Empty nest

Vorige maand speelde ik met theatergroep Op Woensdag de voorstelling Nest. Het was heel bijzonder om ons verhaal in het theater te kunnen spelen. In de voorstelling, over een stel zussen die hun ouderlijk huis moeten leegruimen na de dood van hun moeder, moest ik niet alleen toneelspelen, maar ook zingen en dansen. Ik moet eerlijk zeggen dat dat op zaterdagavond beter ging dan bij de voorstelling van zondagmiddag, want bij het matinee was ik iets meer vermoeid al door de avond ervoor. Het kostte me echt al mijn energie. Maar het was een feestje om eindelijk weer voor publiek te staan.
IMG-20230417-WA0018

Daarna moest ik minstens anderhalve week bijkomen van alles. Want ik ben tegenwoordig een soort bejaarde in de verpakking van een vijftigjarige (53 om precies te zijn, ik was een maand geleden jarig!). De Covid heeft meer effect op mij gehad dan ik had gehoopt/gewenst. Maar ik mopper niet (al ben ik er soms wel wat sip van), want er zijn mensen die na een besmetting helemaal niets meer kunnen, en zo erg is het bij mij niet. Ik leef alleen een stuk rustiger en saaier leven dan eerst, doe regelmatig dutjes en heb steeds na een drukke/volle/actieve dag er twee of drie dagen last van. Maar ik kijk naar de kleine dingen waar ik blij van word en geniet dubbel van alles wat ik wel kan en doe (zodat het minder opvalt dat ik eigenlijk maar de helft kan/doe in vergelijking met voor mijn besmetting).

Ons eigen nest thuis is tegenwoordig trouwens helemaal empty. Jongste heeft vorig jaar gewoon zijn eindexamens gehaald, hoppa, en vertrok naar Enschede om Industrieel Ontwerpen te gaan studeren. Eind augustus ging hij op kamers, terwijl zijn zus op dat moment al in Finland woonde omdat zij daar een half jaartje ging studeren. Het ene moment breng je ze nog elke week naar zwemles en het andere moment vliegen ze gewoon uit naar Enschede of Turku. Niet letterlijk, want Jongste neemt gewoon de trein natuurlijk naar Enschede in het Oosten, en Oudste vertrok met een Flixbus (en een veerboot) richting Turku in het verre Noorden, want vliegen vond ze milieutechnisch niet verantwoord.

Het was even wennen hoor. Oudste was natuurlijk in 2020 al op kamers gegaan. En dat Jongste twee jaar later ook een studentenkamer zou gaan zoeken lag in de lijn der verwachting enzo, maar stiekem had ik het (voor mezelf) niet heel erg gevonden als hij was gezakt šŸ˜‰ Gelukkig voor hem zakte hij niet en kon hij ook nog eens kiezen zelfs of hij in Delft of in Enschede ging studeren. Het werd de universiteit van Twente. En voordat ik het wist woonden Lief en ik kinderloos in het huis waar we ooit met een kleuter en peuter naar toe verhuisden.

Gelukkig gaat het goed met iedereen. Is Oudste ondertussen terug in Nederland (en krijgt ze waarschijnlijk eind juni haar bachelor al, en is die kleuter van toen gewoon al een soort van afgestudeerd!) en maakt Jongste het zoals altijd weer spannend of hij wel of niet door mag gaan naar het volgende studiejaar (maar is hij blij met zijn kamer, huisgenoten en vriendengroep en alle leuke dingen die hij als student doet, en vindt hij zijn studie heel leuk en hoopt hij wel door te kunnen gaan).

En met ons, de ouders op het lege nest, gaat het ook goed. We blijken elkaar, ook zonder dat er kinderen in huis rondlopen, nog steeds leuk genoeg te vinden en hebben het fijn met ons tweetjes (en kat Jules). En al die dingen samen, dat is rijkdom mensen. Zelfs met de inflatie, de energieprijzen en een lekkend dak dat, as we blog, momenteel voor heel veel geld gemaakt wordt door twee vriendelijke dakdekkers. Met een beetje mazzel blijft ons lege nest dus straks ook bij heftige regenbuien weer droog. En blog en dans ik nog lekker lang door!

4 thoughts on “Empty nest”

  1. Als mede long covid lijder, zo herkenbaar. Ik ben er zelfs door afgekeurd, mede door al langer bestaande Fibromyalgie in mijn lijf. De druk vh werk is er dus niet meer, maar desondanks sleep ik me soms door de dagen heen omdat ik geen puf en teveel pijn heb om ook maar iets te doen. En voel me soms een kluizenaar omdat ik weinig energie heb voor sociale contacten. Maar we hebben het goed, eigen fijne huisje, veel liefde in dat huis, een tuintje, een heerlijk stadje om in te wonen, fijne buurt, genoeg hobbies om me mee te vermaken op de goede dagen, dus ik tel mijn zegeningen. Super dat je kinderen zo goed op weg zijn om hun eigen leven te gaan leiden!

    1. Dat klinkt allemaal best heftig Moi. Wat goed dat je wel goed je zegeningen beseft en daar kracht uit kunt halen!

  2. Wat moeilijk van die gevolgen van corona. Ik vind het mooi hoe je positief blijft, maar ongetwijfeld zul je ook af en toe flink balen van die verminderde energie.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *