Herfstige maandag

Het is een beetje grijzer buiten. En het ruikt anders. Frisser, koeler, herfstiger. Best knap dat de natuur ook op de kalender heeft gelezen dat de herfst is begonnen. De eerste kastanjes liggen al weer onder de bomen en ‘s ochtends is het een beetje mistig voordat de zon er langzaam door weet te piepen. Continue reading “Herfstige maandag”

Dag voorzitter

Het allerleukste van mijn werk (naast de borrels met mijn leuke collegae en de bedrijfsuitjes) vind ik het geven van presentaties. Presenteren is zeg maar echt mijn ding. “Ben je dan niet zenuwachtig?” wordt mij regelmatig gevraagd als ik vertel over dit deel van mijn werk. Nee dus. Of nou ja, een beetje. Gezonde spanning noem ik dat. Maar ik zorg altijd dat ik er goed voorbereid sta, dat ik weet waarover ik het heb en ik ben ook altijd weer oprecht geïnteresseerd in mijn publiek. Want ik geef dan wel een presentatie, het gaat er vaak om dat mijn toehoorders iets gaan doen met de dingen die ik ze vertel. En zo’n presentatie is meestal ook interactief. Ik stel dan vragen aan de aanwezigen en probeer discussies uit te lokken. Inspirerend, elke keer weer!

In mijn vorige banen was ik wel eens dagvoorzitter voor grote bijeenkomsten, of leidde ik kleine groepen rond. Eigenlijk allemaal theater, bedacht ik me, toen ik voor mijn huidige baan weer eens voor een volle zaal stond (wees gerust, het zijn niet altijd volle zalen, regelmatig gaat het maar om een groepje van vijf of zes personen en zit ik gewoon met hen rond de tafel terwijl ik mijn presentatie geef).

“Margje on tour” noem ik het wel eens, als ik weken heb waarin ik veel op pad ben. Het is een fijne afwisseling met het vele thuiswerken wat ik normaal doe. Achter een laptop rapporten typen en onderzoeken coördineren is doorgaans niet echt een bezigheid met veel menselijk contact.

Jammer genoeg gaat mijn dagje rondleiden tijdens Monumentendag in Den Haag dit jaar niet door. Er is iets fout gegaan, en nu staat ons monument niet op de lijst van plaatsen waar iets te doen is tijdens Monumentendag. Omdat we daardoor waarschijnlijk maar weinig bezoek zullen krijgen, is de deelname helemaal afgeblazen.

Nou ja, misschien maar goed ook. Want ik ben nog steeds snipverkouden en barst om de paar zinnen uit in een hoestbui. Niet echt handig als je vijf keer op een dag steeds ruim een uur moet praten tijdens een rondleiding.

Dan lukt bloggen veel beter. Ik kan tegen jullie aankletsen zonder mijn mond open te doen. Online kan ik nog van alles. Hebben jullie nog ergens een online bijeenkomst dit weekend? Laat het me weten, dan oefen ik gewoon tussen mijn hoestbuien door eens hoe het is om een online dagvoorzitter te zijn! 🙂

Maandagmorgen

Al een paar dagen ben ik ernorm aan het hoesten. Ik ben het ondertussen behoorlijk zat. Mijn hoofd, keel en ribben doen pijn. Stom gedoe zeg, zo’n luchtwegeninfectie!

Het is ook enorm vermoeiend, die heftige hoestbuien, maar als ik ga liggen wordt het nog erger, dus in slaap komen lukt ook niet goed. Als ik uiteindelijk slaap merk ik er niets van, dus de uren die ik slaap zijn fijn! Hoewel ik wel raar droom. Zo had ik vrijdagnacht opeens verkering met de rijdende rechter! Dat soort dromen staan zeker niet in dat gratis dromenboek (dat ik niet heb opgehaald)?

Vertel, wat droomde jij dit weekend? Het is maandag vandaag, dus uit alle reacties loot ik weer iemand naar wie ik komend weekend iets leuks stuur per post. (Of dat aankomt is een ander ding. Mijn pakje van week 1 is nog steeds niet aangekomen. Hopelijk komt de post die ik gisteren verstuurde naar aanleiding van week 2 wel aan bij de ontvanger?!).

Niet te grappig graag, jullie reacties. Lachen wekt (net als praten) hoestbuien op namelijk! 😉

Margje kijkt boeren

Gelukkig ging mijn Lief zondagavond rond half negen de kinderen voorlezen (we zaten een beetje op een laat schema die dag). Daardoor kon hij geen t.v. kijken en zag hij dus niet hoe mooi Bonaire was. Met de weersvoorspellingen voor de komende week in gedachten zag dat eiland eruit als een zomers tropisch paradijs. En aangezien ik op dat moment midden tussen een berg tissues oncharmant een luchtwegeninfectie zat weg te hoesten, kon ik ook niet echt op tegen de looks en het enthousiasme van geitenboerin Aletta. Daarnaast is Lief ook nog eens dol op geitenkaas. Lang leve de kinderen en het late zondagse schema dus. Terwijl hij boven de kinderen naar bed bracht, keek ik veilig in mijn eentje naar Boer zoekt vrouw.

Internationaal

Ik ben benieuwd hoeveel brieven er dit jaar worden geschreven naar/voor de deelnemende boeren en boerin. Zou het feit dat deze partnerzoekers niet in Nederland maar in het buitenland wonen ze nou juist wel of niet meer aantrekkelijk maken dan hun Drentse of Brabantse collegae? Kijk, die boer Jos in Frankrijk, of boer Johan in Denemarken, die wonen eigenlijk gewoon om de hoek natuurlijk. Binnen een paar uur vliegen of treinen kun je, mocht je de vrouw willen worden van zo’n boer, terug naar Nederland als je eens een paar dagen je familie of vrienden wilt zien. En hé, elke vakantie komen die familie en vrienden vast ook graag bij jou langs. Niets leukers dan een gratis vakantieadresje! Maar Canada, Tanzania en Bonaire, da’s andere koek. Dat is een stukje verder doordraaien op de wereldbol.

Kippetjes

Je krijgt er natuurlijk wel heel veel voor terug. Naast de liefde van je leven (dat moet hij of zij toch minstens zijn als je er de halve wereldbol voor over gaat reizen), 30.000 Canadese kippen bijvoorbeeld. Niet te moeilijk doen met je principes hoor. Want het zijn wel plofkippen. Maar dat woord kennen ze in Canada niet. De exploding chickens zagen er trouwens allemaal netjes uit. Net als de rest van de boerderij, stallen en tuin van boer Jan. De badhanddoeken lagen zelfs op kleur gesorteerd. Netjes zijn is helemaal Jan’s ding. Dat was niet zo moeilijk om door te krijgen, want hij vertelde het ook om de drie zinnen: “Ik hou van netjes”. Ik gok dus op een vrouw voor Jan die Netje heet. Of Annetje. Of Janetje. Hé, Janet, die hebben we nog ergens in de aanbieding van vorig seizoen toch?! En die is dol op kipsaté!

Geitengeur

De enige vrouwelijke kandidate krijgt vast een groot aantal brieven. Wie wil nou niet met haar tussen de geitjes op het strand dartelen? Het lijkt me wel handig als haar toekomstige man een beetje een verstopte neus heeft, of in ieder geval niet zo goed ruikt. Want volgens Yvon “ademt het hele huis van Aletta geit”. Niet meteen de meest frisse geur voor een woning lijkt mij. Ik heb de geur tenminste nog nooit als optie gezien bij de diverse geursprays en –kaarsen. Na de “het hele huis ademt geit”-opmerking las ik op twitter dat “dat niet iets was wat het op Funda als beschrijving goed zou doen”. Daar moest ik wel om grinniken, zeker omdat ik net zat te bedenken dat Aletta altijd open huis hield met die woonkamer zonder buitenmuur. Haar schoonmaakoplossing vond ik dan wel weer relaxt; “Als het geregend heeft is alles nat en dan ga ik alles maar weer eens schoonmaken”. Het regent daar niet veel volgens mij, dus ik denk dat zij en ik ongeveer net zo vaak de boel schoonmaken.

Een man met ballen

Het lijkt mij dat boer Johan in Denemarken het best iemand kan krijgen die goed kan koken. Want jemig, elke dag patat uit de diepvries en vier (4!!) diepvriesgehaktballen als diner, dat is toch de triestheid ten top. Graag eentje die ook echt lekkere gehaktballen kan maken, want de probeersels van Yvon leken ook niet erg smakelijk. Zelfs niet als je er een Deense vlag onder dekt. Als de toekomstige mevrouw Johan dan ook nog eens een abonnement op VT wonen heeft èn daarvan de jaargangen van de afgelopen tien jaar meeneemt naar Denemarken, dan komt het daar helemaal goed. Johan doet de boerderij, zijn vrouw het eten en de huismetamorfose. Zijn ze allebei blij. Hoeven ze ook niet te veel met elkaar te praten, want echt verstaanbaar is die man niet namelijk.

BZV goes Africa

Yvon reist ook nog naar Tanzania. Daar heeft ze afgesproken met Wim. Pardon, boer Wim. Ze is al op de plek van de afspraak, maar ze ziet hem niet. Ze belt hem en vraagt hoe ze hem kan herkennen. Wij in Nederland, op onze banken met een kopje thee, gillen dan allemaal keihard naar de t.v. “Nou Yvon, wat denk je, ik zie alleen maar donkere Tanzanianen om je heen. Ik gok dat de eerste de beste blanke boerenlul die je ziet wel eens Wim kan zijn?!!!” En verhip. Dat is dan ook zo.

Bewonderenswaardig hoor. Gaan boeren in Tanzania. Hoe kom je er op. Op een dag weet je het, ik word boer in Tanzania? Bij boer Wim hoort een avontuurlijke vrouw. Die het minstens een week zonder chocolade en chips kan doen (ik val af!), want het kan zomaar gebeuren dat die boodschappen op zijn en dat de “lorry” pas over een week weer langs komt met een nieuwe voorraad. Je kunt die week dan wel lui lezend doorbrengen in de prachtige tuin. Want in de keuken loopt de schoonmaakster en kokkin rond. De natuur is daar wel bijzonder, en Wim heeft een stoere auto waarmee je mooie safari’s kunt maken. En de zonsondergangen zijn er schitterend daar. Net als de Kilimanjaro. Dat is wel andere koek dan een boerderijtje in Drenthe!

La vache qui rit

Voor alle vrouwen die die Tanzania iets te eng vinden, Canada te ver weg, Denemarken te duur en het liever niet met een vrouw doen (op Twitter werd veelvuldig door vrouwen gevraagd of Aletta zeker weten niet bi was, want dan sprongen ze nu gelijk op het vliegtuig!) is er altijd nog boer Jos (niet te verwarren met boer Jos uit BZV 2009, die is geloof ik nog steeds dol op zijn Dycke). Boer Jos woont in de Dordogne. Zelf drinkt ie liever een biertje, maar elke wijndrinkende vrouw die van boeren houdt, vindt hier natuurlijk haar persoonlijke walhalla. “La douche France” aldus Yvon, die denk ik erg behoefte had aan een verfrissende douche ofzo na al haar reizen rond de wereld, of die gewoon even een uitspraakfoutje maakte. Je krijgt er meteen een boerenmoeder, boerenbroers met aanhang en een heleboel (behoorlijk Hollands uitziende) koeien bij. Die koeien hebben geen namen, maar Jos herkent ze aan de uier. Daar ga ik verder geen grapjes over maken. Echt niet. Heus niet. Ook niet over die brede schouders van hem. Die hij volgens hemzelf niet alleen heeft door het trekken van kalfjes uit koeien. Ik zeg niets. Ik kijk alleen maar vol verwondering. En baal ervan dat pas 8 december de volgende aflevering van Boer zoekt Vrouw op t.v. is.

 

Poging 9387

Jajajajajajaja, ik zie het aan uw gezichten. U gelooft er niet meer zo in. U weet dat ik al jaren te dik ben. En dat het ook al jaren niet echt gelukt is dat gewicht èn naar beneden te krijgen èn vervolgens ook niet meer terug te laten komen.

Ik snap dat wel. Ik was er zelf ook klaar me. Had besloten dat het prima was. Dikke dame zijn is heus niet erg. Ik besloot te stoppen met van mezelf te verlangen dat ik af moest vallen en me te richten op de goede dingen in het leven.

Maar dat is veranderd. Later daarover meer. Over waarom het toch niet klaar is. Waarom ik besloot het toch maar weer eens te proberen. Het is even te veel om nu te vertellen. Vandaag houd ik het praktisch, in plaats van emotioneel. Vanaf vandaag start ik met NL Fit. Ik dacht, ik meld het even, voor het geval je mee wilt doen bijvoorbeeld. Ik zie het maar als een leuke stok achter de deur die toevallig precies voorbij komt op het moment dat ik zoekende was naar inspiratie en ondersteuning.

 

http://avro.nl/operatienlfit/over/

 

Dat de deelnemers met hun hoofd, lijf en verhaal op t.v. durven, vind ik reuze knap. Ik vind er over schrijven namelijk al spannend genoeg. Omdat ik weet dat ik het eerder deed. En dat mijn pogingen om minder Margje te worden nogal eens mislukten. Dat moet nu maar eens veranderen. Ik wil nog minstens een jaar of vijftig mee. Misschien lukt dat ook wel met de bolle buik die ik nu heb. Mijn oma aan vaders kant was ook niet de slankste namelijk en werd ook 92. Maar waarschijnlijk is de kans dat ik echt ook zo oud ga worden groter als ik minder ga wegen en meer ga bewegen. En door het hier aan jullie te vertellen is het hoge woord eruit. Ik probeer het gewoon nog een keer. Poging 9.387 ofzo. Door het hier te schrijven kan ik niet meer afhaken en moet ik aan de slag.

Dus.

Nou.

Poeh.

 

Ik heb een profiel aangemaakt en ben vol goede moed vandaag de rest van mijn leven ingestapt. Loop je met mee? Gezellig!

2013-09-05-11-50-31.NLFIT

Was ik maar twee Margjes

Langzamerhand begin ik het een beetje te begrijpen. Dat geklaag van moeders (meestal moeders, ik kan er ook niets aan doen, maar misschien spreek ik te weinig vaders?) over de sport- en clubjestijden van hun kinderen. Nadat we na jaren eindelijk verlost waren van de zwemlesstress (Jongste heeft A, B en C en Oudste A, B, C en nog iets zwemvaarderigs dat geen D heet maar anders), viel het hier op zich wel mee. Meevallen alsin, ze hoefde nooit ergens tegelijkertijd op twee verschillende plekken te zijn. Tot deze week. Tot gister. Jongste heeft op woensdag van 17 tot 18 uur hockey, aan de ene kant van de stad. Oudste moest van 18 tot 19 uur naar Turnen (een proefles meedraaien, dus ik wilde toch wel mee deze eerste keer). Turnen was natuurlijk aan de andere kant van de stad.Vandaag hebben we een soortgelijke situatie. Oudste heeft theaterles van kwart voor vier tot kwart over vijf. En om kwart over vijf zit ik al weer op de fiets om samen met Jongste naar de tweede hockeytraining van de week te rijden.

Dus.

Nu zoek ik een bedrijf waar ik mezelf kan klonen.

Of een 3D printer die mij kan dupliceren.

Lijkt me ook reuze handig voor allerlei andere zaken. Margje 2.0 kan dan alle dingen doen waar ik zelf (Margje 1.0) geen zin in heb. Ik denk hierbij dan vooral aan huishoudelijke zaken, de administratie en winkelen voor nieuwe schoenen.

Wat zegt u?

Loslaten?

Oudste is oud genoeg om overal zelf naar toe te fietsen of eens een uurtje alleen thuis te zijn? Ze zit tenslotte al in groep 8?

U heeft gelijk hoor. Klopt. Ik weet het. En dat gaat heus ook wel gebeuren. Maar ja, als ik dat gelijk allemaal al had gedaan, dan had ik nu geen blogje gehad 😉

2013-08-29-11-24-59.blogfoto twee margjes

Zomer

Lief werkt net als ik thuis vandaag. Hij boven achter het bureau, ik beneden aan de eettafel. Mijn vader klust in de keuken. Straks komen de kinderen thuis en gaan we lunchen in de zon.

Wat is het nog heerlijk weer hè? De kinderen gaan al weer anderhalve week weer school, maar zodra ze thuis zijn doen we gewoon alsof het nog steeds zomervakantie is. We eten buiten, en na het avondeten mogen ze nog even een uurtje spelen op het speelveldje om de hoek. Ze lopen op blote voeten of op sandalen en dragen dezelfde kleren als op ons vakantie-eiland. Vorige week was dat mooie weer nodig ook, omdat we toen een paar dagen niet in onze woonkamer mochten zijn vanwege de werkzaamheden aan de oude en nieuwe vloer. Toen zaten we zelfs tijdens het ontbijt buiten, dat was soms nog wel wat frisjes. Ik denk dat de bouwvakkers die aan de huizen in de straat achter onze tuin aan het werk zijn toen wel dachten dat we echte die-hard-buiteneters zijn (die beginnen steeds om 7 uur al te bouwvakken, dus konden ons in de tuin achter onze ontbijtbordjes zien zitten).

Alle regenbuien van de afgelopen week lieten onze regio links liggen. Fijn hoor. Toch voelt het ook een beetje gek soms. Als ik om half vier op het schoolplein op de kinderen sta te wachten bijvoorbeeld en het snikheet heb door de brandende zon. Ik krijg dan zo’n “bijna-zomervakantie-gevoel’ op dat warme zonnige plein. Dan valt het dus een beetje tegen dat het gewoon al eind augustus is en de herfstvakantie nog wekenver van ons verwijderd.

Wel fijn voor iedereen die nu nog echt zomervakantie heeft. Dat het ook nog gewoon echt zomer is gebleven. Dat zou anders ook zo sneu zijn geweest voor Regio Midden die pas komende maandag weer naar school hoeft. Ik wens jullie allemaal een zonnige woensdag vandaag. Dag!

 

Een blogje over het weer vandaag. Omdat ik eigenlijk weinig woorden heb deze keer voor wat anders. Mijn vriend zag gisteren zijn vader sterven. Daar ben ik wat stil van. Zijn zomer eindigt zo heel verdrietig.