gegaan. Groter, gegroeid, veranderd.

Dat werd me verteld over pubers die op uitwisseling gaan. Ik kon me er wel wat bij voorstellen. Een week naar het buitenland zonder je ouders, logeren in een gastgezin met andere gewoontes, contact maken in een andere taal, er zijn weken waarin je veel minder meemaakt.

Vannacht kwam ze terug. Om 3 uur reed de bus het parkeerterrein van de P+R bij het station op. Als een van de eersten stapten ze uit, zij en één van haar BFF’s. Met hun armen om elkaar heen liepen ze op ons, hun moeders, af. Ze zagen er best moe uit (niet geheel onlogisch gezien het tijdstip), maar ze waren ook heel wakker. Na een omhelzing en een paar eerste zinnen werden de koffers gepakt. Terwijl we naar onze straat reden (we zijn buren), kletsten ze honderduit. Over wat er allemaal wel en/of niet gebeurd was, en wat zij allemaal wel en/of niet gedaan hadden (ehm, tja, privacy enzo, daarom houd ik het wat vaag).

Thuis liet ze haar aankopen zien. Nieuwe kleding en sieraden, maar ook kleine cadeautjes voor Lief en mij (haar vader kwam ook nog even uit bed gestapt). Om 4 uur lagen we in bed. Het huis voelde toch net wat minder leeg dan de week ervoor.

Vandaag rond enen maakte ik haar wakker door onder aan de trap haar naam te noemen. Een slaperig hoofd keek me even later vanaf boven aan. Hoe laat het wel niet was? Ehm, nou, kwart over 1. Haar verbaasde blik deed me lachen. Ik maakte een lekkere brunch en genoot van het feit dat ze weer tegenover me aan tafel zat. Stiekem keek ik even of ze ook gegroeid was, of veranderd. Ik kon het niet met zekerheid zeggen. Ze vertelde over feestjes, rare gebruiken, het eten daar en over het logeergezin. Maar een week weg vertel je niet in een kwartiertje boven een boterham met gebakken ei.

Later die middag kwam ze me showen hoe de Spaanse zon haar armen, buik en rug verkleurd had. En een uur later kwam ze grinnikend met haar gezicht vlak bij het mijne melden dat ze er heel veel sproeten bij had gekregen.  Daarna stond ze een half uur onder de douche te zingen.

Ze heeft van alles meegemaakt, waar  ik nooit echt weet van zal hebben. Loslaten 3.0

Zo is het goed, zo moet het gaan, eens zal ze helemaal op eigen benen staan. Maar voorlopig ben ik wel blij dat ze nu maar slechts een weekje weg was. En groeien, dat doet ze elke dag. Je ziet het misschien niet aan haar lengte, maar wel in haar ogen. Ik vind haar prachtig en ze wordt met de dag een nog mooier mens. Dat is groeien 3.0

 

Klaar mee

Screenshot_20180413-221311

Ik was er moe en huilerig van. En ik ben er wel klaar mee ook. Gisteren weer mishandeld  geholpen, dus vanaf nu gaat het vast per dag minder pijn doen.

Vandaag werd dit bezorgd:

20180413_122436

Een fruitmand. Een echte fruitmand! Hoe heerlijk retro. En lief ook. Ik voelde me gelijk stukken beter!

Wie jarig is trakteert!

20180409_000225Aan de ene kant wil je niet ouder worden, want je weet: des te ouder je wordt, des te groter de kans dat het ophoudt. Je leven bedoel ik.

Want hoewel dat leven soms ingewikkeld is, of vermoeiend of pijnlijk, het kan ook zo fijn en mooi zijn. Zeker met lieve en leuke mensen om je heen waarmee je nog duizenden dagen door wilt brengen.

Dus is het toch maar goed dat je ouder wordt. Want niet ouder worden zou betekenen dat je er niet meer bent, dat je leven al is gestopt. Hoera dan maar voor ouder worden.

Daarom vier ik vandaag het leven. En het feit dat ik 48 ben geworden. Soms voel ik me al bijna bejaard (omdat ik geen bitcoins heb, nog op Facebook zit en echte post met postzegels verstuur bijvoorbeeld), soms voel ik me nog een meisje (en ben dan oprecht verbaasd dat ik toch echt wel bijna vijftig ben!).

Misschien waardeer je door al het moeilijke, vermoeiende en pijnlijke nog wel meer al het goede, mooie en fijne. Maar dat klinkt bijna wijs. En ik ben nog lang niet oud en wijs! 😉

Ik ben wel dol op cadeautjes en op leuke post. Daarom zomaar een verjaardagswinactie vandaag. Reageer op dit blogje (dan komt je reactie (maar niet je mailadres) ook online te staan, of vul het reactieformulier in (dan komt er niets online, maar lees ik het wel in mijn mailbox). Onder alle reageerders/invullers verloot ik een verrassingspakket per post. In het kader van mijn ik blij, jij blij motto hier op Margje.nu en omdat wie jarig is nu eenmaal trakteert!

UPDATE: De winnares heeft mail gehad en haar adres doorgegeven. Dank voor alle berichtjes hier en in mijn mail!!!!!

Hoera voor vandaag!

Kiezen

Het lijkt soms vallen en opstaan in mijn leven. De ene week zit ik alle dagen thuis en kom ik de wijk amper uit, de andere week trein ik door heel het land voor werkafspraken en leuke feestjes. In die drukke weken moet ik soms kiezen waar ik wel of niet naar toe ga. Een luxe-probleem, dat snap ik best en je hoort me dan ook niet mopperen.

Maar soms valt er niets te kiezen. Gistermiddag zat ik op een bankje op het perron, te wachten op de trein richting Den Haag. Ik had een leuke avond voor me: uit eten met twee vriendinnen en daarna met een van die vriendinnen naar een dansvoorstelling in het Korzotheater. Genoeg fijns om vrolijk op een perronbankje te zitten zou je zeggen. Maar er biggelden tranen over mijn wangen. Tranen van de pijn. Sinds de tandarts donderdag een gaatje in een kies had gevuld, had ik erge kiespijn. En die kiespijn werd steeds erger. Enorm stom, want voor het vullen had ik nergens last van gehad.

Op vrijdag dacht ik dat het heus vanzelf wel weer over zou gaan. Maar nu, op zaterdagmiddag, deed de hele linkerkant van mijn hoofd zeer. Zo zeer zelfs dat ik niet eens meer normaal kon nadenken. En eten kauwen was links helemaal een helse activiteit. Ik had twee paracetamolletjes geslikt en vol goede moed naar de trein gefietst. Een beetje pijn zou mijn avond niet verzieken toch?

Maar na vijf minuten op dat bankje was alle moed mij in mijn netgepoetste laarzen gezakt. De trein kwam aan. Ik liet hem gaan en liep terug naar mijn fiets. Vandaag viel er niets te kiezen. De kiespijn koos voor mij.

Een paar uur later zat ik in plaats van in een Haags restaurant achter een heerlijk diner, verdoofd en al op een bankje te wachten tot de tandarts mijn kies eruit zou gaan trekken.

Au.

Een voordeel: chocolade paaseitjes eten gaat vandaag even niet. Goed voor mijn lijn dus dit!

Wat je niet ziet op instagram

Mijn foto’s van Tenerife krijgen op instagram veel likes. Logisch, want ze zijn ook mooi. Dat bedoel ik niet opschepperig, dat ligt gewoon aan het eiland zelf, want Tenerife levert echt prachtige plaatjes op.

Vorig jaar ging ik voor het eerst in het voorjaar een weekje naar de zon, samen met mijn moeder. “Hier maken we een jaarlijkse traditie van”, besloot ik. Gelukkig stemde mijn moeder daar volledig mee in, anders was de traditie al doodgebloed voordat ie goed en wel was geboren.

In november begon het te kriebelen. Want november vind ik een moeilijke maand. In november kon ik dus wel wat leuke plannen gebruiken. Niets leukers dan een vakantie zoeken en boeken, dus googlede ik me suf. “Vorig jaar gingen we in mei, omdat we het allemaal pas laat bedachten,” appte ik mijn moeder “maar ik ben eigenlijk eerder aan wat leuks en wat zonlicht toe. Zullen we in maart gaan?”.  Mijn moeder is de moeilijkste niet, dus maart was prima.

Maar maart is niet meteen een maand waarin het in Europa overal goed weer is en ook nog eens gezellig. Mei in Griekenland, is geen maart in Griekenland zeg maar, omdat ‘het seizoen’ daar eigenlijk pas eind april zo’n beetje begint. En kijk, mijn moeder en ik hoeven niet in een volle drukke toeristische enclave te zitten, we vinden het echter wel leuk als de restaurantjes en winkeltjes in onze vakantieomgeving open zijn.

Lang verhaal kort (voor het lange verhaal mag u mailen of bellen) en met dank aan vriendin P: het werd El Médano op Tenerife. Ik googlede zelf een goedkope vlucht en twee fijne verblijven bij elkaar en vertelde mijn moeder dat ik haar reisleider voor die vakantieweek zou zijn (sorry dames en heren van Sunweb en TUI).

Enthousiast vertelde ik op de nieuwjaarsborrel van mijn werk dat mijn moeder en ik een weekje Tenerife hadden geboekt. “Wanneer ga je?” vroeg een collega. “De tweede week van maart.” antwoordde ik vrolijk. “Dan is het daar wel het regenseizoen hè” vervolgde ze voorpretverpestend (nee, zo zal ze het niet bedoeld hebben, zo kwam ie alleen maar aan).

Gelukkig hebben we geen regen gezien en hadden we een heerlijke en zonnige week op het vulkanisch eiland. Alleen tijdens een tour boven in de bergen hadden we onze jassen nodig, verder kwamen al mijn zomerjurken en slippers goed van pas.

20180305_104852

Vlak voor de landing zagen we El Teide al. De vulkaan waar gewoon een laagje sneeuw op de top ligt. Tenerife is een eiland vol vulkanen (gelukkig niet met vulkanen die allemaal op het punt van uitbarsten staan), sterker nog, het eiland is ooit lang geleden ontstaan vanuit drie aparte vulkaaneilandjes. Eerst was er niets. Toen waren er onderzeese uitbarstingen van drie vulkanen, die zorgden voor drie eilanden in zee. De vulkanen bleven uitbarsten en de lavastromen maakten de eilandjes groter en groter, tot ze aaneen smolten tot één groot eiland; het huidige Tenerife. Gelukkig hield El Teide zich rustig tijdens ons verblijf. De vulkaan is in 1909 voor het laatste uitgebarsten.

In de omgeving van deze grote vulkaan waan je je in een maanlandschap. Ik vond het echt prachtig en heel bijzonder. Ook al was het jammer dat de top van El Teide steeds omringd was door wolken.20180309_111337

Absurd landschap toch?

20180309_114026

Ik had niet heel verbaasd gekeken als er een marsmannetje voorbij was gelopen…

20180309_112354

Het landschap ziet er heel sereen uit.

Maar het waaide er enorm:

20180309_112532

🙂

De temperatuur was hier ook stukken lager dan aan de kust. Mijn moeder was heel blij dat ze haar jas mee had genomen (en gewone kleren aan had gedaan ipv een zomerjurkje):

20180309_111744

Er waren ook mensen mee die in shorts, hemdjes en slippers in de bus waren gestapt. Die waren helemaal verbaasd dat het hoog in de bergen niet zo warm was. Joh…

De week vloog voorbij. We genoten van onze twee dagen in de bed&breakfast van de aardige Nigel aan de rand van het stadje en waren daarna vijf dagen onder de indruk van het uitzicht van ons huurappartementje in het centrum van het stadje. Naast de leuke bustour van een dag langs allerlei mooie locaties vermaakten we ons ook de andere dagen prima. We wandelden langs het strand en door het stadje, zaten een dag bij een zwembad, zeilden een middag op de Atlantische oceaan, lazen een boek of drie, dronken drankjes op terrasjes om mensen te kunnen kijken, gingen elke avond uit eten en hoppa, voordat je het weet moet je je koffer al weer inpakken om terug naar huis te gaan.

Maar ehm Margje, de titel van deze blogpost ging over wat je niet op instagram ziet. Maar ondertussen post je allemaal instagramwaardige foto’s. Oh ja, oeps, zo snel gaat dat; je wilt al het mooie laten zien. Niet het niet leuke.

Okay, komt ie dan. Wat ik NIET op instagram vermeldde:

  • Dat ik op dag twee na een middagje bij en in het zwembad mijn schouders, armen en nek roodverbrand had. Au. (gelukkig deed het maar een dagje echt pijn, en is er op het eiland overal verzorgende crème met aloë vera te koop!).
  • Dat mijn moeder na op dag vier opeens heel erg last had van een blaasontsteking, waardoor we een halve dag doorbrachten bij apotheken en een medisch centrum (gelukkig knapte ze snel op van de medicijnen die ze uiteindelijk kreeg!)
  • Dat ik op de laatste avond (dag zeven dus) opeens lag te snikken op de tegels van het stadspleintje omdat ik mijn enkel had verzwikt en zoveel pijn had dat ik niets anders kon doen dan huilen en auauauauau zeggen (die enkel voel ik, nu bijna twee weken later, nog steeds. Gelukkig kon ik op maandagochtend wel weer ietwat er op lopen, zodat ik vanuit de taxi naar de gate kon strompelen!)
  • Dat het trapje buiten bij de voordeur van ons huurappartementje soms gebruikt leek te worden als plasportaal door andere vakantiegangers (gelukkig woonden we 2-hoog, dus verder er geen last van, maar serieus, plas ergens anders zeg!)

Nope, geen dikke enkels, verbrandde schouders of foto’s van medicijnen en een vies trapje op instagram. Want uiteindelijk verdwenen al die zaken naar de achtergrond en hebben we alleen deze fijne foto’s nog en overheersen de goede herinneringen. Wat een heerlijke week was het!

Ons verblijf de eerste 2 nachten:20180306_132654

 

Wandelen boven de wolken!20180309_175005

 

Zeilen op de Atlantische Oceaan: check!20180310_123052

 

Het uitzicht vanaf het terras van ons appartementje:20180307_195204

 

Zoekplaatje; vind mijn moeder (en jep, het was ook een dagje bewolkt ja!):
20180311_143209

 

Mijn zoekplaatje is makkelijker:20180311_172506

Tenerife is groener dan je denkt!20180309_152938

Nog even een kaartje voor het thuisfront en dan ook zelf naar huis…20180311_144648

Op de terugweg kregen we nog even een mooi uitzicht op “ons” stadje. Dag El Médano. Wie weet, tot ooit!20180312_120419

 

Ook een weekje zon op ruim vier uur vliegen? Wij logeerden hier:

Villa Las Dunas

En hier: Appartement Picacho

 

De zeiltocht met Salvador en zijn crew boekten we bij Roulette charters

De dagtocht met de bus was van Atlantico Excursions Reisgids Chantal en chauffeur Julian maakten er een fijne dag van.

Gratis naar de Camper Expo? Last-minute-winactie

Dit weekend nog last-minute naar de Camper Expo in Houten?
Dat kan!

Afbeeldingsresultaat voor camper expo

Ik geef twee toegangskaarten weg onder mijn bloglezers.
Vul onderstaand formulier in; vanavond loot ik een winnaar en die krijgt de tickets in zijn/haar mail.
Leuk dagje uit voor zaterdag of zondag om alvast helemaal in vakantiesferen te komen.

UPDATE; je kunt niet meer meedoen. De winnaar heeft ondertussen een mail gehad en is een dagje op pad geweest! 🙂

Oh ja; vergeet dus niet je mailadres in te vullen, anders kan ik je niet bereiken als je gewonnen hebt. Je gegevens komen NIET online te staan, maar worden naar mijn mailbox gestuurd.

Zelf hadden we vorig jaar een heel fijne campervakantie! en ik denk dat we nog wel eens vaker in een camper op pad zullen gaan.
Continue reading “Gratis naar de Camper Expo? Last-minute-winactie”

Boekenmeisjes

Oudste en ik verslinden boeken. Heerlijk vinden we dat, lekker veel lezen.
Net als mijn moeder vroeger, moet ik nu soms mijn dochter aanmanen te gaan slapen in plaats van te lezen.
Echte boekenmeisjes zijn we.

Vandaag in de boekwinkel kon ik niet kiezen. Ik “mocht” van mezelf een boek uitzoeken in het kader van de boekenweek. Al struinend in boekwinkel twee viel het me opeens op, al die boekenmeisjes. Grinnikend legde ik ze allemaal bij elkaar.

IMG-20180317-WA0008

Ik had voordat ik in deze winkel kwam in een andere winkel al een boek gekocht, maar wilde nog eentje kopen, als cadeau voor Lief. Langzamerhand zag ik echter door de meisjes de boeken niet meer. Ik kocht dus geen boek voor hem. Sorry Lief, je moet het maar gewoon met mij doen 🙂