Gegroeid

Kaart van Murcia, Spanje

Ze komen altijd anders terug dan hoe ze weg zijn gegaan. Groter, gegroeid, veranderd.

Dat werd me verteld over pubers die op uitwisseling gaan. Ik kon me er wel wat bij voorstellen. Een week naar het buitenland zonder je ouders, logeren in een gastgezin met andere gewoontes, contact maken in een andere taal, er zijn weken waarin je veel minder meemaakt.

Vannacht kwam ze terug. Om 3 uur reed de bus het parkeerterrein van de P+R bij het station op. Als een van de eersten stapten ze uit, zij en één van haar BFF’s. Met hun armen om elkaar heen liepen ze op ons, hun moeders, af. Ze zagen er best moe uit (niet geheel onlogisch gezien het tijdstip), maar ze waren ook heel wakker. Na een omhelzing en een paar eerste zinnen werden de koffers gepakt. Terwijl we naar onze straat reden (we zijn buren), kletsten ze honderduit. Over wat er allemaal wel en/of niet gebeurd was, en wat zij allemaal wel en/of niet gedaan hadden (ehm, tja, privacy enzo, daarom houd ik het wat vaag).

Thuis liet ze haar aankopen zien. Nieuwe kleding en sieraden, maar ook kleine cadeautjes voor Lief en mij (haar vader kwam ook nog even uit bed gestapt). Om 4 uur lagen we in bed. Het huis voelde toch net wat minder leeg dan de week ervoor.

Vandaag rond enen maakte ik haar wakker door onder aan de trap haar naam te noemen. Een slaperig hoofd keek me even later vanaf boven aan. Hoe laat het wel niet was? Ehm, nou, kwart over 1. Haar verbaasde blik deed me lachen. Ik maakte een lekkere brunch en genoot van het feit dat ze weer tegenover me aan tafel zat. Stiekem keek ik even of ze ook gegroeid was, of veranderd. Ik kon het niet met zekerheid zeggen. Ze vertelde over feestjes, rare gebruiken, het eten daar en over het logeergezin. Maar een week weg vertel je niet in een kwartiertje boven een boterham met gebakken ei.

Later die middag kwam ze me showen hoe de Spaanse zon haar armen, buik en rug verkleurd had. En een uur later kwam ze grinnikend met haar gezicht vlak bij het mijne melden dat ze er heel veel sproeten bij had gekregen.  Daarna stond ze een half uur onder de douche te zingen.

Ze heeft van alles meegemaakt, waar  ik nooit echt weet van zal hebben. Loslaten 3.0

Zo is het goed, zo moet het gaan, eens zal ze helemaal op eigen benen staan. Maar voorlopig ben ik wel blij dat ze nu maar slechts een weekje weg was. En groeien, dat doet ze elke dag. Je ziet het misschien niet aan haar lengte, maar wel in haar ogen. Ik vind haar prachtig en ze wordt met de dag een nog mooier mens. Dat is groeien 3.0

 

Klaar mee

Screenshot_20180413-221311

Ik was er moe en huilerig van. En ik ben er wel klaar mee ook. Gisteren weer mishandeld  geholpen, dus vanaf nu gaat het vast per dag minder pijn doen.

Vandaag werd dit bezorgd:

20180413_122436

Een fruitmand. Een echte fruitmand! Hoe heerlijk retro. En lief ook. Ik voelde me gelijk stukken beter!

Wie jarig is trakteert!

20180409_000225Aan de ene kant wil je niet ouder worden, want je weet: des te ouder je wordt, des te groter de kans dat het ophoudt. Je leven bedoel ik.

Want hoewel dat leven soms ingewikkeld is, of vermoeiend of pijnlijk, het kan ook zo fijn en mooi zijn. Zeker met lieve en leuke mensen om je heen waarmee je nog duizenden dagen door wilt brengen.

Dus is het toch maar goed dat je ouder wordt. Want niet ouder worden zou betekenen dat je er niet meer bent, dat je leven al is gestopt. Hoera dan maar voor ouder worden.

Daarom vier ik vandaag het leven. En het feit dat ik 48 ben geworden. Soms voel ik me al bijna bejaard (omdat ik geen bitcoins heb, nog op Facebook zit en echte post met postzegels verstuur bijvoorbeeld), soms voel ik me nog een meisje (en ben dan oprecht verbaasd dat ik toch echt wel bijna vijftig ben!).

Misschien waardeer je door al het moeilijke, vermoeiende en pijnlijke nog wel meer al het goede, mooie en fijne. Maar dat klinkt bijna wijs. En ik ben nog lang niet oud en wijs! 😉

Ik ben wel dol op cadeautjes en op leuke post. Daarom zomaar een verjaardagswinactie vandaag. Reageer op dit blogje (dan komt je reactie (maar niet je mailadres) ook online te staan, of vul het reactieformulier in (dan komt er niets online, maar lees ik het wel in mijn mailbox). Onder alle reageerders/invullers verloot ik een verrassingspakket per post. In het kader van mijn ik blij, jij blij motto hier op Margje.nu en omdat wie jarig is nu eenmaal trakteert!

UPDATE: De winnares heeft mail gehad en haar adres doorgegeven. Dank voor alle berichtjes hier en in mijn mail!!!!!

Hoera voor vandaag!

Kiezen

Het lijkt soms vallen en opstaan in mijn leven. De ene week zit ik alle dagen thuis en kom ik de wijk amper uit, de andere week trein ik door heel het land voor werkafspraken en leuke feestjes. In die drukke weken moet ik soms kiezen waar ik wel of niet naar toe ga. Een luxe-probleem, dat snap ik best en je hoort me dan ook niet mopperen.

Maar soms valt er niets te kiezen. Gistermiddag zat ik op een bankje op het perron, te wachten op de trein richting Den Haag. Ik had een leuke avond voor me: uit eten met twee vriendinnen en daarna met een van die vriendinnen naar een dansvoorstelling in het Korzotheater. Genoeg fijns om vrolijk op een perronbankje te zitten zou je zeggen. Maar er biggelden tranen over mijn wangen. Tranen van de pijn. Sinds de tandarts donderdag een gaatje in een kies had gevuld, had ik erge kiespijn. En die kiespijn werd steeds erger. Enorm stom, want voor het vullen had ik nergens last van gehad.

Op vrijdag dacht ik dat het heus vanzelf wel weer over zou gaan. Maar nu, op zaterdagmiddag, deed de hele linkerkant van mijn hoofd zeer. Zo zeer zelfs dat ik niet eens meer normaal kon nadenken. En eten kauwen was links helemaal een helse activiteit. Ik had twee paracetamolletjes geslikt en vol goede moed naar de trein gefietst. Een beetje pijn zou mijn avond niet verzieken toch?

Maar na vijf minuten op dat bankje was alle moed mij in mijn netgepoetste laarzen gezakt. De trein kwam aan. Ik liet hem gaan en liep terug naar mijn fiets. Vandaag viel er niets te kiezen. De kiespijn koos voor mij.

Een paar uur later zat ik in plaats van in een Haags restaurant achter een heerlijk diner, verdoofd en al op een bankje te wachten tot de tandarts mijn kies eruit zou gaan trekken.

Au.

Een voordeel: chocolade paaseitjes eten gaat vandaag even niet. Goed voor mijn lijn dus dit!

Gratis naar de Camper Expo? Last-minute-winactie

Dit weekend nog last-minute naar de Camper Expo in Houten?
Dat kan!

Afbeeldingsresultaat voor camper expo

Ik geef twee toegangskaarten weg onder mijn bloglezers.
Vul onderstaand formulier in; vanavond loot ik een winnaar en die krijgt de tickets in zijn/haar mail.
Leuk dagje uit voor zaterdag of zondag om alvast helemaal in vakantiesferen te komen.

UPDATE; je kunt niet meer meedoen. De winnaar heeft ondertussen een mail gehad en is een dagje op pad geweest! 🙂

Oh ja; vergeet dus niet je mailadres in te vullen, anders kan ik je niet bereiken als je gewonnen hebt. Je gegevens komen NIET online te staan, maar worden naar mijn mailbox gestuurd.

Zelf hadden we vorig jaar een heel fijne campervakantie! en ik denk dat we nog wel eens vaker in een camper op pad zullen gaan.
Continue reading “Gratis naar de Camper Expo? Last-minute-winactie”

Boekenmeisjes

Oudste en ik verslinden boeken. Heerlijk vinden we dat, lekker veel lezen.
Net als mijn moeder vroeger, moet ik nu soms mijn dochter aanmanen te gaan slapen in plaats van te lezen.
Echte boekenmeisjes zijn we.

Vandaag in de boekwinkel kon ik niet kiezen. Ik “mocht” van mezelf een boek uitzoeken in het kader van de boekenweek. Al struinend in boekwinkel twee viel het me opeens op, al die boekenmeisjes. Grinnikend legde ik ze allemaal bij elkaar.

IMG-20180317-WA0008

Ik had voordat ik in deze winkel kwam in een andere winkel al een boek gekocht, maar wilde nog eentje kopen, als cadeau voor Lief. Langzamerhand zag ik echter door de meisjes de boeken niet meer. Ik kocht dus geen boek voor hem. Sorry Lief, je moet het maar gewoon met mij doen 🙂

Lachen als een boer met kiespijn

Mijn tandarts is een hipperd. Ik kan online afspraken maken door zelf beschikbare data en tijden te vinden en ik krijg altijd netjes overal een reminder van. Ook van het feit dat het echt wel weer eens tijd is voor mij en de kinderen om op controle te komen bijvoorbeeld.

Ik klikte vorige week maandag (19 februari) bij het lezen van die mail maar meteen door naar de digitale planner van de tandarts. Voordat we weer maanden verder zouden zijn. Omdat het de week erna voorjaarsvakantie zou zijn, hoefde ik geen rekening te houden met de lesroosters van de kinderen. Dus boekte ik een driedubbele afspraak voor maandag de 26e, om drie uur.
Pas later die week bedacht ik dat ik met Lief een weekendje weg zou gaan, en dat we pas op maandag terug zouden komen. Waarschijnlijk was ik wel voor drieën weer thuis, maar het was misschien toch handiger als ik de afspraak zou verzetten. Ik boekte dus woensdag de 21e een nieuwe afspraak voor dinsdag de 27e om drie uur en stuurde een mail naar de tandarts om de afspraak van komende maandag af te zeggen en te vertellen dat ik al een nieuwe afspraak had geboekt voor de dag erna. Goed geregeld. Toch?

Donderdagavond de 22e vertelde Lief dat hij een afspraak had gemaakt bij de tandarts. Want hij had ook een mail gehad dat het tijd was om voor controle langs te komen. “Ik kan gewoon komende maandag al terecht” zei hij enthousiast. “Er was om drie uur nog een plekje vrij!”.

Joh. Je meent het.

Continue reading “Lachen als een boer met kiespijn”