Voor altijd op Facebook

Als ik het mailbericht zie, schrik ik even.
Doorgaans is het stiekem best handig dat Facebook je een berichtje stuurt wanneer iemand jarig is. Want, eerlijk is eerlijk, ik vergeet ook wel eens een verjaardag. Maar deze jarige leeft niet meer. Eind vorig jaar is hij overleden, nadat hij lang ziek is geweest en zijn familie steeds meer afscheid moest nemen van wie hij ooit was en van het idee van een toekomst samen met hem. Heel verdrietig, want hij was nog jong, vader van twee pubers. Mijn leeftijd. En hoewel ik hem niet heel goed kende, maakte het toch indruk. Het was raar om hem al een jaar niet meer te kunnen zien en spreken bij de evenementen waar hij eigenlijk gewoon bij hoorde te zijn en ik vond het heftig om te horen dat hij was overleden.

En nu, een paar maanden later, opeens een mailtje van Facebook. Met de tip om hem te feliciteren met zijn verjaardag. Au. Dit is wel heel pijnlijk.

Het wordt nog gekker als ik later op Facebook zie dat er daadwerkelijk heel wat felicitaties op zijn tijdlijn staan. Mensen die hem vrolijk een heel fijne verjaardag wensen. Die blijkbaar niet weten dat hij dood is. Die schrijven “Gefeliciteerd en maak er een mooie dag van!”, of “Maak er een topdag van!”. Ik kan het niet laten en scroll door de berichten. Zie ballonnen. Lees dat iemand hem een mooi nieuw levensjaar wenst. Tussen de alledaagse en doorgaans (maar nu dus niet!) heel gewone felicitaties door, staan berichtjes waarin de familie sterkte wordt gewenst, of waarin kusjes naar de wolken worden gezonden. Maar de reguliere felicitaties overheersen.

Ik klik de pagina weg en bedenk dat je online nog tijden door kunt leven, terwijl offline je geliefden, familie en vrienden al lang afscheid van je hebben genomen.
Het geeft natuurlijk iets van de vluchtigheid van een platform als Facebook weer. Als je ook bevriend bent met mensen die niet in je adressenboekje staan (en dus geen condoleancekaart krijgen bijvoorbeeld), dan kan zoiets als dit dus gebeuren; dat je online vrienden niet weten dat je er eigenlijk niet meer bent. Niet eens weten misschien dat je al lang geleden ziek bent geworden.

Voor mij voelt het al best gek. Ik kan me amper voorstellen hoe het dan voor zijn familie moet zijn. Al die blije vrolijke berichten.
Maar misschien maak ik het zwaarder dan het al is.
Is het eigenlijk wel mooi dat hij zo nog meer bestaat dan alleen in herinneringen.
Ergens online is er nog een wereld waarin hij gewoon nog leeft, en in gedachten van anderen gewoon een taartje zat te eten op zijn verjaardag. Want zij weten het nog niet, die anderen. Dat hij er niet meer is. In hun wereld is hij er gewoon nog. Eigenlijk leven zij in een betere wereld. Eentje waarin hij niet dood is.

Valentijn

Zou het nou vandaag wel of niet leuk zijn om Valentijn te heten?
En als je Valentijn heet, hoe vaak krijg je dan te horen dat het voor jou elke dag Valentijnsdag is?

Hoe dan ook, ik verstuurde geen kaartjes naar een man (wel naar een stel lieve vriendinnen) gisteren, maar stopte vanochtend wel hartjessnoepjes in de jaszak van mijn Lief. Benieuwd of ie ze ondertussen al gevonden heeft šŸ™‚

Ik deed er ook een stel in de lunchtrommels van de kinderen. Zouden ze dat nu leuk of “beschamend” vinden?

Eigenlijk zou elke dag een dag vol Liefde moeten zijn.
Ook al heet je geen Valentijn.

Ik wens je liefde vandaag!Ā Afbeeldingsresultaat voor heart free pic

 

Zwammen

Mijn man?
Oh, die zwamt!

De meelwormen waren letterlijk en figuurlijk geen lang leven beschoren. Na anderhalf jaar meelwormen kweken (eerst in de badkamer en later in de schuur), en een paar keer herschrijven van een bedrijfsplan, besloot Lief dat hij toch maar geen meelwormenboerderij zou gaan beginnen. In de vriezer liggen nog een paar bakjes ingevroren beestjes (kunnen we nog eens mee gourmetten of een bitterbal van maken), maar verder herinnert niets meer aan dit bijzondere avontuur.

Voor zijn vijftigste verjaardag vroeg hij een ander kweekcadeau.
Hij is weer aan de slag gegaan dus.
De meelwormen kregen wortels en zoete aardappel.
Deze keer is koffiebonenprut de voeding.
Handig dus; we recyclen zo ons eigen afval!

En nu is het wachten op de zwammen.
Oesterzwammen.
Want na meelwormenkweker is Lief nu aanrecht-agrariƫr geworden.
Ik ben dus niet op zoek naar een Boer.
Ik blijk er al met eentje samen te wonen.
Die om de paar dagen wat koffiedik voert aan een witte schimmel.

Zwammen
Over een paar weken eten we samen een paddenstoelensoepje van thuisgekweekte zwammen.
Lijkt me stiekem lekkerder dan roergebakken meelwormen.
En we kunnen op vakantie zonder dat we er een oppas voor hoeven in te schakelen.
Stukken handiger dus, die zwammen.

Samen

Donderdagochtend, twintig voor acht.
Ik ben net opgestaan. Als ik de woonkamer inloop, wil Lief net de gang opgaan. Terug naar bed, zo blijkt. “Ik heb Oudste net ziek gemeld op school, wil jij straks naar kantoor bellen en mij ook ziek melden? Ik voel me echt niet lekker. Ziek melden kan tussen half negen en negen”. Hij loopt de trap op terwijl ik op zoek ga naar Jongste. Die gaat normaal tegen tien voor acht richting school, maar is nu nergens te vinden. Oudste en Lief liggen in bed, de kat op de bank, het huis ademt stilte uit. Te stil voor dit tijdstip. Ik loop naar buiten en check de schuur. Ah, de fiets van Jongste is weg, die is dus blijkbaar vroeg naar school vertrokken.
Ik trek de achterdeur achter me dicht en doe hem op slot. Daarna ga ik onder een dekentje op de bank liggen wachten tot het het half negen is. Zodat ik Lief kan ziek melden. En mezelf ook. Daar had ik zonet niet eens de tijd voor, om tegen Lief te zeggen dat ik (ook) ziek was. Ik hoop maar dat Jongste op tijd van het virus vandaan is gefietst.

Hij zal pas tegen vieren weer thuiskomen. Nadat Oudste, lief en ik de hele dag slapend en hoestend hebben doorgebracht.
Terwijl hij huiswerk maakt, kijken Oudste en ik een film. Samen hangen we bank. Het heeft bijna iets gezelligs. Beetje jammer van het ziek zijn.

Gelukkig is het volgende week voorjaarsvakantie. Met een beetje mazzel doen we die luie donderdag gewoon nog eens virusvrij over!

Papier hier

We hebben een Nee/Ja sticker op de deur. Al jaren.
Die “Ja”, omdat ik het wel fijn vind het wekelijkse sufferdje door te lezen. Niets sufs aan om een beetje op de hoogte te blijven van het wel en wee van mijn stadje en te zien wat er allemaal te doen is.
Die “Nee” omdat ik geen folders wil hebben. Vanwege het milieu enzo. Je weet toch. Zelfs zonder folders door de bus heb ik namelijk al een enorme hoeveelheid oud papier elke maand.

En toen kreeg Jongste een bijbaan.
U raadt het al.
Een folderwijk.
Elke week worden er stapels folderpakketten bij de voordeur gezet.
En elke week houdt ie wel een pakket folders over.
Daar ga je dan. Met je nee zeggen.
Maar nee zeggen tegen zijn eerste bijbaantje, dat vond ik wat te sneu.
Ik ben maar korter gaan douchen, ter compensatie.
Houd ik tijd over om al die folders eens door te nemen!

20190204_122208

Voor paal staan

Het was een gezellig feestje. Bijna alle genodigden waren er (vanuit heel Nederland, gelukkig was de ijzel en code oranje van de dag ervoor verdwenen!), er werd Lang zal hij leven gezongen, maar ook nog twee speciaal voor de jarige geschreven liederen, ik kookte voor 64 mensen, op het hoogtepunt waren we met 67 (gelukkig hadden we een verwarmde megapartytent in de tuin laten zetten, want zoveel mensen passen er echt niet in ons huis), er was drank (en verrassend veel liefhebbers voor het alcoholvrije bier en wijn), er waren supercadeaus (een vijftigjarige blijkt een soort van jongen van elf; hij kreeg onder andere een drone, veel bordspellen en een rugzak) en er werd veel gelachen. Het leukst was natuurlijk dat er zoveel leuke mensen waren, maar de paal stond toch wel op nummer 2 in mijn Leuk Top 10.

Het liefst had ik het ding gewoon gehouden. En er dan elke dag een paar keer voor gaan staan. Ik zie het helemaal zitten (ehm, staan!). Volgens mij verveelt zo’n ding nooit. Ik werd er in ieder geval helemaal vrolijk van. De jarige en veel van onze gasten gelukkig ook. Over een jaar word ik vijftig. Ik weet nu al wat ik vraag. Want ik sta graag voor paal, als het maar een fotopaal is!

IMG_en2xvn

Screenshot_20190128-201054

Een man van vijftig

Zo schrijf je een blogpost over een overlijden, zo zit je ballonnen op te blazen…

20190121_234610

Gisteren was hij jarig. Vijftig werd hij, de knul die ik leerde kennen toen hij net 18 was. Een man nu dus. Of nou ja, dat is hij eigenlijk al jaren, maar vijftig klinkt best serieus. Toch? Het klinkt volwassen, het riekt naar senior, het is toch echt wel een dingetje.

We vieren het. Komende zaterdag. Met een groot feest. Want we beseffen dat je eigenlijk elke dag zou moeten vieren. Voordat je het weet zijn je dagen op.

Je vergeet het soms, in de waan van de dag, de stress van het werk en de drukte van je volle agenda. Om dankbaar te zijn dat je er bent en dat het goed gaat met je.

Zo’n verjaardag herinnert je weer even aan het feit dat je leeft. En wel precies zoveel jaar. Nu maar hopen dat ons Lang zal hij leven dat we gisteren (zachtjes) zongen in het restaurant, gewoon uit gaat komen. In goede gezondheid graag.

Eigenlijk zou je elke dag dat je leeft en er geen grote tegenslagen zijn en je gezond bent, huppelend over straat moeten gaan. Of stop, wacht, dat is nu met al die sneeuw misschien een beetje te gevaarlijk. Breek je je heup voordat je goed en wel de straat uit bent gehuppeld. Want laten we wel wezen. Vijftig. Dat was vroeger gewoon bijna bejaard!

Ze was

Ze was iemands dochter
Ze was iemands zus
Ze was iemands buurmeisje
Ze was iemands klasgenootje
Ze was iemands partner
Ze was iemands moeder
Ze was iemands vriendin
Ze was iemands collega
Ze was iemand
Ze was 49 en wordt nooit 50

Je bent
tot je gestorven bent
Je bent
tot je WAS
Dan ben je verhalen en herinneringen.

Er was eens…
zo begint het
maar
niet altijd
leven ze nog lang en gelukkig.

………………………………….

De zus van mijn schoonzus is overleden. Mijn leeftijd.
Het maakt indruk.
Een schoonzus die nu geen zus meer heeft.
Kinderen die het vanaf nu zonder moeder moeten doen.
Ouders die een dochter zag sterven.
Daar zijn eigenlijk geen woorden voor.
Dat IS verschrikkelijk.

Zorgen

Ik maak me geen zorgen over de vraag of mijn kinderen later goede volwassenen zullen zijn. Met het hart op de goede plaats bedoel ik, en attent en meelevend. Ik zie ze het nu al zijn, ruim voordat ze de volwassenheid hebben bereikt.

Een virusje nam mijn agenda over en legde mij op de bank. De kinderen zorgden voor mij. Oudste, die sowieso al 2 dagen uit zichzelf in de avond het sluiten en op slot draaien van tuindeur en achterdeur op zich had genomen zodat ik niet meer hoefde al te sluiten als ik naar bed ging, schoot in een moederrol en checkte of ik wel genoeg water dronk. Jongste, die vandaag wegens stormwaarschuwingen met de trein naar school was in plaats van op de fiets, belde vanmiddag met zijn zus dat hij nog twintig minuten op de trein moest wachten en dat hij dus wel even boodschappen kon doen bij de supermarkt tegenover het station. Hoefde zij niet door de regen de door mij beloofde pizza’s op te halen.

Na het avondeten stonden ze zingend en ouwehoerend de boel in de keuken op te ruimen terwijl ik op de bank lag te smelten tot een restplasje moederliefde.

Sorry voor dit kleffe stukje. Maar soms is het gewoon goed, alles. Zelfs als er veel eigenlijk niet goed is.