Fiets

Zaterdag kocht ik een nieuwe fiets. Dat was nodig omdat A. mijn oude fiets (die toen nog gewoon mijn gewone fiets was, totdat ik dus die nieuwe had gekocht, toen werd het meteen mijn oude fiets) al een week op slot bij het station staat. Ik ben de fietssleutel kwijtgeraakt ergens tussen de Tinadag en thuis. Nou snap ik ook wel dat een slot doorzagen en een nieuwe slot erop zetten goedkoper is dan een volledig nieuwe fiets aanschaffen. Maar ik moest eigenlijk al maanden een nieuwe fiets. Want B. de fiets die nu op het stationsplein woont was eigenlijk al bijna dood. De spatborden waren er vanaf geroest, de achterband sleet aan, de kettingkast vertoonde kuren en het hele ding was zo gammel als een konijn. Elke keer als ik er mee op pad ging, dacht ik “eigenlijk moet ik een nieuwe fiets”. Toch ondernam ik dan geen actie en kachelde door op mijn krakkemikkige krot.  Continue reading “Fiets”

Donker?

Maandagochtend fietste ik iets voor half zeven naar het station. Het was nog pikkiedonker en de heldere lucht toonde duizenden sterren.

Gisteravond fietste ik om zeven uur naar mijn theaterles. Het begon al te schemeren, merkte ik op toen ik door de straat reed.

Het wordt steeds vroeger donker en het wordt steeds later licht.

Ik probeer het maar positief te bekijken. Steek gezellig kaarsjes aan. Ben blij met mijn nieuwe (nou ja nieuw, tweedehands, maar voor mij nieuw) fiets die goede verlichting heeft. Doe alsof mijn avonden langer zijn (omdat het zo aanvoelt als het om acht uur al donker is!), dat is iets wat mij, als avondmens, wel vrolijk maakt. Ik kijk naar de sterren en wacht tot er eentje valt zodat ik een wens kan doen. Continue reading “Donker?”

Roze sokken

“De bijeenkomst is hier door de deur rechts. Willen jullie je schoenen hier uit doen?”

Mijn schoenen uit doen? Daar had ik niet op gerekend. Een vriend vroeg mij mee naar een informatieavond over een training die hij misschien wil gaan volgen. Het is nogal een bijzondere en intense training en hij vindt het fijn dat er iemand met hem mee gaat die kritisch met hem meedenkt of dit iets voor hem zal zijn. Omdat ik het wel interessant vind, hij mijn beste vriend is èn omdat ik er graag meer van af wil weten voor het geval hij inderdaad de training gaat volgen, zeg ik ja. Continue reading “Roze sokken”

Geen rijdende rechter nodig

Vorig jaar oktober kregen we een brief. De brief was van de woningbouwvereniging die de huizen in de straat achter ons beheert. De oude huisjes die er stonden zouden eindelijk worden gesloopt en begin 2013 begon de bouw van de nieuwe seniorenwoningen die er voor in de plaats kwamen. De brief was echter niet alleen informatief van aard. Er stond ook een opdracht in. Dat verklaarde meteen waarom het een aangetekende brief was. Volgens de woningbouvereniging klopte de grens van onze achtertuin niet. Bij het opmeten van de perceelgrenzen was gebleken dat wij ongeveer anderhalve meter tuin in gebruik hadden die eigenlijk bij het perceel van de woningbouwvereniging hoorde. Of wij onze schutting maar even wilden verwijderen en de grond leeg en opgeruimd wilden opleveren voor 1 januari 2013.  Continue reading “Geen rijdende rechter nodig”

Herfstige maandag

Het is een beetje grijzer buiten. En het ruikt anders. Frisser, koeler, herfstiger. Best knap dat de natuur ook op de kalender heeft gelezen dat de herfst is begonnen. De eerste kastanjes liggen al weer onder de bomen en ‘s ochtends is het een beetje mistig voordat de zon er langzaam door weet te piepen. Continue reading “Herfstige maandag”

Dag voorzitter

Het allerleukste van mijn werk (naast de borrels met mijn leuke collegae en de bedrijfsuitjes) vind ik het geven van presentaties. Presenteren is zeg maar echt mijn ding. “Ben je dan niet zenuwachtig?” wordt mij regelmatig gevraagd als ik vertel over dit deel van mijn werk. Nee dus. Of nou ja, een beetje. Gezonde spanning noem ik dat. Maar ik zorg altijd dat ik er goed voorbereid sta, dat ik weet waarover ik het heb en ik ben ook altijd weer oprecht geïnteresseerd in mijn publiek. Want ik geef dan wel een presentatie, het gaat er vaak om dat mijn toehoorders iets gaan doen met de dingen die ik ze vertel. En zo’n presentatie is meestal ook interactief. Ik stel dan vragen aan de aanwezigen en probeer discussies uit te lokken. Inspirerend, elke keer weer!

In mijn vorige banen was ik wel eens dagvoorzitter voor grote bijeenkomsten, of leidde ik kleine groepen rond. Eigenlijk allemaal theater, bedacht ik me, toen ik voor mijn huidige baan weer eens voor een volle zaal stond (wees gerust, het zijn niet altijd volle zalen, regelmatig gaat het maar om een groepje van vijf of zes personen en zit ik gewoon met hen rond de tafel terwijl ik mijn presentatie geef).

“Margje on tour” noem ik het wel eens, als ik weken heb waarin ik veel op pad ben. Het is een fijne afwisseling met het vele thuiswerken wat ik normaal doe. Achter een laptop rapporten typen en onderzoeken coördineren is doorgaans niet echt een bezigheid met veel menselijk contact.

Jammer genoeg gaat mijn dagje rondleiden tijdens Monumentendag in Den Haag dit jaar niet door. Er is iets fout gegaan, en nu staat ons monument niet op de lijst van plaatsen waar iets te doen is tijdens Monumentendag. Omdat we daardoor waarschijnlijk maar weinig bezoek zullen krijgen, is de deelname helemaal afgeblazen.

Nou ja, misschien maar goed ook. Want ik ben nog steeds snipverkouden en barst om de paar zinnen uit in een hoestbui. Niet echt handig als je vijf keer op een dag steeds ruim een uur moet praten tijdens een rondleiding.

Dan lukt bloggen veel beter. Ik kan tegen jullie aankletsen zonder mijn mond open te doen. Online kan ik nog van alles. Hebben jullie nog ergens een online bijeenkomst dit weekend? Laat het me weten, dan oefen ik gewoon tussen mijn hoestbuien door eens hoe het is om een online dagvoorzitter te zijn! 🙂