Koffiekenner

Ik ken iemand die nogal van koffie houdt. Sterker nog, ik woon er mee samen en lig er bijna elke nacht naast. Toen hij 40 werd, kreeg hij van mij zijn eerste Nespressoapparaat. Omdat hij die koffie stukken lekkerder vond dan filterkoffie (of de Senseokoffie  die uit het apparaat dat we van mijn ouders kregen kwam). Al die jaren waren we dus lid van de Nespresso-club. Kost een paar centen, maar dan heb je ook wat. En omdat de kinderen en ik geen koffie drinken, en Lief dus doorgaans de enige koffieleut in huis is, was het een handig ding en vielen de kosten op zich ook wel weer mee. Je kunt er namelijk heel handig 1 kopje koffie per keer mee zetten. Handiger dan met een filterkoffieapparaat.

Toch is die cupjeskoffie nou ook weer niet echt goedkoop. Zeker niet als je ook steeds vaker andere mensen in huis hebt die gezellig koffie mee leuten. Deze week zijn we dus uit de Nespressoclub gestapt. Na het optellen van de kosten per jaar hadden we in de kerstvakantie (dan heb je tijd voor dat soort dingen) berekend dat we de aanschaf van een volautomatisch espressoapparaat er binnen twee en een half jaar uit hadden. Daarna zou het bijna gratis zijn, dat koffiedrinken van Lief, zo rekenden we onszelf rijk. Na een paar weken doorlezen van testen en vragen naar ervaringen van anderen werd de keuze gemaakt en het ding besteld. Ondertussen kreeg Lief voor zijn verjaardag van zijn werk een pakket met allerlei soorten koffiebonen waardoor ons hele huis naar een barristabar begon te ruiken,dus het werd ook echt tijd voor dat espressomachineding.

Continue reading “Koffiekenner”

Dat vinden wij best apart.

Soms vergeet ik gewoon dat jullie me niet allemaal volgen op Twitter.
Dan blijft het hier op mijn blog wat langer stil, omdat ik mijn verhalen daar vertel.
Sneller, makkelijker, met direct contact.
Voor een blog moet ik echt gaan zitten. Een tweet is zo verzonden.

Afgelopen week verbaasde ik mij op twitter over moedermelksieraden. Ik weet niet eens meer hoe ik ontdekte dat die bestonden. Sieraden met daarin een paar druppels moedermelk. De maakster ervan had samen met haar man een procedé ontwikkeld om, zoals ze het zelf op haar website zegt “de laatste druppels moedermelk” in een sieraad te verwerken.

Ik had er nog nooit van gehoord er werd er een beetje melig van. Niet netjes misschien, maar ik ben ook maar een mens. Misschien moet je maar niet meer verder lezen als je net achter je ontbijt zit, of gewoon een netjes beeld van mij wilt houden.
Continue reading “Dat vinden wij best apart.”

Carnavallen in Zwolle

“Het is niet te vergelijken met carnaval in Maastricht” vertel ik mijn moeder terwijl we door de binnenstad van Zwolle lopen, op zoek naar een restaurant of eetcafeetje. We kijken naar twee verklede mensen die ons tegemoet lopen en luisteren naar de muziek die uit een zijstraat dreunt. In de zijstraat blijkt een café te vol voor de feestvierders, het café puilt uit en er staan een stuk of tien carnavalvierders buiten op de stoep te drinken of te roken. Drie straten verderop, op een plein, staat een grote feesttent, daar is het nog drukker, net als bij dat ene grote café op het plein aan de andere kant van de kerk. Er staan vijf mensen in kostuum buiten bij de McDonalds een hamburger te eten. En er huppelt een elfje over de keien. Tien meter verderop klinkt luide muziek bij een feestkar waar zes identiek verklede mensen bij staan te zingen. Zeker meer carnaval dan je elders in de regio op straat tegen zult komen. Maar het is geen vol Vrijthof zeg maar.

De zon verdwijnt en het begint te hagelen. We lopen snel de trap op naar de ingang van het grand café. Op de deur hangt een A4tje. Even denken we dat er een besloten feest of zoiets is die avond en dat we op zoek moeten naar een andere eetplek. Dan zien we dat juist WIJ wel naar binnen mogen.

20180211_170827

In de hoek van het grand café zingt een meisje met een gitaar bekende engelstalige popsongs. Ze eindigt met het overbekende House of new Orleans. Cliché, maar ze speelt en zingt het mooi. Als ze gestopt is klinkt er weer achtergrondmuziek vanuit de luidsprekers. Aan de overkant van het plein speelt de muziekkar een heel ander wijsje, we horen de beat door de ramen heen. Gelukkig is het opgehouden met hagelen. Carnavallen is een stuk leuker als het droog is. Of je nou in Maastricht of Zwolle staat.

Jaloers op mijn vrienden die nu wel in Maastricht aan het feestvieren zijn ben ik niet. Ik zit hier gezellig met mijn moeder, we zijn net naar een mooi theatermiddagconcert geweest en het is behaaglijk warm. Toch vind ik het wel jammer dat er geen zoervleisch op de menukaart staat. Maar ja, dat bordje op de deur zei al genoeg, hier binnen is het nog lang geen feest, en al helemaal geen carnaval.

Continue reading “Carnavallen in Zwolle”

Pak je lippenstift er maar weer bij: je kunt weer gratis post versturen met een kus!

Hoera, de sympathieke Valentijnsactie van PostNL wordt ook dit jaar weer herhaald. Dus zoek je roodste lippenstift op, haal je adresboek uit de kast en schrijf de leukste kaartjes aan de liefste mensen die je kent.

Volgende week dinsdag kun je namelijk gratis post versturen. Alleen op die dag kun je in plaats van postzegels je kaarten frankeren met een (lippenstift)zoen.

Alles over de actie vind je HIER.

Wie zoenstuur jij gratis valentijnspost?

IMG-20150820-WA0002

Continue reading “Pak je lippenstift er maar weer bij: je kunt weer gratis post versturen met een kus!”

Dry 2018

Hele hordes medelanders doen mee aan Dry January. Een hele maand drinken ze geen alcoholische drankjes. Helemaal dry zullen ze het niet houden, want koffie, thee, water, frisdrankjes en sapjes mogen wel. En ook de douche is geen verboden gebied in die droge maand.
Maar goed, dry january dus. Ik las er columns over, krantenartikelen en facebookposts. Over die maand zonder alcohol. En hoe saai je leven dan wel niet is. Of hoe saai andere mensen je dan wel niet vinden.

Geen fijne berichten voor mij. Ik heb namelijk nogal een dry leven. Ik drink slechts iets van drie glazen alcoholische drank per jaar. Per jaar ja. Een glas champagne bij Oud&Nieuw, en dan misschien nog een keer een heel koude rosé op een zomerse dag en een bessen ijs tijdens een lange avond in de kroeg. Blijkbaar ben ik dan maar drie keer per jaar gezellig. De andere 362 dagen houd ik het bij thee, water of cola light. Heeeeel ongezellig dus, als ik alle verhalen over dry january mag geloven.

Hierbij bied ik dan ook mijn excuses aan voor mijn ongezellige ik. En ik wil iedereen bedanken die op verjaardagsfeesten, borrels en avondjes in de kroeg het met mij en mijn dry self uithield. Fijn dat jullie niet allemaal massaal wegliepen vanachter je wijntje, whisky of biertje, maar bij mij blijven zitten. Het moet een opgave zijn geweest.

Ook voor 2018 zal waarschijnlijk gelden dat het nogal een dry jaar voor mij zal worden. Het is maar te hopen dat ik nog uitnodigingen voor verjaardagen en buurtBBQs krijg als men gaat beseffen hoe droog ik leef.

Continue reading “Dry 2018”

Ergens anders

15172401626021587094295

Ik ben gewoon thuis.
Maar in gedachten steeds ergens anders.
Bij steeds iemand anders.
Ik ben in ziekenhuizen.
Ik fiets mee in de regen.
Ik verhuis mee van thuis naar die nieuwe plek.
Ik ben in Brussel.
Ik rijd mee naar dat ene gesprek.
Ik zit in een wachtruimte.
Ik loop door een stad.
Ik sta in de lift.

Er was eens.
Ergens in een ver land.
Of dichtbij.
Maar ik ben gewoon thuis.
En denk aan anderen
die dat niet weten.
Net zoals de prinsen en prinsessen
van ooit en nooit
niets weten van hun eigen verhalen.

Overal staan levens stil
of op het punt te veranderen.
In gedachten leef ik mee.
En wens ik dat al hun verhalen
een En ze leefden nog lang
en gelukkig
einde hebben.

Gedichtendag

Ik dicht de dag
Met woorden
De laatste uren
Zijn als kieren
Waar het licht
Nog net door schijnt.

Ik dicht de dag
Met rituelen
Tanden poetsen
Medicijnen slikken
Gezicht en handen wassen
Tot de dag verdwijnt

Ik dicht de dag met woorden
Dag dag, dag licht
Mijn woorden vallen stil
Als ik mijn ogen sluit en de dag dicht.

En dan valt het doek

Hm, eigenlijk viel er helemaal geen doek. En het doek ging ook niet dicht. We deden gewoon een paar keer een buiging, liepen af, kwamen nog een keer terug, bogen nog een keer, kregen allemaal een roos van een van de medewerkers van het theater, en toen was het gewoon echt voorbij.IMG-20180120-WA0015

Maanden gewerkt aan een theaterstuk, en dan, na al dat improviseren, schrijven, spelen, teksten leren en repeteren is het opeens voorbij. Zaterdagavond speelden we met theatergroep Op Woensdag onze voorstelling De Deelnemers voor 250 mensen in het publiek. Het was een waar feestje.

20180124_115609

Maandag werd het zwarte gat van de eerste dagen na het optreden nog even verlicht door een mooie recensie in de plaatselijke courant (waarin ik zelfs nog met naam en al genoemd werd als iemand met acteertalent, dus ik liep twee dagen naast mijn schoenen!), maar nu is het weer woensdag.

20180122_165605

Vanavond hebben we ‘vrij’. Geen Op Woensdag vanavond. Het voelt een beetje leeg.

Continue reading “En dan valt het doek”

Moeders doen niet aan seks

Lieve Oudste en Jongste, lees maar gewoon niet verder als je per ongeluk op deze blogpost terecht komt, en houd het gewoon bij de titel. Moeders doen namelijk niet aan seks. En ja, nog even als laatste; seks is inderdaad met ks en niet met een x.

 

Zo, nu hier alleen bloglezers over zijn die niet mijn kinderen zijn; Heeft u het ook gelezen? Dat hele landelijke gemiddelde van ‘2x per week’, dat blijkt dus helemaal niet te kloppen. “We” doen “Het” gemiddeld maar drie keer per maand.

Ha, een heel deel van Nederland kijkt opeens een stuk blijer, omdat ze plots bovengemiddeld scoren. Zonder dat ze er iets voor hoeven te veranderen. Maar een deel van mijn vriend(innen)kring schoot in de stress. Niet over zichzelf, maar over de rest van Nederland. Over jullie dus wel misschien. Want drie keer per maand?? Dat vonden ze wel heel weinig en heel sneu. Hoewel ik zelf het gemiddelde niet naar beneden haal, wilde ik toch opkomen voor die mensen die het niet wekelijks doen. Want, zo probeerde ik het tij van de verontwaardiging en afschuw en medelijden te keren, 3 keer per maand, dat is toch maar mooi 36 keer per jaar. Er zijn heel veel dingen die ook best leuk, lekker, gezond en meer van dat alles zijn die ik niet 36 keer per jaar doe. En ging het ook niet per se om kwantiteit, maar juist om kwaliteit? Ik kreeg maar weinig gehoor. Minder dan 1 keer per week, de verbazing over het onderzoek en het nieuwe gemiddelde van Nederland was hoog. Maar ik dacht aan iedereen die moe was van een niet doorslapende baby, die stress had wegens werkloosheid of financiële ellende, aan iedereen met een pijnlijk lijf en alle andere reden die je kunt hebben om niet wekelijks van bil te gaan.

Seks is blijkbaar minstens wekelijks nodig en belangrijk genoeg om onderzoek naar te doen. Misschien had ik gewoon op de nieuwjaarskaarten naast een gelukkig, gezond en liefdevol 2018 ook moeten schrijven; ik wens je veel lekkere vrijpartijen het komende jaar.  Of zou Nederland (lees; mijn familie en vriendenkring) daar nog niet klaar voor zijn? Misschien heerst er, net als het open durven zijn over psychische aandoeningen als depressie/burnout en dat soort zaken, toch nog wel een beetje taboe op dat onderwerp. Want seks is niet alleen een lichamelijk iets, maar zeer zeker ook een emotioneel beladen onderwerp.

Een beetje openheid is zo slecht misschien nog niet. Een mens is tenslotte meer dan alleen maar de buitenkant.

Continue reading “Moeders doen niet aan seks”

Nieuwe buren

De nieuwe buren lopen steeds met hun hond voorbij als ik op de bank hang en tv kijk of op de bank zit te appen.

Nooit als ik sta af te wassen, achter mijn laptop zit te werken, de planten water geef, aardappels schil of de was sta te vouwen.

De nieuwe buren denken vast dat ik een luie buurvrouw ben. Die alleen maar bankhangt. Misschien moet ik straks even in mijn joggingbroek een paar keer voor hun raam heen en waar gaan rennen. Of gewoon net zo lang in de voorkamer in een yogahouding gaan staan tot ze weer voorbij komen.

Nieuwe buren. Vermoeiend hoor.