Oppassen

Of we op wilden passen?
Tuurlijk.
Echt?
Ja hoor.
Op alledrie?
Geen probleem, we zullen goed voor ze zorgen.
Zullen we ze dan bij jullie brengen, dat is misschien makkelijker?
Prima!

We gunnen onze vrienden een zorgeloze tijd, dus natuurlijk passen we graag op hun drietal.
Zo moeilijk is het tenslotte niet, zelf hebben we er de afgelopen jaren ook een paar grootgebracht.

Ze kwamen ze vrijdag brengen.

Het zijn er uiteindelijk toch zes geworden.
Oh. Okay. Gezellig.
Geen zorgen maken voor het geval ze het niet overleven hoor, deze ziet er al dooier uit dan ik dacht.
Say what?

Continue reading “Oppassen”

We zijn er bijna

Ik kan het dit jaar gewoon verkopen als Research.
Voorbereidingen voor mijn eigen aanstaande campervakantie.
Dat ik elk seizoen heb gezien van We zijn er bijna, dat zeg ik er dan gewoon niet bij.
Maar stiekem is dat gewoon wel zo. Ik vind het heerlijke televisie namelijk, dat programma waarin we meereizen met een groep kampeerders tijdens een groepsreis.

Dit jaar kom ik er gewoon voor uit dat ik kijk, en noem ik het dus Research&Voorbereiding. Gisteren keken de kinderen gezellig mee.

Na drie afleveringen kijken naar We zijn er bijna weet ik nu dat;

– aan het eind van elke reisdag (waarin dus van de ene kampeerplek naar de andere kampeerplek wordt gereden) hoort een happy hour. Met drank en hapjes (denk daarbij aan de oudHollandse klassiekers als blokjes kaas, stukjes worst, gevulde eieren, of (hoogtepuntje!) gebraden gehaktballetjes).
– als het een zonnige dag is, is het automatisch een wasdag. Want de zon schijnt, dus je was droogt lekker snel. Nu zijn wij van plan alleen maar naar daar waar de zon schijnt te rijden met onze camper, dus grinnikten Oudste en ik dat we dan dus twee weken lang dwangmatig elke dag moesten wassen. Zelfs als er niets vies was. Want ja, zon schijnt, dus wassen!
– je camper/caravan moet waterpas staan. Anders gebeuren er rare dingen in bed of met je ladenkastjes. Of eindigen je ladenkastjes in je bed ofzo. Zoiets. Waterpas dus. Essentieel!
– het heel normaal is om ingevroren gehaktballen of ander eten (denk gewoon brood, hagelslag en mix voor macaroni) mee te nemen vanuit Nederland en om zaken als zuurkool of rode kool (ook meegenomen) te eten tijdens je zomervakantie. Je zou toch maar lokaal eten naar binnen moeten schuiven zeg. Ik moet dus stiekem ergens een zak aardappelen verstoppen in de camper straks, voordat Lief het doorheeft!
– er gejeudebouled moet worden naast de camper/caravan. Ik leg de ballen gewoon vast naast de aardappelen!
– in elk dorpje of stadje wel een plaatselijke gids te vinden is voor een rondleiding met ellenlange geschiedenisverhalen (ehm.. tja, wat moet dat moet!).
– je vooral wel sandalen aan moet hebben op een camping (hoera, mijn Teva’s mogen mee!)
– je halverwege en reisdag ergens langs de kant van de weg gaat staan voor een bakje in je eigen caravan gebrouwen koffie (ik hoop maar dat thee ook mag!).
– het de bedoeling is dat je HEEL VEEL wandelt tijdens een kampeerrondreis (hoera, mijn stappenteller gaat zo blij zijn de komende weken!), waardoor het beter een wandelrondreis kan heten. En dan graag ook zoveel mogelijk kastelen en begraafplaatsen moet bezoeken.
– naast het wandelen ook ochtendgymnastiek moet doen, om te zorgen dat het nog heel lang duurt voordat je zelf op een begraafplaats komt te liggen.
– elke dag met je oude moedertje moet bellen om te zeggen hoe het weer was. Mam, ik bel je hoor!!!
Continue reading “We zijn er bijna”

Geduld is een schone zaak

 

For everything

turn! turn! turn!

There is a season

turn! turn! turn!

20170811_115407

 

Nadat ik eerst van meerdere mensen de vraag kreeg of ik mij niet vergiste en bramenstruiken aanzag voor frambozen (en ik serieus aan mezelf begon te twijfelen!), bracht vriendin M. de oplossing. Mijn frambozen waren vast inderdaad van een late soort; je hebt namelijk zomer- en herfstframbozen, zo las zij ergens (zie foto hieronder). Het mysterie is dus opgelost en ik blijk nog niet dementerend.

IMG-20170808-WA0002

Al die mensen die vertelden dat hun struiken echt al lang rijpe frambozen hadden geleverd afgelopen maanden hebben gewoon de zomervariant. En wij hebben de herfstversie. Vanochtend kon ik al een kommetje oogsten. Gelukkig kunnen we er dus zelf ook nog even van genieten voordat we op vakantie gaan! En de duizenden frambozen die er nog hangen (ik overdrijf hier nu niet!), die doen hard hun best net zo mooi rozerood te worden.

20170811_115953

Continue reading “Geduld is een schone zaak”

Hopelijk blijk ik een frambozenfluisteraar

Mochten wij (alsin, wij de mensheid) ooit vergaan, en de bomen en de beestjes niet, dan weet ik zeker dat de framboos in onze tuin een poging zal doen de hele wijk over te nemen. Onze tuin is in ieder geval al gelukt. De hele groenstrook aan de linkerkant is een een al frambozenstruik. Om specifieker te zijn, een frambozenstruik van de late soort. Want hij/zij (hoe transgenderneutraal is een framboos tegenwoordig?) mag dan wel de baas zijn in de tuin en groeien als kool, een winnaar in de frambozenrace wordt het niet. Waar heel Nederland al lang frambozen uit eigen tuin eet, moesten wij het doen met slechts een enkel rijpe framboos de afgelopen weken. Het is niet dat er geen vruchten aan hangen hoor, massa’s hangen er. Echt waar. Maar ze zijn gewoon nog niet rijp. Groen zijn ze, en nog lang niet volgroeid.

20170804_162507

De struiken zijn al weken een walhalla voor allerlei insecten. Via de insectentamtam gaat het rond dat je bij ons in de tuin moet zijn. Hommels, bijen, wespen, vliegen, vlinders en andersoortige gevleugelden zoemen luidruchtig zij aan zij door onze struiken (en, heel verbazingwekkend; laten ons in onze loungehoek helemaal met rust!).

20170804_162102

Nog even, een week of twee denk ik, dan barst het oogstseizoen hier los en zullen de frambozen ongeveer als confetti van de struik knallen, zoveel zijn het er. Ik zou een frambozenwinkel kunnen gaan beginnen. Iedereen in de buurt elke dag een bakje frambozen kunnen brengen. Jam maken. En saus. En frambozencupcakes.

Als ik thuis was.

20170804_162031

Want met een beetje pech zijn die honderden frambozen precies eetbaar twee dagen nadat wij met onze camper de straat zijn uitgereden. Leuk hoor frambozen van het late soort. Verdorie.

Continue reading “Hopelijk blijk ik een frambozenfluisteraar”

Tegen schurende dijen en geïrriteerde huid

UPDATE: de crème was overal uitverkocht (Omdat ie zo goed is natuurlijk!_) maar is vanaf vandaag weer te bestellen!!! via www.vevina.eu

Laatst vroeg iemand welke crème ik nou ook alweer altijd aanraadde voor geïrriteerde huid door schurende bovenbenen. Ik probeer mezelf toen te googlen met de naam van het product erbij, maar kon mijn recensie niet meer terugvinden. Wel vond ik een tekst met flarden uit mijn recensie. Die plaats ik gewoon nu even hier. Voor iedereen die er ook last van heeft (waar dan ook, kan ook elders op je lijf zijn dat je huid geïrriteerd is of gaat smetten) en wil weten wat helpt: Dit helpt! (en nee, nog steeds geen aandelen, maar gewoon een enthousiaste gebruiker!).

Het is een neutrale crème die een zijdezacht laagje op de huid legt en zo voorkomt dat de huid geïrriteerd raakt door schuren, transpireren of wrijving. De crème werkt langdurig en is heel zuinig in gebruik. De beschermlaag wordt namelijk niet weggespoeld door water of zweet. 

Een relaxte, warme en zonnige strandvakantie, met af en toe heerlijke verkoeling door de zee of sportieve activiteiten waarbij je serieus zweet, hebben geen invloed op de werking van Friction Protection crème.

De crème is met name de oplossing voor vrouwen met een gemiddeld hogere BMI, maar ook vrouwen die niet tot deze categorie behoren kunnen baat hebben bij het gebruik van Friction Protection crème. De crème is geschikt voor ieder huidtype en speciaal ontwikkeld voor een gevoelige huid.

Redactrice Margje nam een aantal weken geleden de proef op de som en probeerde Friction Protection crème uit. “…het doet echt precies wat ze belooft: het werkt! Ik kan gewoon de tekst van de reclame letterlijk overnemen, want ik ben het met alles eens. Ook na meerdere dagen gebruiken, op alle “probleemgebieden”, ben ik nog steeds een fan van deze nieuwe crème.” 

En ze blijft ook nu nog steeds enthousiast over de crème. “Het spul werkt ook achteraf heerlijk verzorgend, ontdekte ik toen ik laatst snel snel de deur uit moest en ik kleding aan bleek te hebben die voor irritatie zorgde. ‘s Avonds had ik Vevina op de rode huid gesmeerd, de volgende dag was alles helemaal oké. En nee, ik heb echt geen aandelen in dit spul. Gewoon een enthousiaste gebruiker!”

Vevina dus. Just saying. Doe er je voordeel mee, de zomer is namelijk stukken leuker zonder pijn of irritatie!!

Vevina

Continue reading “Tegen schurende dijen en geïrriteerde huid”

Hé kleintje

 

Op de lagere school (basisschool), was ik altijd de kleinste van de klas. Dat werd bij elke gymles weer duidelijk. Want dan moesten we op een rijtje gaan staan, van groot naar klein. Aan de ene kant stond dan altijd Alie, de langste van de klas, aan de andere kant stond ik. Onderdeurtje Margje. Iedereen was langer dan ik was. Totdat mijn achternichtje Roelien in mijn klas kwam. Blijkbaar waren we genetisch behept met DNA waarop lengte niet meteen een overtuigend stempel drukte. Roelien redde mij van die laatste plek in de rij.

Uiteindelijk kwam het qua lengte nog wel een beetje goed. Lang ben ik niet geworden, maar met mijn 1 meter 63 ben ik niet altijd en overal de kleinste. Helaas tegenwoordig wel vaak overal de dikste, maar dat is weer een heel ander verhaal.

Goed. Lengte dus. Ik lag er gelukkig niet wakker van. Al vond ik dat aan het eind van de rij staan geen pretje. Na de basisschool hoefde ik nooit meer in een rij te staan waarin werd gemeten wie de langste en wie de kortste was, dus het hele onderwerp verdween wat naar de achtergrond.

Nu komt het weer omhoog. Ik ga namelijk weer de kleinste van een groepje zijn. En deze keer voor altijd. Niemand die me kan komen redden. Ze gaan me binnenkort een keer voorbij. Oudste en Jongste groeien als kool. Hoewel zij in hun klas ook bij de kleintjes horen, groeien ze me toch langzaam letterlijk boven het hoofd.

Oudste gaat al een paar maanden lang zo’n beetje om de week naast me staan om te kijken of ze al langer is. Dat is nog steeds niet zo, maar ze is me wel bijna aan het inhalen. Waar ze echter niet op had gerekend was dat zij ook ingehaald kon worden. Door Jongste. Vorige week zagen we het opeens; hij was langer dan zijn zus! Verbaasd keek die naar hem en daarna naar ons. Potverdorie, ingehaald van onderen, terwijl ze net zelf aan een inhaalrace bezig was. Natuurlijk ging ik toen gelijk ook naast Jongste staan. Hij zou toch niet ook mij…?? Het scheelde niet veel. Voorlopig zijn de kinderen nog korter dan ik ben. Maar het is een kwestie van weken vrees ik. Dan is het gebeurd. En dan ben ik echt de kleinste van dit gezin. Het zat erin natuurlijk, Lief is 1 meter 93. Blijkbaar zijn er toch ook van hem wat lengtegenen in die kinderen terecht gekomen.

Ik ga op Facebook eens even vragen aan achternicht Roelien hoe lang zij uiteindelijk is geworden. Maar ik geloof dat ik daar ook niet meer van kan winnen.

Continue reading “Hé kleintje”

Mogen jongens weer jongens zijn? Ehm. Ja joh. Tuurlijk.

Heel social media gaat al los op de nieuwe campagne van SIRE.

Die campagne en het nieuwsbericht erover vind je trouwens hier (KLIK), mocht je alle commotie gemist hebben.

SIRE

(foto: SIRE)

Ik heb wel eens ergere campagnes van SIRE gezien eigenlijk. Ze proberen in de berichtgeving te nuanceren dat DE jongen natuurlijk niet bestaat.

Okay, je kunt ook zeggen dat ze wel heel erg uitgaan van een eenzijdig beeld van jongens. Zelf vind ik het echter geen gek idee de discussie eens aan te zwengelen. Op sommige basisscholen is de norm wel heel erg Be quiet, sit, listen and learn. Stilzitten en luisteren zou wat meer afgewisseld mogen worden met bewegen en doen. En ik heb ook hartstikke voor meer meesters in het basisonderwijs. Jongste heeft in al die acht jaar alleen maar juffen gehad, een leuke man voor de klas was een fijne afwisseling geweest. Maar hé, DE meester bestaat ook al niet. Een man voor de klas betekent dus niet automatisch dat er dan wel geravot mag worden. Dat kan ook bij een leuke sportieve juf. Dus blijf bewust van die nuance; het gaat niet per se om Jongens en Meisjes (of Mannen en Vrouwen), het gaat erom dat elk mens anders is.

Het moeilijke van dit alles? Dat we proberen iedereen in hokjes te plaatsen. Ook goedbedoelde hokjes zijn nog steeds hokjes.

Want ik ken ravottende meiden, en lezende jongens. Die passen dan gelijk niet meer in het jongens- of meisjehokje van SIRE… En bij ons thuis is Jongste misschien dan wel een jongen die overal inklimt (geen boom of paal is veilig), maar Oudste is toch echt degene die altijd met kapotte broeken thuis komt. Of dat iets zegt over haar of over de kwaliteit van haar broeken, daar ben ik nog niet helemaal uit.

Maar goed, de campagne loopt een beetje scheef dus vrees ik, door alles wat we in het filmpje zien te bestempelen als jongensgedrag. Veel te genderbepalend is dat. Want ook meiden kunnen dit gedrag hebben, zo zijn, zo (willen) doen. Net zo goed als er jongens zijn die helemaal niets hebben met skateboards, ravotten en klimmen en klauteren of vuurtjes stoken. Maar dat kinderen dat mogen, dat we ze daar de ruimte voor geven, daarmee ben ik het met SIRE eens. Alleen dus dan graag voor kinderen die dat willen, die zo zijn. Piemeltje of geen piemeltje.

Continue reading “Mogen jongens weer jongens zijn? Ehm. Ja joh. Tuurlijk.”

Update blogpost

Hoe het nou is afgelopen met Oudste?

Oh ja, niet iedereen leest mijn Twitterberichten of is bevriend met mij op Facebook.

Dus daarom ook hierbij even een update: ze is gewoon over naar de vierde!

Joehoe.

Fijn met haar eigen klasgenootjes door naar de vierde dus. De knapperd. Met een 5 op Duits en een 4 op Grieks. Dat wel. Maar die vakken heeft ze volgend jaar lekker niet meer. En op alle andere vakken staat ze een zes of een zeven. En zoals jullie al weten: In elke klas moet er ook iemand zijn die de zesjes en zevens haalt (KLIK)

Ze had trouwens ook een 8. Op Lichamelijke Oefening. Op Gymnastiek dus. Blijkt ze alsnog gewoon toch nog een echte gymnasiast! 😉

En Jongste? Die is ook blij; hij mag volgend jaar door naar de zo door hem gewenste Technasium klas. Met een schitterend rapport sluit hij zijn brugklasperiode af. Ook op hem zijn we retetrots. Bijna elke schooldag fietste hij 30 kilometer zonder te mopperen (15 heen en 15 terug). Afgelopen donderdag kwamen alle jongens uit zijn klas taart eten omdat hij jarig was geweest de week ervoor, en daarna gingen ze naar de bioscoop. Wat een knullen zijn dat toch, die dertienjarigen die brugpieper af zijn, maar stiekem nog net zo speels als een jaar geleden.

Wij gaan hier in ieder geval vrolijk en dankbaar de zomervakantie in: twee kinderen door naar het volgende leerjaar en een fijne campervakantie in het vooruitzicht. Je zou van minder dingen blij worden.

Continue reading “Update blogpost”

Mijn moeder zei altijd…

 

Op Twitter vertelde iemand dat haar moeder haar altijd waarschuwde wel netjes ondergoed aan te trekken, voor het geval je een ongeluk zou krijgen en in het ziekenhuis zou eindigen.

Ik moest grinniken. Want ik leerde dat ook. Van Je weet maar nooit, en stel je voor…

Soms, als ik onverhoopt toch eens een bijna kapotte onderbroek aantrek (omdat ie is ontsnapt aan mijn kritische oog en niet in de prullenbak is beland, of omdat ie zo lekker zit…), dan denk ik iets als “Zul je zien, beland ik juist vandaag in het ziekenhuis”.

Want als je in het ziekenhuis terecht komt, dan is natuurlijk niets erger dan dat je lingerie niet matchend is of een los naadje heeft. Stel. Je. Voor.

“Dokter, haar been hangt er half af, ze heeft een hersenschudding van hier tot aan Beijing en OH MY GOD, het elastiek van haar onderbroek is zichtbaar/ik zie een scheurtje in haar BH (die trouwens totaal niet past bij haar broekje)/er zit een steekje los van haar slipje.”

Maar toch, toch zit het erin gebakken. Dat van Wel netjes, want je zou maar in het ziekenhuis belanden. Dat krijg je er niet meer uit bij mij.

Wat bakte jouw moeder in jouw hoofd?

Continue reading “Mijn moeder zei altijd…”

Zessen en zevens

Zes zessen.
Vijf zevens.
Een acht.
En dan nog die ene vier en die ene vijf.

Agenda school

In elke klas moet er ook iemand zijn
die de zesjes en de zevens haalt.
Zo herhaalde ik dit jaar een paar keer richting Oudste
als er weer eens een slecht cijfer op Magister stond
en het gemiddelde van een vak naar beneden zakte.
In elke klas moet er ook iemand zijn
die de zesjes en de zevens haalt.
Niet iedereen haalt achten en negens lieverd
zolang je maar je best doet
en dat doe je
en ik zie dat je er voor werkt
en dat zie ik.
Dan ben ik blij met elke zeven, maar ook met elke zes
en kan ik niet boos zijn op alles daaronder.

Nu, bijna aan het einde van het jaar is dit het resultaat.
Zes zessen, vijf zevens, een acht.
En dan nog die vier en die vijf. Waardoor gewoon overgaan er niet meer inzit.

Mocht er een wonder gebeuren bij het proefwekcijfer van Duits, dan gaat ze heel misschien nog wel over. Maar die kans lijkt nihil. Ze wordt dus zeer waarschijnlijk een ‘bespreekgeval’. En ik weet niet precies wat ze dan bespreken. Of wat ze denken te weten over haar.

Continue reading “Zessen en zevens”