Kachel

We zeggen hier altijd kachel. Al is het helemaal geen ouderwetse gaskachel meer. We hebben gewoon een verwarming. Met een bijbehorende ketel. Op gas (sorry Groningen…).

Maar goed. Die verwarming dus. Die staat al maanden uit. Want zomer, hitteplan, tropische temperaturen zowel buiten als in huis, u kent het wel. Maar nu is het september. En buiten lijkt het plots herfst. En waar we in de afgelopen maanden soms vergeefs probeerden de binnentemperatuur onder de 26 graden te houden, nu is het opeens uit zichzelf koel in huis. Vanochtend wees de thermostaat  19.5 graden aan. Normaal, verderop in de herfst, staat “de kachel” bij ons altijd op 20 graden (en wat hoger als er gasten komen, want die bleken het doorgaans bij ons maar koud te vinden).

19.5 graden. Dat is onder mijn normale verwarmingstemperatuur. Maar de kachel aanzetten? Nu al? Op 10 september? Ik wil er eigenlijk nog niet aan. Milieutechnisch niet. Financeeltechnisch niet. Maar vooral emotioneel nog niet. Want hoewel ik echt geen fan ben van de hittedagen die we deze zomer hebben gehad, en ik stiekem misschien meer een lente- of herfsttype ben dan een zomermeisje, ik kan het nog even niet loslaten. De zomer bedoel ik. Die zomer vol einden fietsen onder blauwe luchten met witte wolken. Die zomer met vrolijke huiswerkloze kinderen al dan niet met logeetjes erbij. Die zomer vol frambozen uit eigen tuin. Die zomer vol uitstapjes en ijsjes. Die zomer vol…

Okay, ik weet misschien al wat het is. Ik heb dit jaar (nog) geen last van een herfstdip. Ik heb gewoon een soort wee. Geen heimwee, maar Urlaubwee. Naar de vakantie.

Maar, eerlijk is eerlijk. Misschien is het meer. Groter dan dat. De algemene weemoed heeft toegeslagen. Ik zie namelijk nu al wat ik ooit ga missen. Oudste zit in VWO-6, doet eindexamen straks. Als alles goed gaat, dan woont ze over een jaar misschien wel op kamers. En twee jaar later zal Jongste dan misschien ook wel volgen. Zit ik straks met een leeg nest hier!

Misschien wil ik daarom die zomer nog wel vast houden. Niet alleen om de vakantie, maar om alles. Om het vele samen zijn. Het gaat me gewoon allemaal te snel. Die schoolvakantie van zes weken was ook in een zucht voorbij namelijk.

Ik doe verwoede pogingen het een beetje tegen te gaan. Al dat wee. Plan leuke weekendjes weg en uitstapjes met het hele of halve gezin. Wil dingen samen doen. Tussen het werk en huiswerk door. Herinneringen maken. En het vakantiegevoel van de zomer vast te houden.

Geef me nog een paar weken. Daarna stort ik me vol overtuiging op de pepernoten en kerstkaarten. Een paar weken nog. Om te wennen aan een nieuw seizoen.

Gelukkig schijnt ondertussen de zon en is het nu 20 graden in huis. Hoef ik de beslissing om wel of niet de verwarming aan te zetten nog even niet te maken. En het schijnt over een paar dagen “gewoon” weer zonnig te worden, met temperaturen ruim boven de twintig graden. Kan ik nog even doen alsof het nog steeds zomer is. Alsof die eeuwig duurt. En zo niet, dan vindt u mij ergens onder een dekentje. Of bij het schap met chocoladepepernoten.

 

8 thoughts on “Kachel”

  1. Lieve Margje, mooi geschreven, uit je hart. Ik heb het met een glimlach om mijn mond gelezen, leuk gewoon zoals het is, herkenbaar. Groet buurman Johan

  2. Ja, laten we hopen op nog een beetje nazomer. Wat heb je de ‘wee’ mooi en liefdevol beschreven.
    En de kachel? Ja, zo noem ik dat ook. Die staat bij mij op negentien, normaal en als er bezoek komt, moet hij inderdaad hoger. En toch…het is nog 21 graden in huis, maar zonder sokken red ik het niet meer. Maar de verwarming aan? Oeh, dat mag van mijn hoofd eigenlijk pas in oktober;).

  3. Vanmorgen ook even de kachel 😊 aangezet. Als de radiatoren maar even warm zijn dan kan hij weer uit. Zit nu lekker in de zon te bakken, nazomer eigenlijk nog lekkerder dan de echte zomer. Tuin een beetje geel, bladeren waaien wat rond, lange zonnestralen, geen zonnecrème. Extra genieten omdat je weet dat het bijna klaar is.

  4. Wat heb je dit mooi opgeschreven Margje. Ook ik heb last van heimwee, en dan vooral naar de rust op en van onze vakantieplek. En ik heb moeite met de perpernoten en bomen die al gaan herfsten. Mij helpt het wandelen in deze tijd gelukkig wel. Ik zie zo ook meer het mooie van de naderende herfst.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *