K. maand 3

image 

In juni wisten we nog van niets. Dat de zomer beheerst zou worden door een stomme enge rotziekte. Borstkanker. In juli zaten we er opeens midden in, en mijn moeder helemaal. Die werd onderzocht, geprikt, gescand en geopereerd. Allemaal binnen vier weken. Vier weken met veel vragen en angst. De vragen werden langzamerhand bijna allemaal beantwoord en de angst kreeg er een metgezel bij: hoop.

                       **Hoop doet leven**

Hoop doet leven. En wij hopen hier met zijn allen zo hard dat het toch minstens ergens toe moet leiden. Het liefst naar het bericht “U bent kankervrij mevrouw”. Maar we weten heus ook wel dat iedereen die kanker krijgt hoopt op dat soort berichten. En dat Hoop doet leven niet altijd betekent dat dat leven dan ook nog lang en gelukkig is.

Ondertussen is De operatie al weer zes weken geleden. Na anderhalve week zochten we op gesprek bij de arts die de operatie had uitgevoerd. Ze was tevreden, zo vertelde ze ons. De operatie was goed gegaan. Helaas was er wel een uitzaaiing gevonden in de okselklieren. Dat was minder goed nieuws. In de drie verwijderde klieren zat er er echter maar in een van de drie een uitzaaiing, dat was dan wel weer positief. Mijn moeder moest de komende weken wel bestraald worden en de komende vijf jaar moest ze aan de hormoontherapie, maar chemo was waarschijnlijk niet nodig.
We zaten rustig op onze stoelen, daar in dat kleine volle kamertje, maar het voelde een beetje alsof we op een wipwap zaten. Er was goed nieuws, er was minder goed nieuws, er was weer goed nieuws, er was nog wat minder goed nieuws, en er was weer wat beter nieuws.  Onze emoties wipwapten mee met de woorden.

 

Een week later zaten we bij de oncoloog die de finaleklap moest geven op het behandelplan. Hoewel mijn moeder het laatste woord zou hebben. Zij mocht namelijk aangeven wat ze wel en niet wilde. Het beeldscherm van zijn laptop werd gedraaid, zodat we mee konden kijken naar de gegevens die hij intypte. Hoe groot was de tumor in de borst geweest, hoeveel uitzaaiingen waren er gevonden en hoe groot waren die? Was uit onderzoek gebleken dat de kankersoort hormoongevoelig was? (ja) Hoe oud was mijn moeder? (ze wordt dit jaar 68) En hoe gezond was ze verder? (redelijk goed) Alle gegevens samen gaven een uitkomst in grafieken met kleurtjes. Waarbij groen aangaf hoe groot de kans was dat mijn moeder er over tien jaar nog was. En rood, dat was de dood. Geen leuke statistieken. Want bij alle grafieken was een deel van de uitkomsten rood. Of je nou wel of niet kanker had, en of je nou wel of niet die kanker ging behandelen, de kans dat je binnen tien jaar dood gaat was sowieso eentje van één op tien (dit geldt voor vrouwen van 68 jaar, dus nou niet meteen allemaal in de stress schieten).

Het werd een lang en intens gesprek. Over de voor- en nadelen van behandelingen, de kansen op volledige genezing, de mogelijke bijwerkingen van medicatie en ervaringen van de arts en de mammacare verpleegkundige. Die avond was ik er moe van. Ik kon me amper voorstellen hoe mijn moeder zich moest voelen. De komende jaren zouden in het teken van het bestrijden van kanker staan. Eerst heftig, met meerdere weken elke dag naar “De Bestraling”. Daarna nog steeds intensief, met het dagelijks slikken van pillen; De Hormoonkuur (oftewel de adjuvante anti-hormonale therapie). Het slechte nieuws: hier was ze voorlopig nog niet klaar mee. Het goede nieuws: we hoorden de arts praten over controles na een jaar, en na twee jaar en over een eventueel stoppen met de therapie na vijf jaar. Dat was een verre toekomst die mijn moeder in juli niet meer durfde te verzinnen (ik vermoed dat ze toen zelfs dacht dat ze de Kerst misschien niet eens zou halen).

Ondertussen zitten de weken bestraling er bijna op. Elke werkdag rijdt mijn vader haar Leeuwarden, elke dag bij thuiskomst pakt ze een cadeautje uit onze pakjesmand (ja zeg, waarom zou je alleen bij kraamweken een cadeaumand mogen hebben, elke dag bestraald worden is ook niet leuk, dus kochten de kinderen en ik heel veel kleine cadeautjes zodat ze elke bestralingsdag ook even een leuk momentje had. Ter compensatie van alle nare kankergedachten/ En ook als troost toen ze (vanwege een verzwakte weerstand?) eerst bronchitus kreeg en daarna ook nog eens een blaasontsteking. – Naast borstkanker, allemaal diagnoses met een b trouwens valt me nu op. We hebben nog een heel alfabet te gaan?!- ). 

Het was (is) een pittige zomer. Of de kanker weg is uit haar lijf nu? Of de pillen er voor zorgen dat er geen nieuwe tumoren ontstaan? Daar durven de artsen geen garantie voor af te geven, maar ze hebben goed hoop (en die doet ?  …. precies!).

Dat de kanker niet uit haar gedachten is, dat ook ik er steeds aan moet denken, dat is wel een zekerheid. We zijn uit de achtbaan gestapt en zitten nu dus op de wipwap der emoties. En er gaan soms uren voorbij, zo vertelde mijn moeder, dat ze er even niet aan denkt. Zolang ze die pillen nog slikt zullen die uren nooit dagen worden natuurlijk, maar we maken weer plannen. Op de kalender van 2016 staan al theatervoorstellingen gepland waar we samen naar toe gaan. Ik heb de kaarten al in huis. Allemaal theaterstukken over ziekte, familievetes, dood en ellende. Dat soort thema’s maken mooie toneelstukken, daar gaat ze graag naar toe. Door afspraken voor volgend jaar op de kalender te zetten, dwing ik af dat ze er dan gewoon nog is. Door afspraken met de toneeldood te maken, houd ik de echte dood op afstand.

 

 

Dank voor het lezen, dank voor het meeleven overal. Ook namens mamma!

Alle vorige blogs over deze zomer met K. lees je HIER

6 thoughts on “K. maand 3”

  1. Hoi Margje, heel veel sterkte met en voor je moeder. Helaas zit ik sinds afgelopen november in dezelfde rollercoaster… en begrijp dus heel goed waar je moeder, maar ook al haar dierbaren, nu doorheen gaat.

    En wat een lief gebaar van jullie, die kleine cadeautjes!! Dat heeft haar vast enorm goed gedaan.

    Hoop doet leven, daar gaan we voor toch! xx

  2. Heftig allemaal hoor, in mijn omgeving maak ik het ook van dichtbij mee. Blijft ongelooflijk moeilijk maar je moet ermee dealen, hoe lastig ook.
    Heel veel sterkte voor je moeder en jullie en inderdaad: hopen! Met alle de liefde die tussen jullie stroomt, moet het toch goed komen.

  3. Je hebt jullie gevoelens weer heel mooi omschreven, terwijl dit zo moeilijk is. Gevoelens omschrijven is misschien wel het moeilijkste wat er is en het is zo goed te begrijpen! Al moet ik zeggen, ik herken me er niet in 😉 Ik had toen een heel instinctief gevoel en WIST dat ik er niet dood aan zou gaan. Dat was geen kop in het zand steken maar ik was daar ook geen moment bang voor.En als ik mijn dochters (met feiten) gerust probeerde te stellen zeiden ze: Mam, je hoeft niet zo stoer te doen. Ze geloofde mijn afwezigheid van angst echt niet. :-)Destijds, toen ik het gesprek men de oncoloog had beredeneerde ik de feiten die hij vertelde heel logisch en voelde meteen een rust: dit gaat gewoon goed komen! Alleen de angst in de ogen van dochters en manlief( die ze probeerde te verbergen, niet over wilde praten) deed me zeer. Gelukkig praten en beleven jullie meer met elkaar, heel belangrijk. En wat ontzettend lief van jullie, die mand met kleine oppeppertjes 🙂 Ik zou zelf niet op het idee komen, die moet ik onthouden! Vechten tegen kanker doe je nooit alleen, je familie, vrienden, (ex) collega’s en zelfs vage kennissen die informeren en een kaartje sturen helpen je zo goed daarbij. En vergeet niet de witte brigade,die extra lief en zorgzaam was (in het Radboud UMC) Als ik aan deze lieve mensen allemaal denk krijg ik nog een warm gevoel! Zo gaf iets negatiefs toch iets positiefs 🙂 Sterkte verder en niet te veel piekeren, dat helpt toch niet! Een van mijn motto’s is: Je moet je pas zorgen gaan maken als de dokter zegt dat je je zorgen moet gaan maken helpt mij al meer dan 30 jaar heel goed 🙂 Dus als die dat niet zegt heb ik in de tussentijd rust 🙂 En garantie geven ze toch niet, artsen zijn de grootste disclaimers die er zijn 😉 dus dat ze geen garantie gaven op die hormoonkuur is “Normaal” Maar dat ze zeggen “geen chemo nodig”zegt mij veel meer. Die zegt me hoe goed je moeder er nu aan toe is!!

  4. Heel veel sterkte voor jullie allemaal! Angst blijft weet ik uit mijn omgeving.
    Wat een geweldig idee van die kleine kadootjes!
    Ook goed om gewoon plannen te maken als dat kan, anders blijf je zo geconfronteerd met je eigen sores.

  5. Pff, jullie hebben heel wat wipwap-momenten achter de rug, zeg! Veel sterkte voor jou, jouw moeder en jullie naasten!
    Liefs, janine

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *