Daar was ie weer

We hadden elkaar een tijdje niet gezien. Maar we weten, ons afscheid is nooit voor eeuwig. Voordat we het weten zijn we weer tot elkaar veroordeeld.

Deze keer kwam ie pas op het allerlaaste moment. Rond kwart voor zeven vanochtend stapte hij naar binnen (het is een hij, dat weet ik zeker). Hij keek wat verbaasd rond in onze lege woonkamer (blijkbaar wist ie nog niet dat vandaag de interieurmannen zouden komen om aan de vloer te werken), maar wurmde zich toen toch langzaam maar zeker ons leven in. En verhip. Het voelde al snel weer vetrouwd. Hij en ik hebben zo’n haat-liefde verhouding. Can’t live with, can’t live without, zoiets.

Het Gareel. Vandaag begon het weer. Op tijd opstaan, ontbijten, lunchpakketjes maken, fruitbakjes vullen, schooltassen inpakken. Het ging van een leien dakje vandaag. Het Gareel en ik waren beiden goedgezind.

Hij weet dat u nog niet allemaal aan hem toe bent, sommigen gunt hij nog een week of twee respijt. Daarna is Het Gareel in heel Nederland weer orde van de dag. Ik heb hem nog maar niet gezegd dat ze morgen en overmorgen de vloer gaan schuren en olieën en dat we dus van dinsdagavond tot donderdagochtend niet in de woonkamer kunnen zijn. Dat kan ie vast nog niet aan, dat merkt ie allemaal vanzelf wel. Ook Het Gareel moet soms langzaam wennen aan zichzelf….

August19

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *