Zeventien

Precies zeventien jaar geleden viel 15 september ook op een zondag. Dit soort weetjes kan ik niet over elke datum ophoesten hoor. Maar voor deze datum weet ik het toevallig nog wel. Die zondagavond in 2002 gingen we met mijn ouders uit eten in Den Haag. Daar woonden we toen en zij waren bij ons op visite. Ik weet nog bij welke restaurant we aten. Dat we door de stad wandelden. En dat ik bijna negen maanden zwanger was.

Ik weet dat alles nog omdat die avond de laatste avond zou worden dat ik nog geen moeder was. Geen idee of de voorgaande zin grammaticaal wel juist is, maar hopelijk snapt u mijn bedoeling. Laat op de avond zwaaiden we mijn ouders uit, die reden terug naar Friesland.  De volgende ochtend, maandag heel vroeg, begon, totaal onverwacht, de bevalling. Rond half 2 ‘s middags werd Oudste geboren. Vanuit het ziekenhuis (de thuisbevalling lukte niet helemaal, dus eindigde ik een paar honderd meter verderop op de Maxima-afdeling van het Westeinde) belde ik mijn moeder. Die dacht eerst dat ik een grapje maakte, amper 15 uur geleden had ik hen vrolijk uit staan zwaaien en was er nog niets aan het handje en nu opeens zou hun eerste kleinkind er al zijn?!? Maar toen hoorde ze een babyhuiltje. En nog een keer. “Is het echt waar?” stamelde ze. Het was echt waar. Ze reden meteen nog maar eens vanuit Friesland naar Den Haag.

Morgen zeventien jaar geleden werd ik moeder.  Mijn ouders komen morgenmiddag weer naar ons toe. Deze keer hoeven ze maar een kilometer of vijftien. Dat wij ooit dichterbij hen kwamen wonen, dat vonden zij een echt cadeautje. Een van mijn mooiste cadeaus ever wordt morgen zeventien. Ze krijgt, naast wat kleinere cadeaus, rijlessen cadeau. Kan ze misschien over een jaar mijn ouders naar Den Haag rijden als ik daar op monumentendag rondleidingen geef. Kunnen we daarna allemaal uit eten gaan bij dat ene restaurantje waar we zeventien jaar geleden nog van niets wisten…

Screenshot_20190915-214542

Kachel

We zeggen hier altijd kachel. Al is het helemaal geen ouderwetse gaskachel meer. We hebben gewoon een verwarming. Met een bijbehorende ketel. Op gas (sorry Groningen…).

Maar goed. Die verwarming dus. Die staat al maanden uit. Want zomer, hitteplan, tropische temperaturen zowel buiten als in huis, u kent het wel. Maar nu is het september. En buiten lijkt het plots herfst. En waar we in de afgelopen maanden soms vergeefs probeerden de binnentemperatuur onder de 26 graden te houden, nu is het opeens uit zichzelf koel in huis. Vanochtend wees de thermostaat  19.5 graden aan. Normaal, verderop in de herfst, staat “de kachel” bij ons altijd op 20 graden (en wat hoger als er gasten komen, want die bleken het doorgaans bij ons maar koud te vinden).

19.5 graden. Dat is onder mijn normale verwarmingstemperatuur. Maar de kachel aanzetten? Nu al? Op 10 september? Ik wil er eigenlijk nog niet aan. Milieutechnisch niet. Financeeltechnisch niet. Maar vooral emotioneel nog niet. Want hoewel ik echt geen fan ben van de hittedagen die we deze zomer hebben gehad, en ik stiekem misschien meer een lente- of herfsttype ben dan een zomermeisje, ik kan het nog even niet loslaten. De zomer bedoel ik. Die zomer vol einden fietsen onder blauwe luchten met witte wolken. Die zomer met vrolijke huiswerkloze kinderen al dan niet met logeetjes erbij. Die zomer vol frambozen uit eigen tuin. Die zomer vol uitstapjes en ijsjes. Die zomer vol…

Okay, ik weet misschien al wat het is. Ik heb dit jaar (nog) geen last van een herfstdip. Ik heb gewoon een soort wee. Geen heimwee, maar Urlaubwee. Naar de vakantie.

Maar, eerlijk is eerlijk. Misschien is het meer. Groter dan dat. De algemene weemoed heeft toegeslagen. Ik zie namelijk nu al wat ik ooit ga missen. Oudste zit in VWO-6, doet eindexamen straks. Als alles goed gaat, dan woont ze over een jaar misschien wel op kamers. En twee jaar later zal Jongste dan misschien ook wel volgen. Zit ik straks met een leeg nest hier!

Misschien wil ik daarom die zomer nog wel vast houden. Niet alleen om de vakantie, maar om alles. Om het vele samen zijn. Het gaat me gewoon allemaal te snel. Die schoolvakantie van zes weken was ook in een zucht voorbij namelijk.

Ik doe verwoede pogingen het een beetje tegen te gaan. Al dat wee. Plan leuke weekendjes weg en uitstapjes met het hele of halve gezin. Wil dingen samen doen. Tussen het werk en huiswerk door. Herinneringen maken. En het vakantiegevoel van de zomer vast te houden.

Geef me nog een paar weken. Daarna stort ik me vol overtuiging op de pepernoten en kerstkaarten. Een paar weken nog. Om te wennen aan een nieuw seizoen.

Gelukkig schijnt ondertussen de zon en is het nu 20 graden in huis. Hoef ik de beslissing om wel of niet de verwarming aan te zetten nog even niet te maken. En het schijnt over een paar dagen “gewoon” weer zonnig te worden, met temperaturen ruim boven de twintig graden. Kan ik nog even doen alsof het nog steeds zomer is. Alsof die eeuwig duurt. En zo niet, dan vindt u mij ergens onder een dekentje. Of bij het schap met chocoladepepernoten.

 

Fijne vakantie

Gister zeilden we wat heen en weer over de Rhederlaagse meren.
Vandaag fietsten we via een knooppuntenroute naar Arnhem. Daar lunchten, shopten en terrasten we wat, om vervolgens aan de andere kant van de Ijssel weer terug te fietsen. Gelukkig waren we voor achten thuis, want dan gaat het pontje voor de laatste keer over en weer!

20190731_221823
Fietsen langs de IJssel.

20190731_221931
Blijft mooi, zo’n rivier.

20190731_170526
In Arnhem kun je de komende weken nog kunstwerken op straat tegenkomen!

Mooie maandag

20190729_215432

Kijk nou
hoe mooi
de maandag
langzaam
vol kleuren
tot een einde kwam.

De IJssel
stroomde
zoals elke dag
gewoon door
terwijl Lief
deze foto nam.

We fietsten terug
hij en ik
lieten de zon
en de rivier
doen wat ze
dagelijks deden.

Opkomen en ondergaan
stromen naar de zee
ook als er
niemand kijkt.
Alles ging door
terwijl wij naar huis reden.

Afkoelen

Na een weekje thuiswerken in de tropische hitte (mijn hemel, wat was het warm!) treinfietsten we naar ons vakantiedres en plonsten we het meer in. Onze week vakantie was begonnen.

Heerlijk!!!IMG-20190727-WA0003

Hierbij een vrolijke zwemfie om jullie een goed weekend of fijne vakantie te wensen.

In zicht

Ze lonken in de verte. De dagen zonder wekker, zonder werkmail, zonder vastigheid. Ik zie de gloed van dagen vol zon en zalig nietsdoen.

Niets doen is ook lezen in de hangmat en einden fietsen en terrasjes en kaartspelletjes en zwemmen en ijsjes eten en Netflixen midden in de nacht.

Ik kijk er naar uit. Naar een weekje weg met ons vieren. Naar een paar dagen alleen met Lief op pad terwijl de kinderen een midweek vakantiewerk op een camping doen.

Maar het leukste van vakantie is eigenlijk de voorpret bedacht ik zo net. Die duurt vaak langer dan de vakantie zelf. En die voorpret, daar zit ik nu dus middenin! Wat een heerlijkheid!

Jarig

IMG_20190705_205033_783Vijftien wordt hij. Die jongen met de scheve lach.

Komende donderdag is het zover.

Ik vroeg hem of hij al wist wat wij wilde hebben

als cadeau voor die bijzondere dag.

Toen hoorde ik onverstaanbare klanken

die eindigden op iets van twee punt nul

het bleek over koptelefoons te gaan

maar verder had ik echt geen benul.

Gelukkig zijn wij heel modern en hip bij de tijd

en hebben wij allebei een mobiele telefoon

dus in plaats van een handgeschreven verlanglijstje

kreeg ik nu een whatsappje met een linkje van mijn zoon.

Dat bleek een link naar de sale bij die bolle, heel fijn zo een uitverkoop.

Want koptelefoons zijn tegenwoordig echt duur, niet normaal

Deze moeder gaat nu maar snel dat ding online bestellen

en misschien dat ik offline dan nog een boek bij de boekwinkel haal!

Pipi Langkous


Er is een boekenmarkt in de stad vandaag. Inclusief een kinderboekenpersonagesparade. Zelf vond ik daarvan de Pipi het leukst. Maar misschien ben ik iets te bevooroordeeld omdat ik haar al bijna 17 jaar ken…

IMG-20190630-WA0007

IMG-20190630-WA0009

Ik zocht en scoorde Dwarsliggerboekjes en zat samen met Lief op een terrasje. En opeens voelde het als vakantie. Het duurt alleen nog iets van drie keer drie is zes weken voordat het zover is.

Martine Bijl

Gisteren zei ik nog tegen een vriendin dat ik zo dankbaar ben dat mijn beide ouders er nog zijn. En dat het zo fijn is dat ik elk jaar een weekje met mijn moeder op vakantie kan. Dat ik besef hoe bijzonder dat is.

Mijn vader en moeder zijn van dezelfde generatie als La Bijl. Mijn moeder kreeg in 2004 haar eerste TIA. Martine Bijl had in 2015 een hersenbloeding. Waar mijn moeder wonderbaarlijk snel weer opknapte, moest Martine Bijl tijdenlang revalideren en kwam het nooit meer echt goed. In het prachtige en bijzondere boekje “Rinkeldekink” beschrijft Bijl eerlijk en oprecht hoe haar leven (en zijzelf) veranderd is na de hersenbloeding. Soms is het verhaal grappig, soms donker en overrompelend. Ik las het vol verwondering, met tranen en respect.

Martine Bijl is vorige week donderdag overleden. Aan de complicaties van die hersenbloeding van vier jaar geleden, zo meldt het nieuwsbericht. Ik was er even stil en onder de indruk van.

Ik weet zeker dat mijn moeder het bericht, net als ik, met gemengde gevoelens zal lezen. Met medeleven voor Martine en haar nabestaanden, maar ook (zonder het vervelend te bedoelen naar anderen) met een klein sprongetje in ons hart en een zucht van geluk dat het verhaal van mijn moeder en haar TIAs een positiever vervolg had. Want dat is wat de dood ons brengt: nog meer dankbaarheid voor het leven.