Melkflessen en flubberarmen

Afbeeldingsresultaat voor sun free pic

“Zo dan, heb je soms de hele week binnen gezeten?”.

Ik heb geen idee wat ze bedoelt.

Ze wijst naar mijn benen.

Daar word ik niet wijzer van.

Okay, mijn mobiele telefoon telt ongevraagd mijn stappen, en liet dit weekend, eveneveens ongevraagd, weten teleurgesteld in mij te zijn omdat ik ‘mijn doel’ niet gehaald had de afgelopen zeven dagen, maar wat weet de naar mijn benen wijzende vrouw nou van mijn inactiviteit van de afgelopen week?

“Zo wit!” verduidelijkt ze haar vraag als ze merkt dat ik niet antwoord en haar vragend aankijk.

Ah. Okay. Dat. Het ging niet om wel of niet bewegen, het gaat om mijn kleur.

Ik kijk naar haar gebruinde benen.

“Smeren met factor 10 en lekker in het zonnetje, heerlijk hoor” gaat ze verder. “Ziet er meteen stukken beter uit zo” concludeert ze, terwijl ze met haar gebruinde hand over haar knie wrijft.

En bedankt.

Mijn benen lijken een soort lichtroze combinatie van vanille- en aardbeienijs naast haar browniebenen. Als ik over mijn kuit wrijf zie ik dat mijn flubberarmen ook nogal opvallen in de jurk zonder mouwen. Continue reading “Melkflessen en flubberarmen”

Ik ben die persoon X

Ik las een stukje van Henk van Straten (aanrader, lees die man!) en kreeg het een beetje benauwd.

Misschien was ik haar al. Misschien ben ik haar aan het worden. Maar ik wil haar helemaal niet zijn. Of het nou door de hormonen komt, of doordat ik gewoon al jaren moe ben, of doordat ik eigenlijk altijd al die persoon was, maar het niet doorhad. Geen idee. Maar ik wil haar dus niet zijn. Nu niet. Nooit niet.

Continue reading “Ik ben die persoon X”

Anneke De Wit (Op Woensdag)

Anneke de Wit
51 jaar

Getrouwd, met Gerlof
Twee kinderen: Ilona van 24 en Jort van 22

Ze houdt van Italiaans eten. Is dol op tuinieren, verse muntthee (al voordat het hip was), moet altijd huilen bij begrafenissen èn huwelijken, vindt het tijd voor een vrouwelijke president van Nederland en wandelt graag.

Anneke is kraamverzorgster, maar waarschijnlijk binnenkort werkloos doordat de kraamzorgorganisatie gaat fuseren met een grote partner en er bij de reorganisatie mensen uit moeten.
En omdat er steeds minder kinderen worden geboren. Dat ook.

Toen ze anderhalf jaar geleden vijftig werd, was dat een belangrijk moment voor Anneke. Ze besefte dat ze waarschijnlijk ruim over de helft was, en altijd alleen maar voor anderen heeft gezorgd. Voor haar man (die accountant is bij een groot verzekeringsconcern), voor haar kinderen (die ondertussen allebei het huis uit zijn – wat ook meegeholpen zal hebben bij haar gevoel dat er iets anders moest gaan gebeuren in haar leven), voor haar ouders (haar vader heeft het erg moeilijk gehad tijdens het ziekbed van haar moeder en na het overlijden van haar moeder, nu vier jaar geleden). En natuurlijk heeft ze in de afgelopen dertig jaar ook gezorgd voor honderden gezinnen en kersverse baby’s. Op haar vijftigste verjaardag keek Anneke eens rond op het tuinfeest dat haar man en kinderen voor haar georganiseerd hadden (echt heel lief!) en opeens wist ze het: Ze zou voor zichzelf gaan zorgen.

Ze is een cursus astrologie gaan doen en is zich gaan verdiepen in de Tarot en in Reiki. Omdat ze al tijden het gevoel had dat er meer moest zijn dan het gewone en alledaagse. Als ze in de ogen van een pasgeboren kind keek, had ze het gevoel het hele universum te kunnen zien. Soms schrok ze dan van haar eigen gedachten. En ze wist ook niet met wie ze over deze ideeën en gedachtes moest praten. Haar vriendinnen (nog van de opleiding of opgedaan op het schoolplein toen Ilona en Jort nog naar school gingen) zouden haar zien aankomen. Voor de meesten van hen geldt: doe maar gewoon, dat is vaak al gek genoeg.

Continue reading “Anneke De Wit (Op Woensdag)”

Meisjes van 14

Meisjes van 14 horen huiswerk te maken
En in het weekend uit te slapen tot een uur of elf.
Meisjes van 14 moeten giebelen met hun vriendinnen
En blozen om een eerste zoen of ietsies meer.
Meisjes van 14 zouden mogen dromen van alles wat ze nog kunnen worden
Terwijl ze al zo helemaal perfect zijn.
Meisjes van 14, kinderen nog, met de belofte van de vrouw die ze in zich dragen.

Meisjes van 14. Mogen niet vermist zijn. Of gevonden worden in een sloot.
Beroofd van alle toekomstdromen.
Alleen maar angst en verdriet achterlatend.
En nooit meer 15 worden.

London bridge

Gewoon een brug
Gewoon een dag
Loop heen of terug
Het kan, het mag.

Gewoon een brug
Vol mensen in het avondlicht
En dan opeens
Een heel ander gezicht.

Wat net nog rustig was
Is nu een plek vol paniek
Stop de persen
Stop de muziek.

Een aanslag?
Een ongeluk?
Angst en verdriet
Maken de wereld stuk.

London bridge is falling down.
Falling down, falling down…

Fan van de Vakantiebieb

Hier in huize Heida zijn we fan van de vakantiebieb.
Hoewel ik mijn e-reader eigenlijk bijna nooit gebruik (ding ligt te verstoffen in de kast), lees ik in de zomer wel eens een e-book. Omdat ik die dan namelijk gratis kan dowonloaden via de Vakantiebieb-app en het altijd goed is om voor de zekerheid nog meer boeken bij je te hebben op vakantie/in de trein/op het strand. Want je zult net maar even zonder zitten nadat je een boek uit hebt en vergeten bent een nieuwe mee te nemen.

Ik zet ze dan dus altijd op mijn iPad (die ik wel heel veel gebruik), maar misschien moet ik voor komende zomer mijn e-reader maar eens afstoffen. Mag ie mee in de camper. Samen met een stapeltje Dwarsliggers. Gezellig.

Maar goed. Die vakantiebieb dus. Dé manier om gratis (en legaal) e-boeken te lezen. Vandaag is ie weer geopend.
Je vindt HIER meer informatie (Klik gerust door, het is veilig!). De komende maand alleen nog voor jeugdboeken, maar vanaf 1 juli staan er ook romans en non-fictie en thrillers voor volwassenen.Vakantiebieb

Gratis.
Boeken.
Logisch dat ik fan ben toch?

Continue reading “Fan van de Vakantiebieb”

Doemdenken

Gezien het feit dat ik mezelf een positief mens noem, denk ik best vaak doem.

Zonet bijvoorbeeld. Ik lees op Twitter een bericht over een ongeval op de A6 bij Lelystad waarbij drie doden zijn gevallen. Dan check ik meteen even bij mezelf of ik mensen “heb” die vanochtend op de A6 moesten zijn.
Waar denk ik dat iedereen die ik lief heb is? Kinderen (school), ouders (thuis, denk ik), Lief (op werk). Dat is nog wel te doen. Maar dan zijn er hordes vrienden en lieve bekenden. Waarvan ik natuurlijk niet altijd een idee heb waar ze zijn. A6, Lelystad. Vast niemand die ik ken. En vervolgens voel ik me dan alsnog een beetje lullig, over dat ‘vast niemand die ik ken gelukkig gevoel’. Want die mensen zijn wel dood. En ergens zijn er nu dus familieleden en vrienden die wèl verdriet hebben omdat ze dit vreselijke nieuws krijgen. Terwijl ik gewoon weer doorga met werken/thee zetten/was ophangen.

Continue reading “Doemdenken”

Gewoon normaal

Zondagmiddag om een uur of vier lag ik nog bij het zwembad op een zonnebedje.
Zondagavond om een uur of zes zat ik nog achter een bordje Grieks eten.
Maandagochtend om 10 uur zat ik in een trein. Naar Wognum.
Want zondagavond en zondagnacht reisde ik van Rhodos terug naar huis.
Op Schiphol wachtte mijn vader ons op. Hij bracht mij naar huis en om half vier ‘s nachts zwaaide ik hem en mijn moeder uit. Dag dag! Einde vakantie. Back to normal.

De achterdeur was open, Lief lag op de bank te slapen, te wachten tot ik thuis kwam.
Ik was thuis.

On 4 uur ‘s nachts lag ik in bed. Buiten hoorde ik de eerste vogeltjes al weer fluiten.
Drie uur later ging de wekker. Een veel minder fijn geluid.
Opstaan.
Ontbijttafel dekken. Samen ontbijten en de kinderen uitzwaaien.
Back to normal.

Ik reisde vervolgens voor een werkbespreking naar Wognum. Vanwege ‘een aanrijding met een persoon’ werd het een reis met meerdere overstaps, een stukje omreizen met een metro en op het eind nog snel een taxi ipv een bus, om op tijd te kunnen zijn. Maar ik kwam precies op tijd. Met het besef dat er ergens iemand nooit meer ergens op tijd zou zijn. Dat er iemand nooit meer thuis ging komen.

Een aanrijding met een persoon. Het klinkt zo zakelijk, maar het is zo’n heftig bericht. Op de terugweg hoorde ik nog een keer dezelfde oproep. Weer was er een aanrijding met een persoon. Ik checkte mijn routeplanner en deed weer wat extra overstappen en een stukje omrijden per metro en kwam zo tegen etenstijd gewoon op tijd weer thuis.
Waar het back to normal al begon te wennen, en waar ik ‘s avonds eindelijk tijd had om mijn rugzak uit te pakken en kleding in de wasmand te gooien. Daarna kroop ik weer bij Lief in bed.
En om 7 uur ging weer de wekker. Voor een nieuwe dag vol werk (deze keer naar Utrecht waar ik een informatiestand moest bemensen), boodschappen, wassen, eten koken en zo meer.

Saai soms hoor, dat back to normal. Geen zwembad, geen zee, geen uit eten, geen uitslapen, geen strandbedjes, geen zon in zee zien zakken.
Maar stiekem, heel stiekem, is back to normal ook heel fijn.
Omdat we er zijn.
Omdat we steeds weer thuiskomen.
Heel normaal.
Maar eigenlijk zo speciaal!

Continue reading “Gewoon normaal”