Verrassing van de Sint

Net als vorig jaar kon ik het niet laten. Ook nu vieren we met de hele familie weer SinterKersterNieuw. Maar dat is pas op 2 januari. Terwijl ik nu al in een Sinterklaasstemming was. Ondanks de hele Pietendiscussie. Ik houd nu eenmaal van Sinterklaas. Van verrassingen. Van geintjes in gedichten. Van de vrolijke sfeer bij geheime pakjes.

Dus verzamelde ik de afgelopen weken wat leuke cadeautjes. Zonder dat iemand het door had. Ik bewaarde ze in een koffer die in een hoekje van de kamer stond. Terwijl Lief dacht dat ik dat ding daar uit luiheid liet staan, vulde ik hem met spullen. Zaterdagnacht pakte ik alles in in sinterklaaspapier en zondagmiddag dichtte ik in twee uur bijna 20 gedichten bij elkaar.

Om drie uur zondagmiddag zette ik alle spullen in de woonkamer. Ik maakte er een foto van en plaatste die in de gezinsapp met een bericht erbij dat om 17 uur de warme chocolademelk klaar zou staan en dat de Sint toch alvast wat pakjes had gebracht.

IMG_20181202_205547_792

Twee uur later kwam Oudste grinnikend naar beneden en legde wat pakjes bij de stapel. Zo schattig, ze was nog snel gaan shoppen (koopzondag!) en had voor ons allemaal wat gekocht en er gedichtjes bij geschreven. Lief was opeens lastminute ook teksten aan het printen. Hij had de hele middag aan de eettafel voor zijn werk achter de laptop gezeten en had vlak voor vijven gewoon wat spullen uit de voorraadkast gepakt en van een pakpapiertje voorzien. Aan de gedichten die hij had geschreven te zien, had hij het laatste half uurtje achter de laptop niet aan werkgerelateerde zaken besteedt, maar aan lange gedichten voor ons drieën.

Zelf ontdekte ik nog wel wat typefoutjes in mijn eigen gedichten (oeps), maar dat krijg je van die snelle acties op de zondagmidddag:

20181202_170421

Maar het zag er wel gezellig uit.
20181202_170439
En het werd ook heel gezellig.
De cadeaus en gedichten vielen bij iedereen goed in de smaak. En we hebben heerlijk gelachen om alle grappen en gekkigheden.

Helemaal blij en gelukkig werd ik er van. Van mijn fijne gezin. Van het lachen. Van de ontroering. Van de vrolijkheid. Van het samenzijn. Precies waar het Sinterklaasfeest voor mij om draait.

Ik hoop dat jij dit weekend of misschien wel nu op dit moment het precies zo ervaart. En ik heb mazzel. Ik mag 2 januari nog een keer!!

Top 3

Soms kijk ik eens in mijn statistieken. Niet te vaak, want ik wil gewoon bloggen vanuit mijn hart, niet vanuit “kijkcijfers”.  Toch is het leuk om te zien wat nou het meest gelezen wordt hier op Margje.nu

Vandaag een Top 3 allertijden. Nou ja, van de afgelopen 3 jaar dan. Tot zover kan ik terugkijken in mijn huidige blogomgeving.

Dat Boer zoekt vrouw goed scoort, dat wist ik al. Maar het best scorende blogje binnen dat thema is deze:  KLIK. Toevallig kreeg ik net een paar weken gelezen een berichtje via Facebook dat iemand deze tekst zocht. Zij was een van de speeddates van Herman en wilde de tekst graag nog eens lezen (ze werd toen trouwens niet gekozen, maar is later wel leuk aan de man geraakt, toch fijn te lezen).

De blogpost die ook heel veel is gelezen is een beetje een verdrietige. Maar overduidelijk wel eentje die dus uit het hart is geschreven, niet verwacht dat meer dan 50.000 mensen deze op mijn blog zouden lezen (en nog honderdduizenden via Facebook, Twitter en Instagram!).  Blijkbaar raakte de tekst van die blogpost veel mensen. Mijn Oudste was ook 14 toen. Met dankbaarheid vierden we dit jaar haar 16e verjaardag…

Er is ook een blogje dat elke maand weer in de top 3 staat en stukken vrolijker is. Zo grappig ook; er er blijven ook maar reacties op komen. Dat Wordfeud nog steeds veel gespeeld wordt, dat is mij ondertussen wel duidelijk.  Toch bijzonder dat er nog steeds reacties worden geplaatst. Want deze blogpost is al drie en een half jaar oud! Zouden er door mijn blog nou ook spelers aan elkaar gekoppeld zijn? Wie weet!

Als ik alleen de blogs van 2018 mee laat tellen, dan werd deze blogtekst het meest gelezen. Echte emoties, dat raakt blijkbaar. Toch wel fijn dat ook zaken die stukken minder heftig en verdrietig zijn veel gelezen worden. Zoals Koffiekenner en Wat je niet zag op Instagram bijvoorbeeld. Blijft leuk dat mijn persoonlijke verhalen hier niet alleen een soort dagboek voor mezelf zijn, maar ook veel leuke en lieve lezers oplevert.

En daarvoor dank ik jullie allen hartelijk. Jullie staan gewoon allemaal op 1 in mijn top tig duizend!

 

Zwarte vrijdag versus Niet-winkeldag

Alleen als je geen mail en socialmedialoos leeft, weet je misschien niet dat het vandaag Black Friday is. De koopjesjachtdag, de vrijdag na Thanksgiving, de dag waarop het grote Xmasshopping begint, een Amerikaans fenomeen, overgewaaid naar Europa. Die Zwarte Vrijdag duurt tegenwoordig al een paar dagen en begint bij sommige bedrijven al op dinsdag. Je kunt niet vroeg genoeg beginnen met klanten binnenhalen tenslotte.
Screenshot_20181123-102248

Het is vandaag ook Buy nothing day. Daar hoor en lees je dan weer veel minder over. Laat staan dat je er honderden reclamemails over krijgt.
Screenshot_20181123-102035
Deze dag wordt ook overal over de wereld georganiseerd. Als tegenreactie op de overconsumerende maatschappij en als bewustwordingsactie om te laten zien hoe moeilijk het soms is om niets te kopen. Nederland loopt trouwens een beetje uit de pas. Want in ons land is het pas morgen Nationale Niet Winkeldag. Een heus poldermodel hè; met alles willen meedoen, dus het niet willen shoppen gewoon een dagje opschuiven zodat je eerst een dag uit kunt leven op alle waanzigge aanbiedingen. Het klinkt een beetje als iemand die na een zuipfestijn op vrijdag vervolgens op zaterdag wakker wordt met een katerig hoofd en verklaart nooit meer te drinken.

Ik koop vandaag gewoon niets. En morgen ook niet. Want ik heb al genoeg. Allemaal gekocht op dagen zonder naam.

Een bosje bloemen

Vlak bij ons huis is een begraafplaats. Een paar keer de hoek om en de doorgaande weg over. Achter de bomen liggen de honderden graven. Ik kom er bijna nooit. Er ligt niemand die ik ken. Soms vraag ik me af of ik daar ooit begraven zal worden. Of dat ik misschien toch meer thuis hoor op de begraafplaats vijftien kilometer verderop. Die waar mijn grootouders liggen. En waar ooit, nu nog niet, pas heel veel later, ik wil er niet aan denken, dus heel ver in de toekomst, mijn ouders een graf zullen hebben. Of wilden die nou gecremeerd worden. Ik wil hier niet aan denken, waarom gaat dit blog die kant op, dat was niet de bedoeling. Het moest gaan over dat bosje bloemen.

We reden er langs, zondagmiddag, toen we na het weekendje weg met mijn familie in ons huurautootje onze buurt inreden. Linksaf op de grote weg en dan nog een paar keer de hoek om, daar is onze straat. Ik zie een man uit zijn auto stappen. De auto staat geparkeerd langs de doorgaande weg, aan de kant van de begraafplaats. Hij is lang, slungelig, een beetje sjofel. Ik zie verdriet in zijn stappen. Verdriet is zwaar, verdriet sleept. In zijn handen dat bosje bloemen. Een lange dunne bos, in plastic folie. Ik vraag me af voor welk graf ze zijn. Voor wie ze zijn. Zijn moeder? Zijn vrouw? Een verhaal vol leven, vol emoties, schuilt in dat bosje bloemen. Gekocht bij een supermarkt of benzinepomp. Bij het afrekenen weet alleen hij dat ze niet ergens op een tafel in een vaas komen te staan. Het raakt me.

Als we de hoek omrijden zie ik achter ons de auto van mijn ouders. Op de achterbank zitten mijn kinderen. Mijn hele leven, verleden en toekomst, zit in die auto achter mij. Naast mij draait mijn man aan het autostuur. De volgende bocht om. Bijna thuis.

Keuzes, keuzes, keuzes. Logeren bij de boer.

Waar blijft je Boer zoekt vrouw blog?
Lezerspost in mijn mail. Altijd leuk om te merken dat er mensen zijn die mij lezen. Nog leuker als ze laten merken op je blogposts te zitten wachten.

Vandaag moet ik die ene lezeres, en alle andere lezers die hier vandaag komen kijken omdat ze mijn samenvatting van de Boer zoekt Vrouw aflevering van gisteravond willen lezen, teleurstellen. Vandaag is er geen Boer zoekt Vrouw blogje. Met een goede reden; ik heb namelijk die aflevering gewoon helemaal nog niet gezien. Geen idee dus nog welke keuzes de boer(inn)en gemaakt hebben, en wat voor drama’s er zich hebben afgespeeld (de vooruitblik van vorige week voorspelde namelijk weinig goeds).

Ik logeerde dit weekend zelf bij de boer. Bij een boer in Drenthe. Ik hoefde gelukkig niet mee te helpen op het land of in de stal, en er was ook geen keuzemoment. Ik mocht gewoon het hele weekend blijven. Net als mijn man, kinderen, mijn ouders en mijn broer en zijn kinderen. Omdat mijn ouders afgelopen donderdag vijftig jaar getrouwd waren, hadden mijn broer en ik hen een weekendje weg cadeau gedaan. Met ons erbij als extra bonus. Voor dit cadeauweekend huurden we een groot huis, dat bij een boerderij hoorde. Maar deze boer had al een vrouw, dus er werd niemand gezocht. We hadden prachtig zonnig herfstweer en konden zelfs buiten in de tuin thee en koffie drinken. Wat een cadeautje!

Gisteravond was ik al wel weer thuis. Want vandaag is het weer een gewone werk- en schooldag voor ons allen. Maar ik was te moe om wakker te blijven voor Boer zoekt Vrouw. Ik moest kiezen: gaan slapen of t.v. kijken. Mijn keuze was makkelijker dan die van de boeren. Terwijl miljoenen mensen keken naar Yvon, de boeren en hun logees, lag ik lekker in mijn eigen bedje en tegen half negen was ik in dromenland.

Nu moet ik dus net als jullie op zoek naar een samenvatting van de aflevering van gisteravond. Of verzorgen jullie vandaag even de update? Ik kijk uit naar jullie reacties! 😉

Grote stappen

Mijn enkel deed nog steeds zeer, dus hele einden wandelen of door de stad slenteren zat er niet in. Daarom namen Lief en ik onze fietsen mee in de trein naar Den Haag toen we afgelopen zaterdag samen een nachtje van huis gingen. Na een ochtendje lekker rustig aan doen thuis, stapten we rond een uur of één ‘s middags in de trein en kwamen we rond drie uur op Den Haag Centraal aan. Wat was het nog heerlijk herfstweer! Nadat we ingecheckt hadden bij het mooie hotel fietsten we naar het centrum van de stad. Maar daar aangekomen bedachten we dat we eigenlijk helemaal niet wilden winkelen. Geen zin en geen behoefte aan nieuwe spullen. Dus na een drankje op een dakterras in het zonnetje fietsten we naar Scheveningen. Daar kozen we opnieuw een terrasje in de zon, maar nu met uitzicht op het strand en de zee. Heerlijk.
IMG_20181024_222924_529

Voor het zoninzeezakmoment trotseerde ik het strand en waggelde ik toch maar richting de branding voor het beste uizicht. De zon zakte mooi.
20181020_183556

Daarna namen we een hoofdgerecht bij dezelfde strandtent van het terrasje en zagen we een vage maar wel leuke film in de grote bioscoop vlakbij het strand. De zaterdag eindigde in de hotelbar, waar we grote drankjes voor ons welkomstdrankjebonnetje kregen van een vrolijke barman.
20181020_233755

Ik feliciteerde Lief met zijn jubileum op het werk. Want omdat hij daar zo lang werkte had hij een cadeaubon gekregen, en daarvan konden we het hotel èn het diner betalen. Dat was nog eens leuk op stap gaan!

Vanuit de bar stuurde ik een appje naar huis. Of daar alles ook goed ging. Dat ging het. Voor het eerst waren de kinderen een nachtje alleen thuis. Ik vond dat stukken spannender dan de kinderen zelf geloof ik. Toch stapte ik later die nacht met een gerust gevoel het luxe bed in.
20181021_001446
Wat werden ze groot, die kinderen van ons (over twee jaar zou Oudste theoretisch (en praktisch ook eigenlijk) gewoon al op kamers kunnen wonen!), en wat was het bijzonder om zomaar weg te kunnen gaan, zonder opvang of oppas te regelen. En wat knap van mij dat ik dat toch maar deed, ondanks mijn angsten en alle Wat-als?’s... Hoewel ik dat weekend niet veel wandelde, zette ik dus toch grote stappen. Ik liet los in vertrouwen.

De volgende dag genoten we na een lekker ontbijtje nog een keertje van de zon op onze gezichten, met een fietstochtje door de stad en het Haagse Bos. En daarna toch maar snel de trein terug naar huis. Want één nachtje de kinderen alleen thuis laten, dat vond ik eerst wel weer stoer genoeg.

Op straat

Opeens lag ik op straat. Letterlijk.

Of ik tijdens de lunch de hond uit wilde laten, had vriendin E. gevraagd. Tuurlijk. Geen probleem. Terwijl ik door de buurt stapte bedacht ik hoe goed en gezond ik bezig was op deze zonnige dinsdag. Lekker een paar duizend stappen extra zetten en ook nog eens een portie vitamine D scoren. Allemaal gratis en voor niets, met ook nog eens een blije hond (Wolf liep vrolijk naast mij) en blije vriendin (die rustig op haar werk kon blijven). Een win-win situatie dus.

Tien minuten later was mijn vrolijke bui voorbui en huilde ik tranen van pijn. Aan het begin van mijn eigen straat ging het fout, opeens verzwikte ik mijn enkel en voor ik het wist viel ik op straat. Daar lag ik dan. Met een ontzettend pijnlijke enkel en een zere hand en arm (waarschijnlijk omdat ik had geprobeerd mijn val te breken). Mijn enkel was flink verstuikt. Ik durfde er niet op te gaan staan. In de verte zag ik mijn eigen tuin. Een paar huizen verderop het huis waar Wolf woonde. Opeens voelden die honderd meter als een kilometer.

Ik schoof voorzichtig vanaf de straat de stoep op. Voordat er een auto de hoek om zou komen en mij en Wolf zou overrijden. Want een liggende vrouw op straat, daar ben je niet op voorbereid. Wolf bleef rustig bij me en probeerde zelfs mijn gezicht te likken. Dat bedoelde ie waarschijnlijk goed, maar ik duwde hem weg en keek om me heen. Er was niemand, de buurt lag uitgestorven stil te zijn in het zonnetje. Gelukkig had ik mijn mobiel bij me, na twee keer proberen had ik contact met vriend H. die om de hoek verderop woonde en (oh mazzel!) thuis was. Hij kwam op de fiets naar me toe. Al snel zag ik hem aankomen. Fijn, hoefde ik tenminste niet heel hard Help help! te gaan roepen om onbekende buurtbewoners te alarmeren. Met de fiets van H. als steun strompelde ik naar huis, en hij bracht Wolf weg.

Met mijn voet omhoog (gekoeld door natte doeken met ijs), thuis op de bank, bedacht ik dat wandelen niet altijd even gezond is. Mijn pink en enkel kleurden langzaam donkerblauw terwijl ik door het raam naar de lichtblauwe lucht staarde. De hond uitlaten had een vervelend staartje gekregen.

Geen Aznavour

Kijk,

ik weet het heus wel,

Diggie Dex is natuurlijk geen Aznavour,

maar toch heb ik al de hele tijd dit liedje in mijn hoofd.

Ik word er vrolijk van.

De zon opdansen. Dat leest (en hoort) alsof wij het kunnen doen, het licht laten schijnen. Zelf die zon op kunnen laten komen. Dat klinkt goed!

En voor alle Aznavour fans, of iedereen die wel eens wil weten waarom Aznavour zo groots was, u kunt hier klikken =>

https://www.nu.nl/249026/video/charles-aznavour-gaf-lessen-in-liefde-zijn-grootste-hits.html?jwsource=cl

Upate: Of lees Tanya’s blog over Aznavour en het einde van haar kindertijd.