Stiekeme Sinterklaas

Of we het dit jaar dan metzunallun gingen doen? Sinterklaas vieren. Met mijn ouders en mijn broer, zijn nieuwe vrouw en de nichtjes. Tuurlijk. Gezellig. Sinterklaas met zijn tienen, dat was lang geleden.

Maar ehm, wanneer dan? Agenda’s werden naast elkaar gelegd. Er waren werkafspraken, andere feestjes en partijen, er was de afstand (zij wonen in het Zuiden, wij in het Noorden) en iets met die week zijn de kinderen niet bij mij. Oh, dan is het al Kerst. En verhip, dan is het al Oud&Nieuw. Lang verhaal kort, we vieren 2 januari 2018 dus SinterKersterNieuw. Lootjes trekken via lootjestrekken.nl kan het hele jaar door, wanneer je dan ook maar je feestje viert, dus SinterKersterNieuw gaat het worden.

Best relaxed, grinnikte ik dit weekend wat voor me uit. Want mijn halve online timeline had surprisestress en gedichtengedoe terwijl ik op de bank samen met Lief een paar afleveringen op Netflix doorjaste. En na 5 december zijn de chocoladeletters en het inpakpapier in de aanbieding.

Maar het begon toch te kriebelen. 2 januari. Dat duurde nog een maand. En Sinterklaas is zo leuk. Waarom wachten als het ook nu zou kunnen. Dus kocht ik stiekem toch alvast een paar letters. Voor in de schoen misschien op dinsdagavond? En ach, 1 cadeautje per persoon daarbij kon toch ook best?

Gisteravond begon ik met het schrijven van een paar gedichten, voor bij die cadeautjes. Op de bank in de woonkamer. Ik had er de tijd voor, want Lief kon toch geen Netflix kijken. Die zat in de achterkamer te werken aan de eettafel. Ik keek even zijn kant op. Wat had hij het toch druk. Wat werkte hij toch hard. Toen keek ik nog eens beter. Op zijn beeldscherm zag ik geen ingewikkelde grafieken, excel tabellen of een groot rapport, maar iets wat verdomd veel leek op de layout van een gedicht. Wacht eens even, die middag was ie ook al opeens een uurtje op pad geweest omdat ie van alles moest doen in de stad. Toen dacht ik al, hij zou toch niet, net als ik…??? Dus zat hij daar nou echt Sinterklaasgedichten te schrijven?!

Daar zaten we, twee stiekeme Sinterklazen. Allebei met het idee om 5 december niet helemaal Sinterklaasloos voorbij te laten gaan.  Continue reading “Stiekeme Sinterklaas”

Uitzet

De wasmachine draait een bijzondere was op dit moment. Hij zit namelijk vol met handdoeken, theedoeken en washandjes van mijn oma. Of, beter gezegd, vol met spullen die uit de kast van mijn oma komen. Ze heeft ze nooit gebruikt. Het was haar voorraadje. Voor als ze weer eens een nieuwe handdoek of droogdoek nodig had. Ik heb geen idee hoe lang deze doeken in haar kast hebben gelegen. Aan de kleuren en motieven te zien, zitten er spullen bij die ze gekocht of gekregen heeft voordat ik zelfs geboren was. Al die jaren lagen ze in haar kast, te wachten tot ze ooit eens gebruikt zouden worden. Ze verhuisden mee van het huis waar ze samen met mijn opa woonde en waar mijn moeder werd geboren, naar het huis waar ze veel later, toen ik al lang volwassen was, naar toe gingen en tenslotte kwamen ze in een doos, toen ze naar het verzorgingshuis verhuisde waar ze de laatste jaren van haar leven woonde.

Die doos bewaarde mijn moeder. Die zelf een paar jaar geleden ook verhuisde. Van een vrijstaand huis naar een appartement. Een tijd lang huurden mijn ouders nog een garage. Die ze gebruikten als een soort opslag voor alle spullen die niet in het nieuwe appartement pasten. Maar na twee jaar wonen in dat appartement besloten ze dat die berging leeg moest.  Elke maand geld betalen voor spullen waar je niets meer mee doet, dat vonden ze toch wat absurd. Er werd opgeruimd dus. Spullen werden verkocht op Marktplaats, weggegooid of naar de kringloopwinkel gebracht.

De doos met keukendoeken kwam mijn kant op. Al eerder kreeg ik eens een stapel hand- en keukendoeken van mijn oma. Toen na haar overlijden de spullen in het verzorgingshuis werden opgeruimd. De jaren 70 motieven en kleuren vond ik fantastisch en sieren nu mijn badkamer.

Maar deze keukendoeken gaan niet mijn kast in. Die ga ik niet gebruiken. Als ze straks frisgewassen en netjes gevouwen zijn, ga ik ze bundelen in een paar pakketjes. Voor de achterkleinkinderen van mijn oma. Als ze ooit op zichzelf gaan wonen, krijgen ze van mij een stapeltje keukendoeken  van Kleine Oma (zoals zij haar noemden) mee. Als eerste eigen keukenspullen voor in hun zelfstandige bestaan.

Mijn oma had vast nooit kunnen verzinnen dat haar zorgvuldig bewaarde spulletjes ooit nog eens in de keukens van haar achterkleinkinderen gebruikt zouden worden.

Deze doeken konden niet naar de kringloop. Ze worden met liefde doorgegeven. Omdat ik denk dat ik daarmee een klein beetje liefde van kleine Oma doorgeef aan een nieuwe generatie…

Continue reading “Uitzet”

Dank u Sinterklaasje!!

Het kost veel energie. Gebroken nachten. Bergen geduld. Bakken met geld.

Je moet er veel instoppen. Liefde. Begrip. Meters opvoeding. En eten. Veel eten.

IMG-20171125-WA0000

Maar dan, dan krijg je er ook heel veel voor terug.

Naast liefde en lol een chocoladeletter bijvoorbeeld.

Want nee, ik geloof niet dat deze chocoladeletters er door een (welke kleur dan ook) Piet in zijn gestopt. En omdat ik niet eens mijn schoen had gezet, noch gezongen, vermoed ik dat de Sint ook niet langs is geweest, maar dat een puberette stiekem al onze schoenen op een rijtje heeft gezet en er letters in heeft gestopt. Aan het gegrinnik van mijn vijftienjarige dit weekend te horen heb ik daarin gelijk, en denk ik zomaar dat ik de leukste en liefste dochter van de hele wereld heb.

Continue reading “Dank u Sinterklaasje!!”

Black Friday beu

Waarschijnlijk is over tien jaar dat hele Black Friday gedoe zo ingeburgerd dat niemand meer weet dat we ooit door het leven gingen zonder een zwarte vrijdag in november. Maar ik word op dit moment zo overspoeld met Black Friday reclameberichten in mijn mailbox en op social media dat ik het al helemaal zat ben.

Geen Black Friday voor mij, gilde ik het online uit.

En toen ging ik de was doen. En die bleek nogal erg Black Friday te zijn.

Een hele wasmachine vol zwarte kleding, dat is mijn was van vandaag. Doe ik toch nog een beetje mee aan die nieuwe hype.

Continue reading “Black Friday beu”

Team patat

 

Het is een beetje een rommelige week, deze Herfstvakantie. Lief en ik werken allebei een beetje, soms veel, soms weinig, en de kinderen logeren zo nu en dan ergens, of nodigen logees bij ons thuis uit en maken tussendoor ook nog huiswerk, want zo’n middelbare school is niet niets.

Afijn, u begrijpt het al, er gebeurt van alles hier, en we zien per dag wel hoe het loopt.

Dinsdag liep het zo dat Lief ging werken in Rotterdam en op de heen- en terugreis werd vergezeld door Oudste en twee vriendinnen die ook naar Rotterdam gingen, maar dan om te shoppen.

Jongste was op maandagavond voor het avondeten vertrokken naar een vriendje en bleef daar ook slapen, hij zou ergens op de dinsdag weer naar huis komen. Daar zou dan waarschijnlijk even niemand zijn. Want zijn vader en zijn zus waren dus in Rotterdam en zouden pas halverwege de avond weer thuiskomen en ik moest op dinsdag de hele dag naar kantoor. Maar goed, de knul is dertien ondertussen, die redt zich wel een paar uur zonder ouderlijk toezicht, en wie weet bleef ie nog wel een nachtje bij dat vriendje. Neem je mobiel mee, opperde ik nog, dan kan ik je bereiken dinsdag. Zo kwam het dus dat ik dinsdagmiddag rond vieren naar huis treinde en Jongste belde om te checken of hij wel of niet thuis was, en wel of niet thuis zou eten. Ik kreeg zijn voicemail. Ook de appjes die ik vervolgens stuurde leverden geen reactie van zijn kant op. Toen ik twee uur later de trein uitstapte en naar huis fietste had ik dus nog steeds geen contact met hem gehad, wist ik niet waar hij was en had ik ook geen idee of ik alleen of samen met hem zou eten. In mijn hoofd mopperde ik een eindje voor me uit. Zo van Verdorie, ik betaal zijn telefoonabonnement, en waarom is ie nou nooit bereikbaar als ik hem probeer te bellen, en verdikkemie zeg, die pubers van tegenwoordig zitten altijd op hun telefoon, behalve precies op de momenten dat ik ze nodig heb (enzovoort….). 

Ietwat chaggie (en toch ook ietwat bezorgd) liep ik thuis het tuinpad op. Er brandde licht in de woonkamer. Hij was dus in ieder geval thuis?! “Waarom neem je je telefoon nou niet op” miepmopperde ik terwijl ik naar binnenstapte. Hij keek me verbaasd aan. Had geen idee waar zijn mobiel überhaupt was (die bleek achteraf dus nog bij dat vriendje te liggen). Met mijn chaggie hoofd keek ik de keuken en woonkamer in. Die zagen er een stuk netter en opgeruimder uit dan hoe ik ze die vroege ochtend had achtergelaten. Jongste borg ondertussen de stuifzuiger op. De schat, hij had de afwasmachine ingeruimd, oud papier verzameld, alle dekentjes netjes opgevouwen, opgeruimd en stofgezogen. En was zich verder van geen kwaad bewust wat betreft zijn onbereikbaarheid. “Ik dacht, je komt vanzelf wel thuis en dan zie ik wel wat we doen met eten” vertelde hij me op de vraag of hij zich dan niet afvroeg hoe laat ik thuis zou zijn.

Opvoedkundig legde ik nog even uit dat ik het dus niet fijn vond als hij onbereikbaar was en dat hij, als hij vaker alleen thuis wilde mogen zijn, toch echt zijn mobiel bij zich moest houden. En daarna vroeg ik hem wat hij wilde eten. Of eigenlijk, waar we eten zouden gaan halen (het was half zeven, ik was gaar van een hele dag vergaderen en treinen en ik wilde niet meer koken). Het werd de snackbar. Terwijl hij patat en snacks haalde, kookte ik snel wat diepvriessperciebonen en sneed een tomaat in stukken. Daarna kroop ik op de bank. Niet wetende dat het moeilijkste moment van de dag nog moest komen.

Continue reading “Team patat”

#metoo

#metoo typte ik een paar dagen geleden op Facebook. Ik ook. Niet al mijn facebookvrienden wisten waar het over ging. Ze vroegen wat ik er mee bedoelde, gaven aan dat ze de hashtag niet kenden.

In de dagen daarna kreeg de #metoo campagne veel aandacht op t.v. en in de media.

Vandaag ontdekte ik dat dat niet meteen betekent dat iedereen het nu wel snapt.

15087439446061363332047Het is namelijk niet zo dat zwaar obese of lesbische of “onaantrekkelijke” vrouwen nooit lastig gevallen worden.

Sorry Thessa, natuurlijk zijn er ook goede mannen op de wereld. Dat zullen de meeste vrouwen gelukkig ook wel weten. Maar met jouw ingezonden brief lijk je meer de slachtoffers te bashen, dan een lans te breken voor die fijne mannen.

#metoo bracht vrouwen over de hele wereld samen. Zorgde voor steun. Maakte vrouwen sterker en gelijk. Thessa bedoelt het vast goed, laten we daar maar vanuit gaan, maar het komt wel wat rot haar strot uit. Bijna alsof alle #metoo momenten de eigen schuld is van die vrouwen, want hé, zij is aantrekkelijk en het is haar nooit overkomen… Of dat ze denkt dat vrouwen die zwaar obees of lesbisch zijn automatisch A. niet aantrekkelijk zijn en B. daarom ook nooit zullen worden lastig gevallen. Maar dat is mijn eigen interpretatie hè.

Ik herhaal gewoon mijn #metoo

Mijn #metoo momenten gebeurden trouwens toen ik slank was, maar ook toen ik zwaar obees was. Geen idee of ik wel of niet aantrekkelijk was/ben.

Ik hoop vooral dat mijn dochter nooit #metoo zal kunnen/hoeven zeggen. En dat mijn zoon een goede vent zal zijn en blijven.

  Continue reading “#metoo”

Uit eten

Het bleek een nogal Albert Heijnig weekje te zijn, afgelopen week.

Woensdag aten we pompoensoep van pompoenen uit eigen tuin. Lang geleden als een van de vele moestuintjes van de Appie geplant, en nu dan eindelijk geoogst.

IMG_20171018_230915_113

Vrijdag en zaterdag gingen we uit eten (zo ga je nooit, zo ga je twee keer in twee dagen!). Beide keren via de restaurantactie van de Albert Heijn (want uit eten is al duur genoeg, dus als het twee halen één betalen is dan worden we wel blij).

Vroeguh (ik ben namelijk al echt oud ondertussen, dus ik mag vroeger zeggen), gingen Lief en ik best vaak uit eten. Maar de laatste jaren denk ik steeds vaker dat we van het geld dat we voor ons vieren in een restaurant moeten uitgeven ook ongeveer een hele week maar toch zeker wel ruim een halve week boodschappen kunnen doen. Ik word niet alleen ouder, maar ook praktischer.

Natuurlijk komt het ook omdat we steeds meer kosten hebben. Die kinderen zijn namelijk niet gratis (deze week rekeningen voor de dansles, school wilde ook geld voor kluishuur en weet ik veel wat (en dan moet de rekening voor de uitwisseling naar Spanje nog komen) en in het openbaar vervoer mogen ze ook niet meer op een railrunner meereizen). Begrijp me goed, ik klaag niet. We hebben een fijn leven vol kansen en geluk. Maar ons maandinkomen is nou ook weer niet zo ruim dat alles mogelijk is, we moeten keuzes maken omdat niet alles kan. Elke maand uit eten kan dus niet. Of nou ja, het kan wel, maar dan zou iets anders weer niet kunnen. Goed, u begrijpt me wel.

Lang verhaal kort maken is niet echt mijn ding. Ik wilde dus eigenlijk uitleggen dat het heerlijk luxe was om een keer (of twee) uit eten te zijn en achter instagramwaardige bordjes vol mooie gerechten te zitten.

20171021_184228

20171020_210746Nog leuker was het gezelschap. Vrijdag waren dat vrienden. We hadden onze kinderen bij ons thuis bijelkaar gezet met wat pizza’s in de oven, terwijl wij dus naar een restaurant gingen. Ik kon mij niet heugen wanneer ik voor het laatst als stel met een ander stel uit eten was geweest en vond het serieus een serieuze actie. “Heel volwassen voel ik me nu”, appte ik een paar vriendinnen.

Op zaterdag namen Lief en ik mijn ouders mee om samen met ons en de kinderen te dineren en te vieren dat mijn moeder de volgende dag jarig was.

Rijkdom was het. En niet per se omdat we uit eten konden en de driegangenmaaltijden konden betalen. Maar vooral omdat we dat konden doen met fijne mensen. Vrienden die voor je klaar staan. En lieve ouders die er nog zijn. De afgelopen jaren heb ik een paar keer gedacht dat mijn ouders een ziekte niet zouden overleven. Dat we nu een verjaardag konden vieren met hen samen, dat was eigenlijk het grootste cadeau.

En morgen wordt het salaris gestort. Gelukkig maar. Er staan namelijk nieuwe plannen op het programma. Om de herfstvakantie te vieren gaan we met ons gezin twee dagen op pad. Via een aanbieding (duh!) van vakantieveilingen.nl èn ook weer deels via de Albert Heijn. Ik heb het afgelopen jaar namelijk koopzegeltjes gespaard. Omdat die qua rente meer opleveren dan je (spaar)geld op de bank te zetten. Morgen lever ik mijn zegelboekjes in bij de Appie en met mijn gespaarde geld gaan we dus lekker samen op pad.

Kneuterigheid ten top misschien allemaal. Maar leuk dat dat soms is!

Continue reading “Uit eten”