Dat kan natuurlijk ook nog (De Donald Duck Dialogen deel drie)

Voordat ik een blogje online zet waarin ik op zoek ga naar Donald Duck brievenschrijvers uit de jaren tachtig, google ik eerst zelf even de namen. Uit pure nieuwsgierigheid natuurlijk, en ook om te ontdekken of de kinderen die in de jaren tachtig een brief naar Donald Duck schreven, tegenwoordig online veertigers zijn of niet.

Mijn Donald Duck Dialogen blogjes waren een beetje bedoeld als een grapje. Maar ook als een soort verzameling van verhalen. Zoals die van dat jongetje dat boer in Roemenië werd uit het vorige blogje. Waar ik even niet aan gedacht had (noem het naïef, noem het dom, noem het wat je wilt), was aan de mogelijkheid dat die brievenschrijvers van toen er niet meer zouden zijn. Dat ik opeens op een overlijdensadvertentie zou stuiten met daarin de naam van het meisje dat in de vorige eeuw een vrolijk berichtje naar haar favoriete tijdschrift had geschreven. Ik was er even stil van.

Naast me op de bank zat mijn elfjarige zoontje een spelletje te doen op zijn mobieltje. Toen ik mijn laptop dichtklapte vroeg hij of hij de Donald Duck mocht lezen die naast me lag, of dat ik hem misschien nog nodig had voor mijn blog? “Nee hoor, lees maar” zei ik.

Wie schrijft die blijft, schreven we vroeger in de poesiealbums van onze vriendinnetjes. Ik schrijf nog maar even door, tegen beter weten in.

4 thoughts on “Dat kan natuurlijk ook nog (De Donald Duck Dialogen deel drie)”

  1. Ik snap dat je daar niet op voorbereid was omdat je zo’n positieve denkster bent. Dus niet naïef, en zeker niet dom. Maar wel confronterend, je zag haar nog een beetje als dat meisje wat een brief schreef naar de Donald Duck.

  2. Ik vind het juist wel mooi, dat dat meisje van toen gewoon weer even bestaan heeft, dat er nóg iemand op aarde zich weer even ervan bewust is dat zij bestaan heeft. De kring mensen die iemand herinneren, krimpt naarmate de tijd verstrijkt. Jij hebt deze kring even uitgetrokken. Dat lijkt me voor de ouders van het meisje een prettig idee, dat ze altijd, ergens op de aarde, even langs iemands gedachten blijft glijden. Niet dom, niet naief, maar juist mooi en het leven in een notendop.

    En daarnaast vind ik jou gewoon heel erg lief, juist doordat jij hier niet aan denkt maar wel geraakt bent als het op jouw pad komt. Mooi mensch, gij! Blijf schrijven… xxx

  3. Pff, dat zet je wel weer even met beide benen op de grond en tempert misschien je enthousiasme.
    Zoals Mims ook aangeeft heeft het ook iets moois.

  4. Zo, dat komt inderdaad even binnen!

    Het grootste deel van de mensen wordt gezond oud, is wat ik mij altijd voorhoud, als ik zoiets hoor of lees. En daarom is het ook niet raar, dat je dit niet verwachtte.

    Verder beschrijft Mims het natuurlijk weer mooi. <3

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *