Nog meer vakantie in eigen land. De Veluwe deel 2: deze keer op een eilandje.

IMG_20180803_182212Nadat we maandag weer thuis kwamen na een weekendje fietsen over De Veluwe, moest ik nog een paar dagen werken. Maar vrijdagochtend mocht ik opnieuw mijn vakantiespullen inpakken: deze keer voor een weekje weg. We gingen naar De Kluut. Tot grote vreugde van onze kinderen hadden vriendin Gea en ik in het najaar besproken dat we wel weer eens een keertje met onze gezinnen naar dit eilandje in het Veluwemeer konden gaan. Ons voorstel werd letterlijk met gejuich ontvangen. Best bijzonder eigenlijk. Want op het eiland is eigenlijk niets. Geen WIFI in ieder geval. Wat er wel is? Een stuk of elf tenten (tipi’s, yurts en saharatenten), een sanitair gebouwtje, een Kooktent, een Gezamenlijke Tipi (soort kantine dus), twee gezamenlijke koelkasten en veertien gezamenlijke stopcontacten. Voeg daar tropische temperaturen, het Veluwemeer, dertien opblaasbare drijfbeesten en andere drijfzaken (denk aan opblaaseenhoorns, opblaasmeloenen en opblaaspauwen) en twee oude surfplanken aan toe en je hebt een supervakantie.

Screenshot_20180811-220248

IMG-20180811-WA0043

20180808_203848

De pubers hebben iets van drieduizend potjes Weerwolven van Wakkerdam gespeeld met alle andere kinderen en een handjevol volwassenen van het eiland, vierduizend marshmallows geroosterd en zijn vijfduizend keer het water in geplonst.

20180808_192632

We hebben allemaal genoten. Soms heb je niet meer nodig dan een stel goede vrienden, een paar kratten vol boodschappen, wat boeken, een badpak en een soort van onbewoond eilandje.

IMG-20180808-WA0025

(Strike a pose zeiden ze. Dan krijg je dus dit hierboven 🤣🤣🤣😂😊😁😉).

Vakantie in eigen land: 2x iets met Veluwe. Deel 1: fietsen

20180729_125642
De schoolvakantie was dan eindelijk begonnen, de pubers hadden er reikhalzend naar uitgekeken. Eindelijk geen wekker zetten, geen huiswerk, geen proefwerken, geen saaie lessen of kilometers fietsen naar school meer. Eindelijk een bestaan dat beter paste bij de tropische temperaturen.

Ver voordat die hitte ons land in kwam, bedacht ik een plannetje om onze vakanties in te luiden, met ons vieren een weekend weg om de vakantie te vieren. Ik boekte twee verschillende hotels op de Veluwe, en bekeek een knooppuntenplattegrond; drie dagen fietsen over de Veluwe zou het worden. Achteraf kan ik volmondig zeggen: De Veluwe past prima in het hitteplan. Want als je dan toch ergens in Nederland moet zijn op een megawarme zonnige dag, dan is het zo slecht nog niet in de schaduw van de bossen (of bij een Veluws zwemmeertje). Zelfs de kinderen trapten zonder moeite van knooppunt naar knooppunt (een soort spoorzoeken voor bejaarden, maar manmanman (of vrouwvrouwvrouw), wat brengen die routes je toch langs mooie paadjes!).

Het was een heerlijk weekendje weg in eigen land dus. En een echte aanrader. Niet alleen tijdens een hittegolf met je eigen gezin. Ook leuk bij een graad of twintig, of met een kleiner of groter gezelschap. Hup, die fiets op, een tasje met schone onderbroeken en wat toiletspullen in je fietstas of in een rugzakje en fiets van het ene hotel naar het andere. Lekker boslucht snuiven of de zon op de heide onder zien gaan. Mooi hoor, Nederland!

IMG_20180728_222646_184

We begonnen met een fietstochtje in de bossen rond Garderen. Daar sliepen we in een hotel. Op dag 2 fietsten we naar Epe, daar hadden we ook een hotel geboekt. Vanuit Epe fietsten we via de duinen en het Heerderstrand verder door de bossen. Aan het eind van onze derde fietsdag gingen we vanuit Epe via Hattem met een pontje over de IJssel en fietsten we verder naar het treinstation van Zwolle. Vanaf daar treinden we naar huis. Met de fiets in de trein kom je overal in Nederland. En bij elk station is wel een fietsknooppunt te vinden. Kom je theeleuten als je bij mij in de buurt bent?!

 

20180730_122039

Pruttelen

19 juli 2018

Lief is de enige koffiedrinker hier in huis. Ik ben meer van het water en de thee.
Toen hij veertig werd kreeg hij zijn eerste Nespresso koffieapparaat. Jarenlang dronk hij dus van die cupjeskoffie.
Prima, omdat een pot koffie zetten bij ons in huis toch niet echt een optie is. Als je in je eentje drinkt is de koffie in zo’n pot oud voordat je het weet.

Maar goed. Het milieu enzo. En de kosten. En. Nou ja. We deden eens wat berekeningen. Misschien was een apparaat dat verse bonen maalt en daar een kopje koffie van zet wel een betere optie. Ook al zou zo’n ding wel wat meer ruimte op ons aanrechtblad innemen. Na een rondje informeren op Twitter en bij vrienden werd er voor zijn negenenveertigste verjaardag overgegaan tot de aanschaf van een ander apparaat. Eentje die bonen maalt voor een vers bakje leut.

Het huidige Nespressoding werd inclusief wat koffiecupjes via Marktplaats verkocht aan een koper die na ontvangst een enthousiast mailtje stuurde dat ze zojuist een eerste kopje koffie hadden gezet en helemaal blij waren en Lief zette al snel zelf ook zijn eigen eerste kopje koffie van versgemalen bonen. Iedereen blij zou je zeggen.

Ik heb geen problemen met het ding op mijn aanrecht. Maar moest wel even wennen aan één van zijn eigenschappen. Als het apparaat eenmaal aanstaat, en een tijdje niet wordt gebruikt, dan gaat ie opeens een soort van pruttelen en warm water spuwen. Geen idee waarom. Misschien heeft ie aandacht nodig, moeten de leidingen regelmatig gespoeld worden. Of heeft het te maken met de warmhoudfunctie ofzo. Hoe dan ook, de situatie is dan als volgt: vanuit de keuken komt het opwarmpruttelstoomachtiggeluid van het koffiezetapparaat en dan weten we: er gaat zometeen water uit het apparaat komen. En als er dan geen opvangbeker onder staat, dan komt dat allemaal in het (net wat lastiger schoon te maken dan een beker) opvanglekbakjeding terecht. Dus schiet Lief of ik, bij het eerste hijbegintweergeluidje, omhoog, om naar de keuken te sjezen en er een beker onder te zetten. Maar de laatste weken is het te warm om te sjezen. Of om überhaupt uit je stoel omhoog te komen. Dus kijk ik bij het moment supreme Lief doorgaans alleen maar aan met een vragende blik. Meestal knikt ie van ja, dan heeft hij er al proactief een beker onder gezet. Soms schudt hij van nee, en dan laten we het maar zo.
Ik vind het een dom en vaag gedoe, dat zo nu en dan zelfstandig doorspoelen van dat koffiezetapparaat. Onhandig ook.

Maar vandaag is het al de hele ochtend stil in de keuken. Lief werkt vandaag niet thuis. Er drink niemand koffie, het koffiezetapparaat is ook niet aangezet, dus hij gaat ook niet opeens spontaan geluid maken en water spuwen. Opeens is dat pruttelen van dat ding toch best gezellig. Want het betekent dat Lief tegenover mij aan tafel zit te werken. Veel leuker dan in je eentje zitten te typen.

Misschien moet ik het ding gewoon even aanzetten. Gewoon voor het idee. En voor de gezelligheid. Koffie iemand??

Mee met Margje

Na een werkafspraak in Utrecht wandelde ik terug naar de treinen. Kijk mij nu eens urbancitystylecoole foto’s maken. Hashtag urbanjungle. Of gewoon #MeemetMargje

IMG_-libb3j

IMG_z9whuy

IMG_ps1liq

IMG_-o0c32k

Ondertussen ben ik onderweg naar huis. Maar lijk ik vlak bij huis te gaan stranden wegens een kapotte spoorbrug. Beetje jammer dat ik 15 kilometer wandelen net niet ga redden op mijn pumps.

Veertien

Veertien werd hij. En dat vierden we. Natuurlijk vierden we dat. Want wat is er niet te vieren aan die zoon van ons.
Hij is nog steeds de leukste puberjongen die ik kan verzinnen.
Onverstaanbaar soms (dat heeft ie van mij vrees ik, we denken sneller dan we het zeggen kunnen ofzo), met lichtelijk de baard in de keel en ook een lichtelijk snorretje dat afgeschoren diende te worden (toch een mijlpaal hoor, een snorscherende zoon!), vol originele ideeën en gedachten en doorgaans echt lief. Hij haalt vast ook streken uit (sorry leraren, heeft ie van zijn vader denk ik, grijns), en we zullen niet alles weten (ook prima), maar vooralsnog zou ik het aanraden, een zoon als deze.

Jarig was hij. Dat vierden we gewoon twee keer. Op de woensdag zelf en op de zaterdag erna nog maar eens voor de genodigden die er op woensdag niet bij konden zijn. En al vieren we verjaardagen doorgaans klein (alleen de beide stellen grootouders en de twee bevriende gezinnen van op en om de hoek), toch was het ook een soort van groots vieren. Hij blij verrast door de financiële bijdragen aan zijn spaarpot, wij vooral blij omdat het met fijne mensen om je heen altijd leuk borrelen en eten is.

Ondertussen zijn de vlaggetjes weer weg uit de tuin (best jammer eigenlijk, stond wel vrolijk), en wordt er al keihard vakantie gevierd door de pubers hier in huis. Ook al begint die eigenlijk pas vrijdagmiddag (maar ze doen gewoon de laatste twee weken ongeveer niets, echt absurd (maar op vakantie gaan mag dan weer niet, want het is officieel nog niet vakantie, vaag toch), maar ook wel lekker, ze waren er aan toe na al het harde werken). Jongste is ook over, met een mooi rapport (die ene 5 die is ontstaat door een miscommunnicatiegevalltje waardoor ie op eens een 1 op een proefwerk had, die negeren we gewoon, want verder alleen maar zessen (4x), zevens (5x) en achten (4x), dus prima). Door naar de derde klas van het Technasium dus. Maar eerst een paar weken geen school (en niet elke dag 30 kilometer fietsen). Ook fijn!

Geen onvoldoendes

Het wonder van ons stadje, zo noemde ik Oudste gekscherend afgelopen week.
Want een wonder leek het te zijn; steeds meer cijfers kwamen binnen op Magister en langzamerhand verdwenen de onvoldoendes uit de eindlijst en stonden er alleen nog maar zessen en zevens op het laatste rapport.

Vorig jaar schreef ik nog over die zessen en zevens (KLIK hier). En kijk nu eens. De vervelende vakken achter je mogen laten, dat hielp. Gemotiveerd zijn om over te gaan naar de vijfde omdat je dan met je eigen vriendengroep mee mag met de Romereis, dat hielp vast ook (oeps, ik mag wel vast gaan sparen!).

Sommige zesjes zijn krap, maar sommige zevens juist weer ruim. En nergens een onvoldoende. Gewoon over dus. Niet eens een bespreekgeval.
“De leraren zullen je wel missen in hun lijstje met bespreekgevallen” grinnikte ik. Oudste moest ook lachen. Voluit. Niets kon haar nog wat maken.

This is gonna be my year stond er op de agenda die ze kocht voor dit schooljaar. Ze bleek helemaal gelijk te hebben!

Magistermanie

Natuurlijk. Die hele Magisterapp en dat ouders mee kunnen kijken naar toetscijfers en roosters en eventueel spijbelen van hun pubers, het is eigenlijk te erg voor woorden. Privacy schmaaivussie enzo.

Dus ik zit nu heus niet om het kwartier de Magistersite te refreshen om te checken of er al cijfers van de toetsweektoetsen van Oudste binnen zijn. Heus niet.

Ehm…