Koffiekenner

Ik ken iemand die nogal van koffie houdt. Sterker nog, ik woon er mee samen en lig er bijna elke nacht naast. Toen hij 40 werd, kreeg hij van mij zijn eerste Nespressoapparaat. Omdat hij die koffie stukken lekkerder vond dan filterkoffie (of de Senseokoffie  die uit het apparaat dat we van mijn ouders kregen kwam). Al die jaren waren we dus lid van de Nespresso-club. Kost een paar centen, maar dan heb je ook wat. En omdat de kinderen en ik geen koffie drinken, en Lief dus doorgaans de enige koffieleut in huis is, was het een handig ding en vielen de kosten op zich ook wel weer mee. Je kunt er namelijk heel handig 1 kopje koffie per keer mee zetten. Handiger dan met een filterkoffieapparaat.

Toch is die cupjeskoffie nou ook weer niet echt goedkoop. Zeker niet als je ook steeds vaker andere mensen in huis hebt die gezellig koffie mee leuten. Deze week zijn we dus uit de Nespressoclub gestapt. Na het optellen van de kosten per jaar hadden we in de kerstvakantie (dan heb je tijd voor dat soort dingen) berekend dat we de aanschaf van een volautomatisch espressoapparaat er binnen twee en een half jaar uit hadden. Daarna zou het bijna gratis zijn, dat koffiedrinken van Lief, zo rekenden we onszelf rijk. Na een paar weken doorlezen van testen en vragen naar ervaringen van anderen werd de keuze gemaakt en het ding besteld. Ondertussen kreeg Lief voor zijn verjaardag van zijn werk een pakket met allerlei soorten koffiebonen waardoor ons hele huis naar een barristabar begon te ruiken,dus het werd ook echt tijd voor dat espressomachineding.

Continue reading “Koffiekenner”

Dat vinden wij best apart.

Soms vergeet ik gewoon dat jullie me niet allemaal volgen op Twitter.
Dan blijft het hier op mijn blog wat langer stil, omdat ik mijn verhalen daar vertel.
Sneller, makkelijker, met direct contact.
Voor een blog moet ik echt gaan zitten. Een tweet is zo verzonden.

Afgelopen week verbaasde ik mij op twitter over moedermelksieraden. Ik weet niet eens meer hoe ik ontdekte dat die bestonden. Sieraden met daarin een paar druppels moedermelk. De maakster ervan had samen met haar man een procedé ontwikkeld om, zoals ze het zelf op haar website zegt “de laatste druppels moedermelk” in een sieraad te verwerken.

Ik had er nog nooit van gehoord er werd er een beetje melig van. Niet netjes misschien, maar ik ben ook maar een mens. Misschien moet je maar niet meer verder lezen als je net achter je ontbijt zit, of gewoon een netjes beeld van mij wilt houden.
Continue reading “Dat vinden wij best apart.”

Niet na te doen!

Er staat weer een theaterblog online.
Ik zag een heel bijzondere voorstelling.
Een van de leuke dingen van theaterblogger zijn, is dat je soms naar voorstellingen gaat waar je zelf geen kaartje voor gekocht zou hebben, maar die dan echt ontzettend leuk blijken te zijn.

Benieuwd wat vriendin Irene en ik gekeken hebben? Klik dan HIER door!

Carnavallen in Zwolle

“Het is niet te vergelijken met carnaval in Maastricht” vertel ik mijn moeder terwijl we door de binnenstad van Zwolle lopen, op zoek naar een restaurant of eetcafeetje. We kijken naar twee verklede mensen die ons tegemoet lopen en luisteren naar de muziek die uit een zijstraat dreunt. In de zijstraat blijkt een café te vol voor de feestvierders, het café puilt uit en er staan een stuk of tien carnavalvierders buiten op de stoep te drinken of te roken. Drie straten verderop, op een plein, staat een grote feesttent, daar is het nog drukker, net als bij dat ene grote café op het plein aan de andere kant van de kerk. Er staan vijf mensen in kostuum buiten bij de McDonalds een hamburger te eten. En er huppelt een elfje over de keien. Tien meter verderop klinkt luide muziek bij een feestkar waar zes identiek verklede mensen bij staan te zingen. Zeker meer carnaval dan je elders in de regio op straat tegen zult komen. Maar het is geen vol Vrijthof zeg maar.

De zon verdwijnt en het begint te hagelen. We lopen snel de trap op naar de ingang van het grand café. Op de deur hangt een A4tje. Even denken we dat er een besloten feest of zoiets is die avond en dat we op zoek moeten naar een andere eetplek. Dan zien we dat juist WIJ wel naar binnen mogen.

20180211_170827

In de hoek van het grand café zingt een meisje met een gitaar bekende engelstalige popsongs. Ze eindigt met het overbekende House of new Orleans. Cliché, maar ze speelt en zingt het mooi. Als ze gestopt is klinkt er weer achtergrondmuziek vanuit de luidsprekers. Aan de overkant van het plein speelt de muziekkar een heel ander wijsje, we horen de beat door de ramen heen. Gelukkig is het opgehouden met hagelen. Carnavallen is een stuk leuker als het droog is. Of je nou in Maastricht of Zwolle staat.

Jaloers op mijn vrienden die nu wel in Maastricht aan het feestvieren zijn ben ik niet. Ik zit hier gezellig met mijn moeder, we zijn net naar een mooi theatermiddagconcert geweest en het is behaaglijk warm. Toch vind ik het wel jammer dat er geen zoervleisch op de menukaart staat. Maar ja, dat bordje op de deur zei al genoeg, hier binnen is het nog lang geen feest, en al helemaal geen carnaval.

Continue reading “Carnavallen in Zwolle”

Pak je lippenstift er maar weer bij: je kunt weer gratis post versturen met een kus!

Hoera, de sympathieke Valentijnsactie van PostNL wordt ook dit jaar weer herhaald. Dus zoek je roodste lippenstift op, haal je adresboek uit de kast en schrijf de leukste kaartjes aan de liefste mensen die je kent.

Volgende week dinsdag kun je namelijk gratis post versturen. Alleen op die dag kun je in plaats van postzegels je kaarten frankeren met een (lippenstift)zoen.

Alles over de actie vind je HIER.

Wie zoenstuur jij gratis valentijnspost?

IMG-20150820-WA0002

Continue reading “Pak je lippenstift er maar weer bij: je kunt weer gratis post versturen met een kus!”

Boer zoekt vrouw is niet altijd met een En-ze-leefden-nog-lang-en-gelukkig aan het eind

Alle Boer zoekt Vrouw fans hier bij Margje.nu zagen natuurlijk ook de twee decemberspecials, waarin heel veel boeren samen in een fantastisch vakantiehuis een soort van feestelijke reünie hielden. Heerlijk om even te kijken hoe het met iedereen gaat, te horen dat veel relaties stand hielden en zelfs huwelijken en hordes kinderen opleverden. Lang leve de liefde!

Soms leeft die liefde echter niet zo lang, en komt er verdriet voor in de plaats. Vandaag werd bekend dat de vriendin van Olke (een van de boeren van het seizoen met buitenlandse boeren van vorig jaar) is overleden. In de reünie-uitzending vertelden zij en Olke al dat ze kanker had, maar waren ze nog hoopvol en positief over een behandeling. Nu blijkt dus dat hun geluk dat ze bij elkaar hadden gevonden maar een paar maanden mocht duren. Zo sneu, ik ben er echt even van onder de indruk.

Dat hele Boer zoekt Vrouw gedoe mag volgens sommigen maar een vaag soort zoetsappig gedoe zijn, ik vind verhalen over huwelijken en bzv-baby’s toch miljoenenmalen fijner om te horen en te zien dan berichten als deze.

De zon schijnt vandaag, ik stel voor dat je even naar buiten gaat, of voor het raam gaat staan en met gesloten ogen geniet van de warmte op je gezicht en van het feit dat je er bent. Ook vandaag weer. En ik hoop oprecht dat al het verdriet in jouw leven toch wel zal veranderen in een En ze leefde nog lang en gelukkig. Want een beetje geloof houden in sprookjes, dat hebben we soms nodig, als de kou je leven binnenkomt.

Continue reading “Boer zoekt vrouw is niet altijd met een En-ze-leefden-nog-lang-en-gelukkig aan het eind”

Dry 2018

Hele hordes medelanders doen mee aan Dry January. Een hele maand drinken ze geen alcoholische drankjes. Helemaal dry zullen ze het niet houden, want koffie, thee, water, frisdrankjes en sapjes mogen wel. En ook de douche is geen verboden gebied in die droge maand.
Maar goed, dry january dus. Ik las er columns over, krantenartikelen en facebookposts. Over die maand zonder alcohol. En hoe saai je leven dan wel niet is. Of hoe saai andere mensen je dan wel niet vinden.

Geen fijne berichten voor mij. Ik heb namelijk nogal een dry leven. Ik drink slechts iets van drie glazen alcoholische drank per jaar. Per jaar ja. Een glas champagne bij Oud&Nieuw, en dan misschien nog een keer een heel koude rosé op een zomerse dag en een bessen ijs tijdens een lange avond in de kroeg. Blijkbaar ben ik dan maar drie keer per jaar gezellig. De andere 362 dagen houd ik het bij thee, water of cola light. Heeeeel ongezellig dus, als ik alle verhalen over dry january mag geloven.

Hierbij bied ik dan ook mijn excuses aan voor mijn ongezellige ik. En ik wil iedereen bedanken die op verjaardagsfeesten, borrels en avondjes in de kroeg het met mij en mijn dry self uithield. Fijn dat jullie niet allemaal massaal wegliepen vanachter je wijntje, whisky of biertje, maar bij mij blijven zitten. Het moet een opgave zijn geweest.

Ook voor 2018 zal waarschijnlijk gelden dat het nogal een dry jaar voor mij zal worden. Het is maar te hopen dat ik nog uitnodigingen voor verjaardagen en buurtBBQs krijg als men gaat beseffen hoe droog ik leef.

Continue reading “Dry 2018”

Ergens anders

15172401626021587094295

Ik ben gewoon thuis.
Maar in gedachten steeds ergens anders.
Bij steeds iemand anders.
Ik ben in ziekenhuizen.
Ik fiets mee in de regen.
Ik verhuis mee van thuis naar die nieuwe plek.
Ik ben in Brussel.
Ik rijd mee naar dat ene gesprek.
Ik zit in een wachtruimte.
Ik loop door een stad.
Ik sta in de lift.

Er was eens.
Ergens in een ver land.
Of dichtbij.
Maar ik ben gewoon thuis.
En denk aan anderen
die dat niet weten.
Net zoals de prinsen en prinsessen
van ooit en nooit
niets weten van hun eigen verhalen.

Overal staan levens stil
of op het punt te veranderen.
In gedachten leef ik mee.
En wens ik dat al hun verhalen
een En ze leefden nog lang
en gelukkig
einde hebben.