time flies…

De tijd vliegt als je het leuk hebt.

En het was leuk. Maar niet allemaal. Een snufje griep gooide hier en daar wat roet in het eten. En dat, gecombineerd met drukdrukdruk, zorgde voor een paar dagen blogstilte.

Vandaag kunt u in ieder geval doorklikken naar HIER. Daar staat namelijk wel een hele blogtekst klaar.

Als u al langskomt om mijn blog te lezen vandaag, want waarschijnlijk zit u op een terras, of in de tuin, of op het balkon. Ergens in de zon. De zomer komt zowaar zomaar even langs deze dagen!

Dat leverde trouwens bij ons een lading wespen op. Die vliegen ook. Maar zijn verder niet per se nou meteen leuk… Continue reading “time flies…”

En door…

Ik houd

de ballen

hoog

en door

en door

en door maar weer.

Vandaag balanceert

tussen

gisteren en morgen

en vandaag

nog een keer.

Iets met rennen, vliegen, springen, duiken, bidden, werken, vechten, huilen en vallen

en oh ja

niet vergeten

te lachen en zingen

en bewonderen

en vooral weer op te staan

en door te gaan

en hoog te houden

al die ballen.

Niet alles in elkaar te laten donderen.

 

 

 

 

Bijna weer Zwerfboekendag!

Zwerfboekendag DanielleSabineKomende vrijdag is het weer tijd voor de herfsteditie van Zwerfboekendag,

hier ligt al een hele stapel die zwerven gaan mag.

Ik leg ze neer in een bushokje, op het perron en in de trein,

maar ook in een winkelwagentje zwerven boeken fijn.

Doe je er een briefje bij met Ik ben een zwerfboek, neem mij maar mee naar huis

dan weet iedereen dat het boek niet kwijt is, maar op zoek is naar een nieuw thuis.

Elk seizoen zwerven er honderden boeken door Nederland,

en door dit gedicht denk ik alleen maar: Is Sintermargje al weer in het land???! 🙂

 

Continue reading “Bijna weer Zwerfboekendag!”

Vamos!

IMG_20171003_191313_566

Zoals ik laatst al schreef ben ik ook dit seizoen weer theaterblogger. De blogs over de voorstellingen die ik heb gezien, komen online op de website van De Meenthe (het theater waar ik zelf ook elke woensdag repeteer voor onze eigen voorstelling waarmee we in januari op de planken staan!).

Deze week ging ik met mijn moeder naar Vamos! De musical die iedereen die Ik vertrek of Het roer om leuk vindt echt moet gaan kijken.

Klik je even door naar mijn blog? #vindikleuk!

Continue reading “Vamos!”

Kwijt

Terwijl wij slapen, ontbijten, werken, lunchen, whatsappen, boodschappen doen, koken, vrijen, lachen, lezen, tv-kijken, muziek luisteren, de kat aaien, Netflixen, koken en meer van die dagelijkse dingen is er iemand verdwenen. Kwijt uit de dagelijkse gang van zaken.

Geen idee wat er gebeurd is. Maar voor al haar vrienden, familie en collega’s is de dagelijksheid der dingen opeens aangevuld met een groot angstig gemis.

Waar is Anne Faber?

https://www.rtvutrecht.nl/nieuws/1669157/tijdlijn-wat-weten-we-over-de-vermissing-van-anne-faber.html

Continue reading “Kwijt”

Jodiumpillen

Wij wonen dus minder dan 100 km van een kerncentrale vandaan. Dat wist ik niet. Nou weet ik wel meer niet hoor, dus dat is niet geheel een verrassing. Maar dit weetje van de dag had ik eigenlijk niet aan zien komen. Kerncentrale? Hier in de buurt? Waar dan?

Het ding blijkt in Duitsland te staan. In Lingen. Vlakbij de grens en dus ook vlakbij mij. Want Nederland is zo groot breed niet, dus woon je al snel 100 km van de Duitse grens vandaan. En dat ik het ding niet ken, is ook best logisch, want Wikipedia leert me dat de centrale al sinds 1979 niet meer in bedrijf is. Maar dat blijkt dus niets te zeggen, hij staat er blijkbaar nog wel. En dat betekent dat hij kan ontploffen ofzo, of in de brand vliegen of door een aardbeving in tweeën breken denk ik. En dan kan er dus radioactieve straling in de lucht komen of gevaarlijk chemisch afval in mijn tuin neerdwarrelen als de wind verkeerd staat. Vermoed ik, want ik ben niet zo technisch ingesteld. Even googlen dan maar weer:

Het gaat om een landelijke actie waarbij de nationale voorraad jodiumpillen wordt verspreid. Jodiumtabletten bieden bescherming bij de uitstoot van radioactief jodium in geval van een kernongeluk of nucleaire aanslag. De pillen zijn daarmee een voorzorgsmaatregel. Ze zijn een aanvulling op andere mogelijke maatregelen zoals schuilen of evacueren als een kernongeval plaatsvindt.

Ah. Kijk. Zo zit het dus. Wel handig dat ze even aangeven dat je het waarschijnlijk bij een kernramp niet gaat redden met alleen maar wat pillen slikken. En ik ben ook al te oud om te redden trouwens. Die pillen zijn namelijk niet bedoeld voor vrouwen van boven de veertig die verder dan 2o kilometer bij een centrale vandaan wonen, maar voor kinderen tot 18 jaar:

Er zijn twee doelgroepen: inwoners tot en met 40 jaar die in een zone tot 20 kilometer van een reactor wonen en gezinnen met kinderen tot 18 jaar die tot 100 kilometer van de kerncentrale wonen. Hoe ouder iemand is, hoe kleiner de kans op schildklierkanker door blootstelling aan radioactief jodium. Vandaar dat de minister het niet nodig vindt om 40-plussers de jodiumpil toe te sturen. Kinderen daarentegen zijn het meest kwetsbaar en daarom geldt voor hen een zone tot 100 kilometer. 

Het leest als een spannende thriler, maar het is natuurlijk helemaal geen spannend boek, het is gewoon een eng verhaal dat werkelijkheid kan worden.

Gelukkig proberen ze dat gevoel meteen in de kiem te smoren; de dreiging blijkt niet opeens veel hoger te zijn:

De verspreiding van de jodiumpillen betekent overigens niet dat er meer risico is op een kernongeval. Met de actie worden de Nederlandse richtlijnen gelijkgeschakeld met die in Duitsland en België. Tot nu toe lag de grens voor jodiumdistributie in ons land op  20 kilometer van een reactor. Voor kinderen tot 18 jaar is dat nu opgetrokken naar 100 kilometer. 

Sinds 1987 heeft de Nederlandse overheid al een landelijke voorraad met jodiumtabletten, die liggen voor een groot deel centraal opgeslagen. Met het beschikbaar stellen van de jodiumtabletten onder de risicogroepen volgt Nederland de richtlijnen van het Internationaal Atoom en Energie Agentschap. Het advies is om de distributie van jodiumtabletten voor te bereiden in een straal tot 100 kilometer van een kernreactor. Hoe, dat staat ieder land vrij. 

We krijgen die pillen dus omdat er Europese richtlijnen zijn en omdat iedereen in de zones in België en Duitsland die pillen al lang in huis hebben.

Gelukkig is er ook een uitgebreide website ontdekt ik. De URL Waaromkrijgikjodiumtabletten.nl bleek nog vrij en daar kunnen we alle informatie vinden.

Continue reading “Jodiumpillen”

Gemist

 

Onder mijn paraplu is het droog. De brunch met een vriendin was gezellig en lekker. Mijn kapotte mobiel kon worden gemaakt door de man van de reparatieshop waar ik het ding (enigszins wanhopig, want hoe kwam ik de dag door zonder dat ding als ik niemand kon bereiken en niet eens op kon zoeken waar ik moest zijn?!) had achtergelaten voordat ik ging brunchen, de knappe man die me tegemoet kwam net glimlachte naar me, ik heb mijn favoriete groene tas bij me, heb mijn oude laarzen die zo lekker zitten aan en ik merk dat ik met een soort huppeltje richting het station loop.

Buiten is het herfst. Binnen in mij wordt de ontbrekende herfstdepressie niet gemist.

 

Genoeg

Er waren allemaal modeshows in de stad. Want het was fashionweekend. Ik ben zelf niet zo fashionable, maar vond het wel fijn voor de organisatie dat het zonnetje scheen. Ons centrum lijkt er namelijk patent op te hebben altijd activiteiten te organiseren op dagen dat het alleen maar regent. Ik heb al heel wat markten en andere buitenactiviteiten letterlijk zien verzuipen. Twee jaar geleden, of was het nog maar een jaar geleden (ik ben steeds slechter in het duiden van tijd) moeten de modellen (allemaal stadsgenoten) bijna allemaal een longontsteking hebben opgelopen doordat ze in de kou en de regen blijmoedig over straat de nieuwste mode moesten showen.

Maar vandaag was het heerlijk weer. Dus wandelde ik door de winkelstraat naar de supermarkt aan de andere kant van het centrum omdat ik brood moest kopen en avondeten. Ik liep ook wat winkels in. Maar ik kocht niets. Ik ontdekte dat ik niets wilde. Ik heb genoeg spullen bedacht ik me steeds als ik iets zag wat ik op zich best nog wel leuk zou kunnen vinden. Er hoeft niets meer bij. Zelfs de bakker en notenbar trokken me niet vandaag. Ik had geen trek, was verzadigd. Het was een gek gevoel. Ik wilde helemaal niets. Bekeek al het winkelaanbod om me heen opeens met een andere blik. Als overdaad, overbodig, te veel van hetzelfde en nergens voor nodig. In ieder geval voor mij. Ik was er klaar mee. Al die commercie, al die zooi, alle grondstoffen die daarmee gemoeid gingen. Wat een onzin eigenlijk allemaal.

De mobiele DJ liet harde muziek door de winkelstraat bonken, over de rode loper die op straat was uitgerold liepen lachende vrouwen en meidjes (blijkbaar is mode hier geen zaak voor mannen, of waren de kleren gewoon allemaal genderneutraal en dus ook voor mannen bedoeld) en ik hoefde en wilde dus helemaal niets. Nou ja, ho, wacht, ik kocht wel twee boeken uit de aanbiedingsbak van de boekwinkel. Je moet dat nietsisme natuurlijk ook niet meteen helemaal overdrijven. Sorry bomen…

Tellen

Je kunt het dwangmatig noemen, maar ik heb er zelf geen last van, dus echt heel erg is nou ook weer niet dat ik altijd alle traptreden tel die ik op- of afloop.

Soms vergeet ik gewoon dat niet iedereen dat doet.

Laatst op een feestje vroeg ik of anderen ook precies wisten hoeveel traptreden hun eigen trappen in huis of de trappen op hun werkplek hebben. Iedereen keek me een beetje glazig aan. Echt niemand wist het. Geen idee hadden ze hoeveel treden de trappen die ze bijna dagelijks oplopen hebben. Nee, verzekerden ze me, ook van de trappen van hun eigen huis wisten ze het echt niet. Twintig? Achttien? Ze gokten maar wat. Ik vond geen gelijkgetelde zielen die middag, ik was een eenzame ttt’er (traptredenteller). Ik vertelde dus ook maar niet dat ik mezelf ook regelmatig betrap op het tellen van de stappen die ik zet, of het aantal keren dat ik mijn fietspedaal naar beneden doe. Ze zouden nog eens kunnen denken dat ik niet spoor (vrees dat dat ze dat sowieso toch al doen).

Continue reading “Tellen”

De onlineprinsjesdagparade

De wat?

Nou, gewoon, de #onlineprinsjesdagparade

Zet je leukste/gekste/mooiste hoed/hoofddeksel op en doe mee met deze winactie!

Dat kan op Twitter en Instagram, plaats daar je hoedjesfoto met de hashtag #onlineprinsjesdagparade

Of stuur de foto per maar naar groeneolifant @ live . com (zonder de spaties!) of reageer op Facebook bij Margje Heida 🙂

Uit alle inzendingen loot ik 1 winnaar, die krijgt een vrolijk pakje per post thuisgestuurd.

20170919_080529

Laten we samen deze grijze dinsdag eens opleuken, van de vorige jaren weet ik nog dat ik erg vrolijk werd van alle hoofddekselfoto’s 🙂