Zeventien

Precies zeventien jaar geleden viel 15 september ook op een zondag. Dit soort weetjes kan ik niet over elke datum ophoesten hoor. Maar voor deze datum weet ik het toevallig nog wel. Die zondagavond in 2002 gingen we met mijn ouders uit eten in Den Haag. Daar woonden we toen en zij waren bij ons op visite. Ik weet nog bij welke restaurant we aten. Dat we door de stad wandelden. En dat ik bijna negen maanden zwanger was.

Ik weet dat alles nog omdat die avond de laatste avond zou worden dat ik nog geen moeder was. Geen idee of de voorgaande zin grammaticaal wel juist is, maar hopelijk snapt u mijn bedoeling. Laat op de avond zwaaiden we mijn ouders uit, die reden terug naar Friesland.  De volgende ochtend, maandag heel vroeg, begon, totaal onverwacht, de bevalling. Rond half 2 ‘s middags werd Oudste geboren. Vanuit het ziekenhuis (de thuisbevalling lukte niet helemaal, dus eindigde ik een paar honderd meter verderop op de Maxima-afdeling van het Westeinde) belde ik mijn moeder. Die dacht eerst dat ik een grapje maakte, amper 15 uur geleden had ik hen vrolijk uit staan zwaaien en was er nog niets aan het handje en nu opeens zou hun eerste kleinkind er al zijn?!? Maar toen hoorde ze een babyhuiltje. En nog een keer. “Is het echt waar?” stamelde ze. Het was echt waar. Ze reden meteen nog maar eens vanuit Friesland naar Den Haag.

Morgen zeventien jaar geleden werd ik moeder.  Mijn ouders komen morgenmiddag weer naar ons toe. Deze keer hoeven ze maar een kilometer of vijftien. Dat wij ooit dichterbij hen kwamen wonen, dat vonden zij een echt cadeautje. Een van mijn mooiste cadeaus ever wordt morgen zeventien. Ze krijgt, naast wat kleinere cadeaus, rijlessen cadeau. Kan ze misschien over een jaar mijn ouders naar Den Haag rijden als ik daar op monumentendag rondleidingen geef. Kunnen we daarna allemaal uit eten gaan bij dat ene restaurantje waar we zeventien jaar geleden nog van niets wisten…

Screenshot_20190915-214542

Kachel

We zeggen hier altijd kachel. Al is het helemaal geen ouderwetse gaskachel meer. We hebben gewoon een verwarming. Met een bijbehorende ketel. Op gas (sorry Groningen…).

Maar goed. Die verwarming dus. Die staat al maanden uit. Want zomer, hitteplan, tropische temperaturen zowel buiten als in huis, u kent het wel. Maar nu is het september. En buiten lijkt het plots herfst. En waar we in de afgelopen maanden soms vergeefs probeerden de binnentemperatuur onder de 26 graden te houden, nu is het opeens uit zichzelf koel in huis. Vanochtend wees de thermostaat  19.5 graden aan. Normaal, verderop in de herfst, staat “de kachel” bij ons altijd op 20 graden (en wat hoger als er gasten komen, want die bleken het doorgaans bij ons maar koud te vinden).

19.5 graden. Dat is onder mijn normale verwarmingstemperatuur. Maar de kachel aanzetten? Nu al? Op 10 september? Ik wil er eigenlijk nog niet aan. Milieutechnisch niet. Financeeltechnisch niet. Maar vooral emotioneel nog niet. Want hoewel ik echt geen fan ben van de hittedagen die we deze zomer hebben gehad, en ik stiekem misschien meer een lente- of herfsttype ben dan een zomermeisje, ik kan het nog even niet loslaten. De zomer bedoel ik. Die zomer vol einden fietsen onder blauwe luchten met witte wolken. Die zomer met vrolijke huiswerkloze kinderen al dan niet met logeetjes erbij. Die zomer vol frambozen uit eigen tuin. Die zomer vol uitstapjes en ijsjes. Die zomer vol…

Okay, ik weet misschien al wat het is. Ik heb dit jaar (nog) geen last van een herfstdip. Ik heb gewoon een soort wee. Geen heimwee, maar Urlaubwee. Naar de vakantie.

Maar, eerlijk is eerlijk. Misschien is het meer. Groter dan dat. De algemene weemoed heeft toegeslagen. Ik zie namelijk nu al wat ik ooit ga missen. Oudste zit in VWO-6, doet eindexamen straks. Als alles goed gaat, dan woont ze over een jaar misschien wel op kamers. En twee jaar later zal Jongste dan misschien ook wel volgen. Zit ik straks met een leeg nest hier!

Misschien wil ik daarom die zomer nog wel vast houden. Niet alleen om de vakantie, maar om alles. Om het vele samen zijn. Het gaat me gewoon allemaal te snel. Die schoolvakantie van zes weken was ook in een zucht voorbij namelijk.

Ik doe verwoede pogingen het een beetje tegen te gaan. Al dat wee. Plan leuke weekendjes weg en uitstapjes met het hele of halve gezin. Wil dingen samen doen. Tussen het werk en huiswerk door. Herinneringen maken. En het vakantiegevoel van de zomer vast te houden.

Geef me nog een paar weken. Daarna stort ik me vol overtuiging op de pepernoten en kerstkaarten. Een paar weken nog. Om te wennen aan een nieuw seizoen.

Gelukkig schijnt ondertussen de zon en is het nu 20 graden in huis. Hoef ik de beslissing om wel of niet de verwarming aan te zetten nog even niet te maken. En het schijnt over een paar dagen “gewoon” weer zonnig te worden, met temperaturen ruim boven de twintig graden. Kan ik nog even doen alsof het nog steeds zomer is. Alsof die eeuwig duurt. En zo niet, dan vindt u mij ergens onder een dekentje. Of bij het schap met chocoladepepernoten.

 

Gratis naar de voorpremière van Downton Abbey?

Dat kan.

Want ik verloot 2 kaarten voor de voorstelling van woensdagochtend 11 september om 10.30 uur in Pathé Tuschinsky in Amsterdam.

20190907_224603

Als je wint krijg je twee tickets. Daarmee kun je gratis naar de film en krijg je ook nog wat lekkers. Maar let op. Alleen geldig op woensdagochtend in Amsterdam dus!

Laat een reactie achter onder dit blog om mee te doen (reactie komt online te staan, maar natuurlijk wel zonder je mailadres!) of vul het winformulier in (dan komt reactie niet online, maar wel in mijn mailbox)

 

UPDATE: PAULIEN HEEFT GEWONNEN EN GAAT DOWNTOWN AMSTERDAM NAAR DOWNTON ABBEY!

Nieuw seizoen Boer zoekt Vrouw. (2019 – 2020)

IMG_20190831_135339_853Uw Boerzoektvrouwblogger zag zojuist op een groot bioscoopscherm de eerste aflevering van Boer zoekt Vrouw. De voorstelaflevering dus.

20190831_154212

Dit zijn ze, de “nieuwe” boeren. En een boerin. En vriendin A. en ik vinden ze allemaal leuk. Of lief. Acht boeren zoeken een vrouw, en een boerin èn een boer zijn op zoek naar een man.

Zelf zou ik de hele aflevering graag willen samenvatten in één woord: Ontroerend.

Misschien kwam het door de sfeer. Het was heel bijzonder de aflevering samen met honderden anderen te kijken, met groot beeld en supergeluid. Maar al die boeren hadden opeens wel iets sympathieks. En wat ontroerends dus. Ik gun alle boeren honderden brieven. Maar zoals elk jaar is er eigenlijk maar één brief echt nodig. Die van die vrouw of man die de liefde zoekt en het die ene boer of die ene boerin komt brengen en dat ze dan wonder boven wonder precies bij elkaar passen.

Zondagavond komt deze aflevering op t.v. Kijk je mee?

In 2020, als alle brieven zijn geschreven en de speeddates zijn geweest, komt de rest van de afleveringen op t.v. En dan blog ik me weer samenvattend het seizoen door. Ik ben heel benieuwd met welke vijf boeren “we”  doorgaan…

Tot die tijd hebben we de foto’s nog. Als BZVblogger “moet” je natuurlijk wel even op de foto met wat boeren natuurlijk 😉

IMG_20190831_135339_854

Deze twee stelletjes zijn nog steeds samen. Steffi en Roel & Michelle en Maarten bleken ook in het echt superaardig. En zijn volgens mij zelf ook, net als al die mensen in de zaal vandaag, Boerzoektvrouwfan. En de tien boeren van het nieuwe seizoen hopen vast op net zo’n happy end als bij deze twee koppels!

Vakantiegevoel vasthouden

Hoe houd je nou dat lekker luie vakantiegevoel vast?
Van even niets hoeven. Of juist lekker lezen. Of een dutje doen.
Ik weet het, vakantie kan juist ook heel actief zijn (daarover blog ik later nog; ik fietste ruim 200 kilometer in drie dagen!), maar bij vakantie hoort wat mij betreft toch ook een beetje veel rust.
Dat is thuis soms moeilijker te realiseren dan op een strand/in een all-inclusive resort/op een camping/waardanook.
Maar sinds kort heb ik een instantvakantiegevoel wanneer ik maar wil (en okay, als het niet regent, want ik moet er wel voor naar buiten, de tuin in). Zodra ik lig, voel ik me ontspannen en heerlijk zennnnn. Meestal ben ik zelfs meteen zo relaxed dat ik niet eens maar kan lezen, maar alleen maar lekker lig te luisteren naar de vogels, het gezoem der hommels en het waaien van de wind.
Zo fijn dat we weer een hangmat hebben!

IMG-20190814-WA0000
(Lief is ook blij met de hangmat, zoals je ziet).

Ik kreeg deze hangmat van het Tropilex team, waar ze echt heel leuke hangmatten hebben, in samenwerking met de Hangmatgigant. De standaard kocht ik zelf, we hebben helaas in onze tuin geen plek om de hangmat tussen twee bomen of aan twee muren ofzo te hangen. Maar het voordeel van een standaard is, dat je de hangmat overal waar je wilt neer kunt zetten.

Zoals je weet, ik probeer bij samenwerkingdeals altijd een Ik blij, jullie ook blij actie te organiseren. Dat is deze keer ook weer gelukt. Ik koos voor de hangmat model Grenada Izmir, en mag precies die hangmat ook verloten onder jullie. Zin om de zomer zo lang mogelijk te laten duren en genieten van zennnn in je eigen tuin? Doe dan mee!

Hangmat Eénpersoons 'Grenada' Izmir

De hangmat is voor 1 persoon, draagt maximaal 140 kilo, is gemaakt van polycotton en 3.30 meter lang (inclusief de touwen). Je maakt kans op deze heerlijke hangmat van Tropilex als je een reactie achterlaat onder deze blogpost (je reactie komt dan wel online, je mailadres niet!), of door het invullen van onderstaand reactieformulier (er komt dan helemaal niets online, alles gaat direct naar mijn mailbox). Ik loot over een week de winnaar.

UPDATE: Ik heb offline alle reacties in mijn mailbox en hier genummerd,  de online random number genetaror heeft vervolgens een winnaar gekozen. ASTRID v.d. W kan binnenkort hangmattend door het leven!

Fijne vakantie

Gister zeilden we wat heen en weer over de Rhederlaagse meren.
Vandaag fietsten we via een knooppuntenroute naar Arnhem. Daar lunchten, shopten en terrasten we wat, om vervolgens aan de andere kant van de Ijssel weer terug te fietsen. Gelukkig waren we voor achten thuis, want dan gaat het pontje voor de laatste keer over en weer!

20190731_221823
Fietsen langs de IJssel.

20190731_221931
Blijft mooi, zo’n rivier.

20190731_170526
In Arnhem kun je de komende weken nog kunstwerken op straat tegenkomen!

Mooie maandag

20190729_215432

Kijk nou
hoe mooi
de maandag
langzaam
vol kleuren
tot een einde kwam.

De IJssel
stroomde
zoals elke dag
gewoon door
terwijl Lief
deze foto nam.

We fietsten terug
hij en ik
lieten de zon
en de rivier
doen wat ze
dagelijks deden.

Opkomen en ondergaan
stromen naar de zee
ook als er
niemand kijkt.
Alles ging door
terwijl wij naar huis reden.

Afkoelen

Na een weekje thuiswerken in de tropische hitte (mijn hemel, wat was het warm!) treinfietsten we naar ons vakantiedres en plonsten we het meer in. Onze week vakantie was begonnen.

Heerlijk!!!IMG-20190727-WA0003

Hierbij een vrolijke zwemfie om jullie een goed weekend of fijne vakantie te wensen.

In zicht

Ze lonken in de verte. De dagen zonder wekker, zonder werkmail, zonder vastigheid. Ik zie de gloed van dagen vol zon en zalig nietsdoen.

Niets doen is ook lezen in de hangmat en einden fietsen en terrasjes en kaartspelletjes en zwemmen en ijsjes eten en Netflixen midden in de nacht.

Ik kijk er naar uit. Naar een weekje weg met ons vieren. Naar een paar dagen alleen met Lief op pad terwijl de kinderen een midweek vakantiewerk op een camping doen.

Maar het leukste van vakantie is eigenlijk de voorpret bedacht ik zo net. Die duurt vaak langer dan de vakantie zelf. En die voorpret, daar zit ik nu dus middenin! Wat een heerlijkheid!

Lekker ding

Humor is belangrijk vind ik, ook in een relatie. Dus erg fijn dat ik soms heel hard kan lachen om die man van mij.
Deze keer ging het om een pakje dat thuis bezorgd werd, terwijl ik elders aan het werk was. Het was een pakje voor mij, maar ik wist dat de inhoud voor hem bestemd was. “Maak maar open” appte ik daarom terug op zijn bericht dat er een pakjesbezorger aan de deur was geweest.

Die man van mij heeft er wel eens baat bij dat ie met een blogger is getrouwd. Want als blogger komt er zo nu en dan een leuke samenwerking voorbij (die ik alleen doe als het product of onderwerp bij ons past). Kijk, ik mag dan wel eens op persreis (naar Athene bijvoorbeeld), of krijg een leuke ketting of hangmat cadeau (blog volgt nog!), soms mogen we iets reviewen dat voor de man van de blogger bedoeld is. Dan heeft Lief dus mazzel.

Deze keer ging het om ondergoed, van Schiesser. Zoals altijd verstuurde Hemdvoorhem.nl de spulletjes in een mooie doos. Steeds weer een cadeautje zo, de bestellingen die je bij Hemdvoorhem doet.

Ik had verwacht dat ik ‘s avonds bij thuiskomst wel van Lief zou horen wat er in het pakje zat, en wat hij er van vond. Maar Lief had een leuker idee. En zo zat ik onderweg in de trein naar mijn volgende werkafspraak opeens heel erg hard te lachen. Om die heerlijke man van mij. Hij had namelijk in zijn eentje selfies voor mij gemaakt waarin hij het fotomodel dat op de verpakking afgebeeld stond aan het nadoen was:
IMG-20190301-WA0019

IMG-20190301-WA0024

Hij had er zelfs zijn bril voor afgedaan en zijn haar extra in de gel gezet. Lekker ding! 🙂

Mijn man is dan misschien wel geen knap ondergoedmodel, maar wel de leukste man die ik ken.
En natuurlijk wilt u dan ook weten hoe de onderkleding bevalt? Het draagt lekker, aldus Lief, Hoofd van de afdeling Testen.
En uw blogger kan als hoofd Was melden dat ook na een paar keer wassen de pasvorm nog steeds perfect is.
Fijne cadeautjes dus. Van Hemdvoorhem voor hem, de man van de blogger.
IMG-20190301-WA0011

Oh, en kijk, zo ziet mijn man er uit als ie meer kleren aan heeft en met zijn eigen kapsel (en met het hemd onder een overhemd: zie je niet, voelt wel lekker aldus de man) =》

IMG_20190617_001914_635(foto hierboven gemaakt door K. Jong)