Wereldkampioen

Er komt een wereldkampioen hockeyster een clinic geven op de hockeyclub van Jongste. Hartstikke leuk zou je denken, maar hij heeft er geen zin in. Waarom niet kan hij niet zo goed uitleggen. Dus of hij nu zenuwachtig is vanwege de status van de gast of gewoon liever een normale les zou hebben gehad dan al dit clinicgedoe, dat krijgen we niet duidelijk. Zelf denken we vooral Leuk toch? Maar hij ziet dat anders.

Het intimideert natuurlijk ook wel een beetje. Zo’n wereldkampioen. Zeker als je van jezelf weet dat je iets wel leuk kunt, maar echt geen natuurtalent bent. Soms weet je het gewoon, dat je er ook met hard werken nooit zult komen. Bij die wereldtop.

Ik zal nooit een wereldkampioen worden. Of we moeten de wedstrijden en criteria aanpassen. Wereldkampioenschappen zijn er nu vooral in sporten, spellen en specialiteiten. Maar als we nu eens wat specialiteiten verzinnen waarvoor nog geen wereldkampioenschappen zijn? Dan maak ik misschien nog een kans. Ik gooi er even wat van mijn “kwaliteiten” in. Continue reading “Wereldkampioen”

Okselhaar

blogfoto hand in hand

Okay, het ligt aan het weer (ik hou niet zo van regen en hoewel ik doorgaans niet zo’n last van kou heb, vind ik het nu eigenlijk te koud en vind ik het niet leuk dat de verwarming toch echt aan moet). En aan mijn hormonen (sorry meelezende heren hier, het moet er even uit!), want ik ben onverwacht mega-ongesteld (ik lijk opeens een cyclus van drie weken te hebben, daar word je toch ook niet vrolijk van!?). Maar goed, de combinatie van deze beide factoren waarop ik zelf geen invloed heb, beïnvloedt mijn humeur een beetje. Ik wil slapen. Of onder een dekentje op de bank urenlang naar een tv-serie kijken. Of twee keer per dag in een warm bad liggen, of op z’n minst onder een hete douche staan. Oftewel, ik wel eigenlijk even helemaal niets.

Ik ben in zo’n bui waarin ik zin heb om mijn okselhaar te laten groeien. En de haren op mijn benen ook. Want “what’s the use”? Niemand die meer in luchtige zomerjurkjes loopt. Geen mouwloze shirtjes meer, geen blote benen onder een opwapperend rokje. Het is tijd voor truien, lange broeken, dikke maillots. En sowieso, al dat gescheer is toch eigenlijk best irritant. Waarom hebben wij vrouwen ons dat zelf toch ooit aangedaan? Wie heeft het mode gemaakt? Wanneer is dat gedoe begonnen?

Continue reading “Okselhaar”

Zo’n weekend vliegt ook voorbij!

Misschien kan ik beter zeggen dat dit weekend voorbijdreef, want mijn hemel zeg, wat viel er gisteren veel regen uit die hemel.

Wel jammer, dat slechte weer, want ik was gisteren in Haarzuilens, een mooie wandelomgeving. Maar alle regen hield ons binnen, dus ik heb alleen maar de vergaderzaal gezien waar we de hele dag met allemaal mensen van Emmausgroepen bij elkaar kwamen voor een Emmausdag. (Dat is niet iets gelovigs ofzo, maar heeft te maken met Tweedehands spullen en Mensen. Meer weten over wat ik met Emmaus heb? In dit blogje vind je links naar alle verhalen: KLIK ).

Gisteren was het ook weer Zwerfboekendag (elk kwartaal komt ie een keer voorbij). De kinderen en ik hebben tijdens onze reis twaalf boeken laten zwerven. We werden er helemaal vrolijk van. Hoewel twaalf?  Jongste kwam er achter dat hij één van de boeken die zijn zusje had ingebracht nog wilde lezen, dus toen gingen er maar elf zwerven en mocht het twaalfde boek weer mee naar huis.

Continue reading “Zo’n weekend vliegt ook voorbij!”

Fiets

Zaterdag kocht ik een nieuwe fiets. Dat was nodig omdat A. mijn oude fiets (die toen nog gewoon mijn gewone fiets was, totdat ik dus die nieuwe had gekocht, toen werd het meteen mijn oude fiets) al een week op slot bij het station staat. Ik ben de fietssleutel kwijtgeraakt ergens tussen de Tinadag en thuis. Nou snap ik ook wel dat een slot doorzagen en een nieuwe slot erop zetten goedkoper is dan een volledig nieuwe fiets aanschaffen. Maar ik moest eigenlijk al maanden een nieuwe fiets. Want B. de fiets die nu op het stationsplein woont was eigenlijk al bijna dood. De spatborden waren er vanaf geroest, de achterband sleet aan, de kettingkast vertoonde kuren en het hele ding was zo gammel als een konijn. Elke keer als ik er mee op pad ging, dacht ik “eigenlijk moet ik een nieuwe fiets”. Toch ondernam ik dan geen actie en kachelde door op mijn krakkemikkige krot.  Continue reading “Fiets”

Donker?

Maandagochtend fietste ik iets voor half zeven naar het station. Het was nog pikkiedonker en de heldere lucht toonde duizenden sterren.

Gisteravond fietste ik om zeven uur naar mijn theaterles. Het begon al te schemeren, merkte ik op toen ik door de straat reed.

Het wordt steeds vroeger donker en het wordt steeds later licht.

Ik probeer het maar positief te bekijken. Steek gezellig kaarsjes aan. Ben blij met mijn nieuwe (nou ja nieuw, tweedehands, maar voor mij nieuw) fiets die goede verlichting heeft. Doe alsof mijn avonden langer zijn (omdat het zo aanvoelt als het om acht uur al donker is!), dat is iets wat mij, als avondmens, wel vrolijk maakt. Ik kijk naar de sterren en wacht tot er eentje valt zodat ik een wens kan doen. Continue reading “Donker?”

Roze sokken

“De bijeenkomst is hier door de deur rechts. Willen jullie je schoenen hier uit doen?”

Mijn schoenen uit doen? Daar had ik niet op gerekend. Een vriend vroeg mij mee naar een informatieavond over een training die hij misschien wil gaan volgen. Het is nogal een bijzondere en intense training en hij vindt het fijn dat er iemand met hem mee gaat die kritisch met hem meedenkt of dit iets voor hem zal zijn. Omdat ik het wel interessant vind, hij mijn beste vriend is èn omdat ik er graag meer van af wil weten voor het geval hij inderdaad de training gaat volgen, zeg ik ja. Continue reading “Roze sokken”

Geen rijdende rechter nodig

Vorig jaar oktober kregen we een brief. De brief was van de woningbouwvereniging die de huizen in de straat achter ons beheert. De oude huisjes die er stonden zouden eindelijk worden gesloopt en begin 2013 begon de bouw van de nieuwe seniorenwoningen die er voor in de plaats kwamen. De brief was echter niet alleen informatief van aard. Er stond ook een opdracht in. Dat verklaarde meteen waarom het een aangetekende brief was. Volgens de woningbouvereniging klopte de grens van onze achtertuin niet. Bij het opmeten van de perceelgrenzen was gebleken dat wij ongeveer anderhalve meter tuin in gebruik hadden die eigenlijk bij het perceel van de woningbouwvereniging hoorde. Of wij onze schutting maar even wilden verwijderen en de grond leeg en opgeruimd wilden opleveren voor 1 januari 2013.  Continue reading “Geen rijdende rechter nodig”

Herfstige maandag

Het is een beetje grijzer buiten. En het ruikt anders. Frisser, koeler, herfstiger. Best knap dat de natuur ook op de kalender heeft gelezen dat de herfst is begonnen. De eerste kastanjes liggen al weer onder de bomen en ‘s ochtends is het een beetje mistig voordat de zon er langzaam door weet te piepen. Continue reading “Herfstige maandag”