Camper girl

20151013_173100

We maakten verre en lange reizen, Lief en ik. Tijdens onze studententijd namen we eens een jaar pauze van onze studies, probeerden in het eerste half jaar zo veel mogelijk te werken en sparen (en Bahasa Indonesia te leren spreken) en reisden daarna een half jaar met een rugzak door Indonesië. We zagen Sumatra, Java, Bali, Lombok, Sumba, Sumbawa en Flores, leerden batikken, maakten vrienden voor het leven (die as we blog weer op reis zijn naar Indonesië!) en wisten zeker; we wilden vaker op reis.

We liftten door grote delen van Europa (tot grote schrik van mijn ouders die ons nooit meer terug zagen komen vanwege ellende, ongelukken of omdat we in de auto van een seriemoordenaar zouden stappen), trokken twee maanden door Zimbabwe (waar we kampeerden tussen de leeuwen, kanoden tussen de nijlpaarden en krokodillen en logeerden in grotten in de bergen) en zagen samen de zon ondergaan bij de Santa Monica pier van Los Angeles.

Toen ik zwanger raakte van Oudste kocht ik enthousiast het boekje Grote reizen met kleine kinderen. Toen dat kleine kind er eenmaal was, bleek ik helemaal geen zin te hebben om haar mee te slepen op verre reizen. Waarom zou ik haar laten inenten voor de gevaren van verderop, als ik ook fijn met haar kon spelen aan het strand van Schiermonnikoog (waar ik tot die tijd nog nooit geweest was zelfs!). Kind nummer twee kwam twee jaar later. De eerste jaren bleven we in Nederland. We logeerden op de Wadden eilanden in een kant en klare tent, op eiland de Kluut in een tipi, genoten van de luxe van een strandhuisje van Landal of deden aan glamping bij een Betere Boerenbed camping. Pas toen ze wat ouder werden, trokken we de grens weer over. Met de trein naar Frankrijk, Brussel of Berlijn bijvoorbeeld. Maar vaak genoeg bleven we nog steeds in Nederland.  Vorig jaar, toen we maar weinig tijd hadden en we slechts een weekje weg konden, stapten we voor het eerst met z’n viertjes het vliegtuig in om lekker snel in Frankrijk te kunnen zijn.

20150723_090140
Maar dit voorjaar begon het te kriebelen. Hoewel Lief en ik in de afgelopen tien jaar samen nog eens ruim een week naar Marokko zijn geweest, ik met mijn moeder en vriendinnen een week naar Hongarije vloog en zelfs nog een keertje op een luxe persreis naar Salzburgerland mocht en dus echt wel buiten Nederland ben geweest, heb ik nu een behoorlijke buitenlandbehoefte. Komende zomer gaan we twee weken naar Vlieland. Ik kijk er naar uit hoor. De buurvrienden zijn daar tegelijk met ons, we hebben een heel fijn tenthuis gehuurd, mijn hangmat en een stapel Dwarsliggers gaan mee en we gaan twee weken lang alleen maar genieten van elkaar en het mooie eiland. Maar de buitenlandbehoefte in combinatie met de backbackbehoefte groeide in mij.

2015-07-23 16.48.55Ik wilde graag met ons gezin ook een keer een verre en lange reis maken. Dus besloot ik dat er een spaarplan moest komen. Want linksom of rechtsom, een vliegvakantie van een paar weken buitenland is echt stukken duurder dan twee weken kamperen op de wadden. En mijn banksaldo is niet ruim genoeg om zomaar out of the blue met het hele gezin drie weken naar Azië of Amerika te gaan. Maar als ik nou eens strak ging budgetteren, dan zou het toch moeten lukken om in één, misschien twee jaar, het budget bij elkaar te krijgen (inclusief dan vakantiegeld en de teruggave van de belastingen en dergelijke, zo rekende ik mij rijk op een kladbriefje).

20150726_155623

Die avond besprak ik mijn plan met Lief en de kinderen. Omdat ik vind dat ook zij het leuk moeten hebben tijdens een vakantie, had ik besloten dat zij mochten bepalen waar onze verre en lange reis (minstens drie weken, dat is best lang in vergelijking met een weekje Schiermonnikoog) naar toe moest gaan (mits betaalbaar en veilig en dergelijke). Wat zou het worden? Azië? Afrika? Australië? (dat zou dan wel wat langer sparen worden, vrees ik). Vol verwachting keek ik hen aan. Waar zouden zij het liefst een keer naar toe gaan? Wat zouden ze willen doen? Een roadtrip door Amerika? Of liever naar Canada, net als de buurvrienden vorig jaar deden? Zoals altijd wisten ze me weer te verrassen….

20150809_185425

(Morgen verder, er moet gewerkt worden vandaag. En vanmiddag ga ik naar een leuke bloggerskickoff met als thema #ILOVEGRIEKENLAND Daar krijg ik vast ook vakantieverlangens van! Lang geleden dat Lief en ik samen op vakantie naar Lesbos gingen.)

5 thoughts on “Camper girl”

  1. Weer prachtig geschreven Margje. Heerlijk, vakantieplannen maken.

    Ik/wij horen vooral de vakantieplannen van dochterlief (21) aan. 🙂
    Vorig jaar is ze met 2 vriendinnen naar Portugal geweest.
    Volgende maand gaan dezelfde 3 meiden Malta bezoeken.
    En er wordt al plannen gemaakt om Curaçao te bezoeken. 😮 En er zijn nog heel veel plannen die de dames hebben.
    En wij? Een dagje sauna is vaak onze vakantie. Maar daar genieten we ook volop van hoor! 🙂
    En mijn man is voor ik hem leerde kennen 3x naar Amerika geweest. En wil daar heel graag ook eens met mij heen.
    Alleen moet er eerst nog eens een schip met geld langs komen. :p
    En ik weet niet of ik wel zo nodig langer dan een week weg wil/moet?
    Maar vind het wel heerlijk om de plannen van anderen te lezen/aan te horen.
    En ik heb ook wel dromen qua plaatsen die ik wel graag zou willen zien/bezoeken.
    En snap ook wel dat het eeuwig zonde is als we ooit naar bv Australië zouden kunnen gaan, daar maar voor een week heen zouden gaan.
    Maar voorlopig kunnen we die dromen toch nog niet verwerkelijken. En tegen die tijd dat dat wel kan, wil/durf ik misschien ook wel langer dan een week mijn vertrouwde plekje & mijn dochter “achter te laten”.

    Ben wel benieuwd naar de wensen van de kinderen. Dus lees zeker je blog van morgen/vandaag weer. 🙂
    Ga nu weer een poging doen wat nachtrust te pakken.

  2. Margje, wat een cliffhanger!

    Wij deden het wel, toen onze oudste nog geen jaar was vlogen we met haar naar Australië. En vlak voor haar 5e verjaardag namen we inmiddels 3 kinderen mee naar Nieuw Zeeland.

    We kregen vragen, of we er familie hadden? Alsof dat een goed excuus is om ver te reizen met de kinderen. En of we het wel zagen zitten zo’n lange reis met de kleintjes. Euh, JA! Mensen zagen veel beren op de weg.

    We hebben veel gezien en dingen gedaan die ik zonder ze niet ontdekt zou hebben. We hebben ook dingen niet gedaan die we zonder hen wel gedaan zouden hebben. Maar terugkijkend, we hebben van elke minuut genoten en dit samen beleefd.

    Inmiddels zijn de kleintjes bijna 5 (2x) en 7 en is er weer voldoende gespaard op de bank en bij de KLM voor een nieuwe verre reis. Komende zomer gaan we op zoek naar beren. Kunnen we daar mooi over vertellen tegen al die mensen die ze op de weg zagen.

  3. Heel erg spannend! Toen je dit blog schreef werd mijn jongste 30 🙂 en waren we net terug uit Calpe, Costa Bianca Spanje We hebben altijd in Nederland gekampeerd en dat beviel heel goed. Maar ik heb warmte nodig en in Spanje is daar nu eenmaal meer kans op 😉 Dit was het derde jaar dat we naar Calpe gingen en mijn lief en ik zijn er helemaal verlieft op. Dus hoopte we op een prijs in de staatsloterij de 10de, zodat we daar een huisje kunnen kopen. Helaas, we wonnen € 7,50 maar we blijven dromen 😀 Ik ben heel benieuwd wat de dromen van jou kids zijn en ga zo snel kijken.

    1. Wat heerlijk dat jullie in Spanje waren Tanja (ik vond je al zo rustig!). Ik won helaas ook niets… Maar dromen over een groot bedrag winnen doe ik ook!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *