Mooi

Bellen blazen in de tuin.

De kinderen die ruiken naar zomer en buitenspelen.

De bloemen overal (ook die van het onkruid).

De “Heksensoep” die Oudste en haar vriendinnetje maakten:

2013-07-16-10-53-22.Heksensoep

Dat ik last heb van opruimwoede en de afgelopen dagen de badkamerkast, de tv-kast, de kelder en de gangkast heb opgeruimd en dat de wasmand leeg is (het is bijna eng!).

Dat mijn broertje zo vrolijk wordt van zijn nieuwe vriendin.

Het vooruitzicht dat ik bijna vakantie heb.

De stapel boeken die klaar ligt voor mijn vakantie:

2013-07-16-10-46-41.Boeken

Dat mijn weegschaal het niet meer doet.

Dat de zon schijnt.

Dat er weer een indonesische toko in ons stadje is.

Dat ik er ben.

Dat jij hier leest.

Negen

Hij slaapt nu. Ik hoop dat hij droomt van vandaag. Van de mooie cadeaus die hij kreeg, de feestelijke taart, het buiten spelen met de grote bellenblaas, de verjaardagsvisite, de kaarten bij de post, de slingers en ballonnen, dat we verjaardagsliedjes voor hem zongen. Later zal hij misschien niet meer weten hoe zijn negende verjaardag was. Maar ik vergeet nooit meer de blik in zijn ogen, het blijde gezicht, toen hij vanochtend vroeg zijn cadeau uitpakte en besefte dat hij echt kreeg wat hij het liefste wil hebben. Misschien herinnert hij zich later nog wel dat hij die helikopter kreeg. Misschien ook niet. Ik kan mij eerlijk gezegd ook weinig verjaardagen van vroeger echt goed herinneren. Ach, dat maakt ook niet uit. Zijn enthousiasme van vandaag was heerlijk, wij zullen dat niet vergeten en gelukkig hebben we de foto’s nog.

Die helikopter gaat waarschijnlijk nog kapot voordat hij tien is. Dat wordt ooit een les in leren omgaan met teleurstelling. Zolang het bij dat soort verdrietjes blijft, valt het allemaal nog wel mee.

Hij ligt te slapen nu. Hopelijk weet hij altijd dat wij zoveel van hem houden dat we niets liever zouden willen dat elke dag van zijn leven een feest is. Hem als zoon te hebben is in ieder geval een cadeau op zich.

2013-07-11-23-07-53.taart

Update

Zo. Geef maar toe. U heeft vragen. Over dingen waar ik ooit over schreef. Vragen waarvan in niet weet dat ze er zijn. Geef eens een gil. Wat wilt u weten?

Via via bereikte mij de vraag hoe het met mijn bloeddruk gaat. Ik heb werkelijk waar geen idee. Dat is eigenlijk best te erg voor woorden. Ik maak me er blijkbaar niet te druk om. Ik slik braaf mijn medicijnen, probeer iets meer te doen dan bankhangen en achter mijn laptop zitten, eet minder zout en minder vet (viel een paar kilo af daardoor), maar weet dus niet of het allemaal echt helpt. Best gek ook; mijn huisarts regelt zonder vragen of problemen de herhaalrecepten, maar geeft zelf niet aan dat we misschien eens moeten controleren hoe het er nu mee gaat. Volgende week maak ik dus zelf maar eens een afspraak, om te laten meten hoe het staat met die druk. Ik moet tenslotte leren goed voor mijzelf te zorgen. Dus moet ik toch minstens weten hoe ik er voor sta? Mijn negeermodus is daarin niet de slimste modus, dus zelf maar eens actie ondernemen. Zeker als wildvreemden (aka bloglezers) er naar gaan vragen bij blogbuufs. Okay, duidelijk, ik voel de druk.. 😉

Keep you updated!

Geluk bij een ongeluk

Halverwege de middag was het duidelijk. Onze koelvriescombinatie was overleden. De gesmolten ijsjes en het ontdooide brood waren een duidelijke aanwijzing. Er was geen deur open blijven staan, de stekker zat er nog in, er was geen stroomstoring. Het enige wat het nog deed was het koelkastlampje. En hoewel dat een nuttig onderdeel van een koelkast is, en ik dus niet helemaal kan zeggen dat het ding was overleden, met alleen een lampje red je het qua koelen niet.

Gelukkig stond de nieuwe (coole) koelvriescombinatie al klaar. Niet in de keuken, maar in de voorkamer. Zodra de vloer van de keuken gereed zou zijn, zou de oude koelkast vervangen worden. Die dag kwam dus iets eerder dan gepland. De melk, boter, kaas en eieren (en al het andere wat je zoal in een  koelkast bewaard) kon dus snel worden overgeheveld naar het nieuwe apparaat dat we maar aangezet hadden in de voorkamer. Het ontdooide brood was een ander verhaal. Nogmaals invriezen was geen optie. De buurkinderen uitnodigen voor het avondeten en ze tostis en wentelteefjes serveren wel. Ze schoven enthousiast en hongerig aan. Zo verwerkte ik vanavond 12 boterhammen tot wentelteef, 18 boterhammen tot tosti en maakte ik van nog eens 3 plakjes brood zalmsandwhiches. Kijk, dat waren al 33 boterhammen minder in de broodtrommel.

Wel jammer dat er geen geschikt BBQ-vlees meer in de vriezer lag. Hadden we moeten BBQ’en 😉

Dreumes dingen

Speentje.

Potje eten.

Luier.

Flespap.

Slaapzakje.

Knuffeldoekje.

Kruipen.

Brabbelen.

Huiltjes.

Lachjes.

Teletubbies.

Knuffeltjes.

 

Het is even wennen, zo’n 1-jarige om je heen, maar al snel weet je weer hoe alles ‘werkt’ met zo’n dreumes. We vinden het allemaal reuze gezellig dat we een dagje op ons buurvriendinnetje mogen passen. Wat zijn mijn eigen kinderen dan al groot (Jongste wordt donderdag zelfs al negen!). We zullen haar missen als vanavond laat haar ouders de zorg weer over komen nemen. Hoewel ik het zelf niet erg vind dat zij dan ook de nachtvoeding doen 😉

 

2013-07-08-13-54-51.foto floor

Wi(j)n een dwarsligger

Omdat het maandag is. Omdat nog niet iedereen vakantie heeft en wel wat vrolijks kan gebruiken. Omdat het leuk is om mensen blij te maken. Omdat Dwarsliggers leuke boekjes zijn.

Laat een reactie achter op dit blog. Woensdagavond loot ik een winnaar. Die krijgt dan deze leuke Dwarsligger thuisgestuurd. Zomaar.  Omdat het kan.

2013-07-01-08-51-56.Dwarsligger Wijn

p.s; best jammer dat ik geen wijn lust eigenlijk. Had wel wat vergetelheid in de alcohol willen zoeken dit weekend. Vrijdag Koepoes in moeten laten slapen. Kinderen zijn nog meegeweest naar de dierenarts om haar een laatste keer te aaien. Daarna wilden ze in de wachtkamer wachten.  Ik hield Koepoes vast, terwijl de dierenarts haar via het infuus iets gaf. Binnen paar seconden was ze weg… Zaterdag haar begraven in de tuin. Een mooi ritueel waarbij de kinderen heel goed en fijn hielpen. Wat kun je verdrietig zijn om zo’n beestje zeg! 🙁

 

Always look on the bright side…

Omdat het niet echt zomers warm is, kan ik lekker weer lopen op mijn favoriete paar zwarte lange laarzen. Die lopen gewoon het lekkerst.

Omdat het heus wel zomer gaat worden binnenkort en ik echt geen goede zomerschoenen meer heb, mag ik gaan shoppen voor een nieuw paar.

Omdat de planten en bomen groeien alsof het al zomer is, ruikt het buiten zo lekker en ik heb tuindeuren tegenwoordig die ik open kan zetten!

Omdat het eigenlijk gewoon al echt zomer is, zijn er volop kersen. En die zijn toch stukken gezonder dan chips.

Omdat het echt al eind juni is, hebben de kinderen volgende week vrijdag al vakantie, en hoeven we nog maar een paar dagen de wekker op zeven uur te zetten.

Omdat ik twee kilo ben afgevallen zit die spijkerbroek een stukje lekkerder.

Omdat de dierenarts waar ik vanochtend met Koepoes was een buurvriend is en hij toch voor de lunch naar zijn huis ging, kreeg ik een lift terug naar huis en bespaarde ik een tientje taxikosten.

Omdat we na twee weken tv-loos eindelijk eens nieuwe batterijen hebben gehaald voor de afstandbediening, kunnen we weer gewoon tv kijken (ipv op iPad 😉 ).

En nu jij!?

Weggooien

Het werd een beetje vol. In mijn huis en in mijn hoofd.

Dus deed ik maar wat “ze” (u kent ze wel, de goeroes en deskundigen in tijdschriften, tv-programma’s en zinvolle boeken) altijd aanraden; opruimen. Letterlijk spullen de deur uit doen om ruimte te scheppen om je heen en in jezelf.

Als ik met de blik van een wildvreemde naar mijn spullen kijk, dan zie ik ook wel dat de helft weg kan. Maar die wildvreemde weet de verhalen achter mijn stapels tijdchriften en rommellades niet. Maar omdat we na de verbouwing wel meer woonkamer, maar beduidend minder opslagruimte overhouden moest er toch iets gebeuren.

Ik begon bij mijn stapels tijdschriften. De helft kon naar de kringloop, een kwart bij het oud papier en de rest mocht blijven. Het glazen tafeltje op wieltjes leek een zucht van verlichting te slaken en Lief tilde gelijk de volle dozen richting schuur (hij vreesde waarschijnlijk dat ik anders de helft van de bladen weer uit de dozen zou halen en terug zou stapelen in de twee salontafeltjes).

Stap 1 is gezet.

Later deze week maar eens mijn kleding bekijken. Ook daarvan kan vast wel iets weg. Misschien gebruik ik hiervoor de fototruc; maak een foto van de spullen die je weg doet. Een foto neemt amper ruimte in en helpt wel de herinnering te bewaren.

Volgende week check ik mijn boekenkast dan wel op boeken die ik los durf te laten. Het is tenslotte toch bijnazwerfboekendag!

Weggooien en opruimen. Ik kan het niet zo goed. Maar ik begin het te leren. Met spullen dan tenminste.

Het begin van loslaten van wat niet meer nodig is of pijn doet?! 

Het zal toch niet?

Ik zie de mooie dingen nog wel hoor, wees gerust. Ik geniet van de kinderen, een verrassend cadeautje, leuke post en fijne Facebookberichtjes. Maar ik ben me toch een partijtje moe. Lief vindt dat niet raar en meldt me dat ik ook een drukke week achter de rug heb. Hmm, dat zal misschien wel, maar ik voel dat het iets dieper ligt dan dat. De tranen zitten ook hoog. Bij een songtekst, een iets te emotioneel filmpje of een mooi beeld heb ik opeens waterige oogjes. Ik word gestressdtdtdt bij de gedachten aan de hoeveelheid werk en vrijwilligerswerk die er komende week voor me klaar ligt. En vanmiddag sliep ik zomaar een paar uur terwijl ik gewoon in bed een boek probeerde te lezen.

Het zullen mijn hormonen wel zijn, die spelen vast een grote rol in mijn huidige gemoedstoestand, samen met een vakantie die wat anders liep dan gepland, de spanning rondom het organiseren van het uitje van mijn werk, het einde van het schooljaar, de gedachten aan mijn broer en zijn vriendin die in scheiding liggen en een zieke Koepoes.

Laat het dat allemaal maar zijn.

De enige andere conclusie is namelijk dat ik een herfstdip heb. En dat kan toch niet op 23 juni?!?!?

Werkstress

Ik heb stress vanwege mijn werk.

Niet omdat ik een deadline moet halen, of een presentatie moet geven (dat moet ik allemaal wel, daar niet van), maar omdat mijn collegae overmorgen naar mijn werkplek komen.

Mijn werkplek is thuis.

Ik werk vanuit mijn eigen huis en ga één keer per maand naar kantoor (bij IJmuiden in de buurt). Die ene dag per maand zie ik bijna al mijn collegae bij meerdere overleggen. Een vergaderdagje dus. Heel fijn en inspirerend en de drie uur enkele reis zeker waard.

Vrijdag is het geen vergaderdag. Vrijdag is ons jaarlijkse uitje. En deze keer hoef ik niet te reizen; iedereen komt mijn kant op. Erg leuk natuurlijk, en ik heb geprobeerd een leuke dag te plannen. Ik heb me echter op twee dingen verkeken.

In eerste instantie gooit het weer roet in het eten. Na dagen zonnig mooi weer (met slechts een enkele korte bui vanochtend), is de verwachting voor vrijdag slechter dan slecht. Regen, regen en nog eens regen. En in mijn enthousiasme heb ik allerlei buitenactiviteiten georganiseerd. Die ik nu dus de komende 36 uur moet gaan veranderen in binnenactiviteiten. Die èn minstens net zo leuk zijn èn geschikt voor 24 personen.

Daarnaast had ik bedacht dat de ontvangst (met koffie, thee en wat lekkers) aan het begin van de dag best bij mij thuis kon plaatsvinden. Dat scheelde enorm op het budget (want in een grand café kost een kopje thee toch gauw een euro of twee en we willen er ook wat lekkers bij); een paar kannen koffie en thee en een schaal zelfgebakken muffins kost geen drol namelijk. Ik was alleen even vergeten dat mijn huis een puinhoop is en ik totaal geen huishoudelijke genen bezit. Daar zijn mijn vrienden ondertussen wel aan gewend, maar ik vrees een beetje dat de dames van kantoor misschien wel gek op zullen kijken van mijn huishouden van Jan Steen…

Dus help mij even overtuigen dat het vooral gaat om de gastvrijheid en de catering en dat ik me geen zorgen hoef te maken zolang ik de twee w.c.’s maar heb geboend en een stofzuiger door het huis heb gehaald? Het is namelijk veel te warm om te stressen!

Krijgt u van mij als bedankje de auto- en treinbingokaart die ik voor mijn collegae maakte; hebben ze onderweg naar mij toe iets te doen! 😉

post-test-thumbnail