Margje kijkt boeren

Gelukkig ging mijn Lief zondagavond rond half negen de kinderen voorlezen (we zaten een beetje op een laat schema die dag). Daardoor kon hij geen t.v. kijken en zag hij dus niet hoe mooi Bonaire was. Met de weersvoorspellingen voor de komende week in gedachten zag dat eiland eruit als een zomers tropisch paradijs. En aangezien ik op dat moment midden tussen een berg tissues oncharmant een luchtwegeninfectie zat weg te hoesten, kon ik ook niet echt op tegen de looks en het enthousiasme van geitenboerin Aletta. Daarnaast is Lief ook nog eens dol op geitenkaas. Lang leve de kinderen en het late zondagse schema dus. Terwijl hij boven de kinderen naar bed bracht, keek ik veilig in mijn eentje naar Boer zoekt vrouw.

Internationaal

Ik ben benieuwd hoeveel brieven er dit jaar worden geschreven naar/voor de deelnemende boeren en boerin. Zou het feit dat deze partnerzoekers niet in Nederland maar in het buitenland wonen ze nou juist wel of niet meer aantrekkelijk maken dan hun Drentse of Brabantse collegae? Kijk, die boer Jos in Frankrijk, of boer Johan in Denemarken, die wonen eigenlijk gewoon om de hoek natuurlijk. Binnen een paar uur vliegen of treinen kun je, mocht je de vrouw willen worden van zo’n boer, terug naar Nederland als je eens een paar dagen je familie of vrienden wilt zien. En hé, elke vakantie komen die familie en vrienden vast ook graag bij jou langs. Niets leukers dan een gratis vakantieadresje! Maar Canada, Tanzania en Bonaire, da’s andere koek. Dat is een stukje verder doordraaien op de wereldbol.

Kippetjes

Je krijgt er natuurlijk wel heel veel voor terug. Naast de liefde van je leven (dat moet hij of zij toch minstens zijn als je er de halve wereldbol voor over gaat reizen), 30.000 Canadese kippen bijvoorbeeld. Niet te moeilijk doen met je principes hoor. Want het zijn wel plofkippen. Maar dat woord kennen ze in Canada niet. De exploding chickens zagen er trouwens allemaal netjes uit. Net als de rest van de boerderij, stallen en tuin van boer Jan. De badhanddoeken lagen zelfs op kleur gesorteerd. Netjes zijn is helemaal Jan’s ding. Dat was niet zo moeilijk om door te krijgen, want hij vertelde het ook om de drie zinnen: “Ik hou van netjes”. Ik gok dus op een vrouw voor Jan die Netje heet. Of Annetje. Of Janetje. Hé, Janet, die hebben we nog ergens in de aanbieding van vorig seizoen toch?! En die is dol op kipsaté!

Geitengeur

De enige vrouwelijke kandidate krijgt vast een groot aantal brieven. Wie wil nou niet met haar tussen de geitjes op het strand dartelen? Het lijkt me wel handig als haar toekomstige man een beetje een verstopte neus heeft, of in ieder geval niet zo goed ruikt. Want volgens Yvon “ademt het hele huis van Aletta geit”. Niet meteen de meest frisse geur voor een woning lijkt mij. Ik heb de geur tenminste nog nooit als optie gezien bij de diverse geursprays en –kaarsen. Na de “het hele huis ademt geit”-opmerking las ik op twitter dat “dat niet iets was wat het op Funda als beschrijving goed zou doen”. Daar moest ik wel om grinniken, zeker omdat ik net zat te bedenken dat Aletta altijd open huis hield met die woonkamer zonder buitenmuur. Haar schoonmaakoplossing vond ik dan wel weer relaxt; “Als het geregend heeft is alles nat en dan ga ik alles maar weer eens schoonmaken”. Het regent daar niet veel volgens mij, dus ik denk dat zij en ik ongeveer net zo vaak de boel schoonmaken.

Een man met ballen

Het lijkt mij dat boer Johan in Denemarken het best iemand kan krijgen die goed kan koken. Want jemig, elke dag patat uit de diepvries en vier (4!!) diepvriesgehaktballen als diner, dat is toch de triestheid ten top. Graag eentje die ook echt lekkere gehaktballen kan maken, want de probeersels van Yvon leken ook niet erg smakelijk. Zelfs niet als je er een Deense vlag onder dekt. Als de toekomstige mevrouw Johan dan ook nog eens een abonnement op VT wonen heeft èn daarvan de jaargangen van de afgelopen tien jaar meeneemt naar Denemarken, dan komt het daar helemaal goed. Johan doet de boerderij, zijn vrouw het eten en de huismetamorfose. Zijn ze allebei blij. Hoeven ze ook niet te veel met elkaar te praten, want echt verstaanbaar is die man niet namelijk.

BZV goes Africa

Yvon reist ook nog naar Tanzania. Daar heeft ze afgesproken met Wim. Pardon, boer Wim. Ze is al op de plek van de afspraak, maar ze ziet hem niet. Ze belt hem en vraagt hoe ze hem kan herkennen. Wij in Nederland, op onze banken met een kopje thee, gillen dan allemaal keihard naar de t.v. “Nou Yvon, wat denk je, ik zie alleen maar donkere Tanzanianen om je heen. Ik gok dat de eerste de beste blanke boerenlul die je ziet wel eens Wim kan zijn?!!!” En verhip. Dat is dan ook zo.

Bewonderenswaardig hoor. Gaan boeren in Tanzania. Hoe kom je er op. Op een dag weet je het, ik word boer in Tanzania? Bij boer Wim hoort een avontuurlijke vrouw. Die het minstens een week zonder chocolade en chips kan doen (ik val af!), want het kan zomaar gebeuren dat die boodschappen op zijn en dat de “lorry” pas over een week weer langs komt met een nieuwe voorraad. Je kunt die week dan wel lui lezend doorbrengen in de prachtige tuin. Want in de keuken loopt de schoonmaakster en kokkin rond. De natuur is daar wel bijzonder, en Wim heeft een stoere auto waarmee je mooie safari’s kunt maken. En de zonsondergangen zijn er schitterend daar. Net als de Kilimanjaro. Dat is wel andere koek dan een boerderijtje in Drenthe!

La vache qui rit

Voor alle vrouwen die die Tanzania iets te eng vinden, Canada te ver weg, Denemarken te duur en het liever niet met een vrouw doen (op Twitter werd veelvuldig door vrouwen gevraagd of Aletta zeker weten niet bi was, want dan sprongen ze nu gelijk op het vliegtuig!) is er altijd nog boer Jos (niet te verwarren met boer Jos uit BZV 2009, die is geloof ik nog steeds dol op zijn Dycke). Boer Jos woont in de Dordogne. Zelf drinkt ie liever een biertje, maar elke wijndrinkende vrouw die van boeren houdt, vindt hier natuurlijk haar persoonlijke walhalla. “La douche France” aldus Yvon, die denk ik erg behoefte had aan een verfrissende douche ofzo na al haar reizen rond de wereld, of die gewoon even een uitspraakfoutje maakte. Je krijgt er meteen een boerenmoeder, boerenbroers met aanhang en een heleboel (behoorlijk Hollands uitziende) koeien bij. Die koeien hebben geen namen, maar Jos herkent ze aan de uier. Daar ga ik verder geen grapjes over maken. Echt niet. Heus niet. Ook niet over die brede schouders van hem. Die hij volgens hemzelf niet alleen heeft door het trekken van kalfjes uit koeien. Ik zeg niets. Ik kijk alleen maar vol verwondering. En baal ervan dat pas 8 december de volgende aflevering van Boer zoekt Vrouw op t.v. is.

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *