Mijn zomer zonder zooi

 

Het moest er echt maar eens van komen, zo vond ik zelf. En ergens uit mijn linkerteen perste ik wat energie naar boven dit weekend. “Zullen we anders even een uurtje puinruimen in de studeerkamer?” opperde ik zaterdagavond richting Lief.

Die stond toen ongeveer al boven aan de trap, want hij weet dat ik NIET goed ben in loslaten van spullen. Dus als ik er dan plots even wel aan toe ben, zo weet hij, dan moet hij enorm gebruik maken en het momentum bij de ballen grijpen. Of zoiets.

Afijn. Een uur later waren we vier big shoppers vol spullen voor de Kringloop rijker, was er een doos oud papier en een vuilniszak vol zooi. Dat doet vermoeden dat we een riante studeerkamer hebben. In werkelijkheid is het echter een hok van een paar vierkante meter.

Mijnzomerzonderzooi

(Het oranje kinderbankje dat op de overloop stond mocht ook weg. Het ruimt lekker op zo!)

Op zondagavond kreeg ik nog een zelfde soort opruimaanval, en stelde ik voor ook maar samen een uurtje onze zolder en slaapkamer op zolder aan te pakken. Hoppa, weer vier tassen voor de kringloop, een doos oud papier en een zak vol zooi. En ook onze slaapkamer en walkinzolder is echt niet groot.

Eerlijk is eerlijk, ik vrees dat er nog wel twee dozen papier en drie tassen voor de kringloop uit beide ruimtes te halen valt. Maar daarvoor moet er eerst weer een nieuw momentum voorbij komen. Ik hoop op volgend weekend. In mijn enthousiasme startte ik alvast de hashtag #mijnzomerzonderzooi als een reminder en stok achter de deur.

Ik denk dat ik maar niet met Lief mee ga de tassen naar de kringloopwinkel brengen. Daarmee loop ik iets te veel risico dat ik mijn eigen hashtag ondermijn. Niet meegaan is ook niets kunnen kopen tenslotte. Ik kan mijn tijd ook wel beter gebruiken. De schuur staat namelijk ook vol zooi….

Doe je mee? Ga je komend weekend ook proberen wat tassen en dozen te vullen met spullen die weg kunnen? Genieten we straks na de zomer allemaal van een opgeruimd huis/kelder/schuur!

Oh ja, en dat samen, dat is om een reden hè. Als ik Lief het nl ALLEEN laat doen, dan zie ik niet wat hij weggooit. Doodeng vind ik dat. Erg hè??

20 thoughts on “Mijn zomer zonder zooi”

  1. oh…. wat herkenbaar…
    ik kan ook zo slecht afscheid nemen van spullen, ik blijf maar eindeloos verplaatsen als ik opruim…
    heel, heel, heel af en toe heb ik ook zo’n momentje…
    en dan lukt het een beetje.. 😉
    Nu een flinke stok achter de deur om toch eens echt op te ruimen ivm een soort van huizenruil-vakantie over een paar weken…
    ik doe mijn best…

    1. Oh Suus, ik leef met je mee.
      Het is hier nog lang niet klaar of netjes hoor.
      Uit alle ruimtes (badkamer, woonkamer et cetera) valt nog veel zooi te halen. Ik hoop echt dat het me deze zomer gaat lukken.

      Een huizenruilvakantie is idd ook een fijne stok achter de deur.

      Zullen we dan maar even samen “Laat het los” zingen? 😉

  2. Heb dat momentum al gehad dit voorjaar en de zolder stuk leger gekregen, deel op koningsdagmarkt verkocht en deel naar kringloop. En ook op andere plekken in huis al stuk zooi kwijt inmiddels. Kan nog meer, maar dan moet ik ook weer nieuw momentum hebben, hihi. Maar ik doe het alleen, manlief kan minder loslaten dan ik.

    1. Ha, ik ben meer als jouw man dus. Gek is dat hè? Het zijn maar spullen. Maar toch. Raar psychologisch systeem is dat.

      1. Jawel, maar er is verschil tussen spullen en spullen. Sommige dingen zijn echt zooi, maar aan andere dingen kleven wellicht herinneringen. Zo heb ik ruim 30 jaar een doosje met brieven van vriendjes van vroeger bewaard en schoolagenda’s. Puur sentiment. Maar heb het nu losgelaten, want ik heb ze in die 30 jaar nooit meer bekeken. En manlief moest afscheid nemen van oud houten speelgoed. Feit dat het nu naar kinderen is gegaan, hielp een hoop met acceptatie. Ga nu ook meer uit van de vraag of iets me nog gelukkig maakt als ik het bewaar of dat ik het nog gebruik of verwacht te gaan gebruiken. Bij heel veel dingen is het antwoord op die vraag tegenwoordig nee.
        Wat ook helpt is dat we op zoek zijn naar ons eerste koophuis en ik er niet aan moet denken dat ik al deze zooi moet mee gaan verhuizen, hihi.

        1. Verhuizen is inderdaad een goede motivatie! En die vragen stellen doe ik inderdaad ook. Het helpt. Een beetje 😉

          1. Hihi, LOL, ja, het helpt inderdaad niet altijd die vragen stellen, want ik weet dat ik zonder nog veel meer zooi kan, maar ja…. moeilijkste vind ik boeken, heb huis vol boeken en kan daar amper afstand van doen, terwijl ik een aantal ervan nooit gelezen heb en me afvraag of ik ooit de tijd zal nemen om ze te lezen. Heb nu vakantie en gun mezelf amper tijd om te lezen, want klusjes en bijwerken van het huishouden zijn blijkbaar weer belangrijker.

  3. Hier ook bezig. Begon met het uitzoeken van een nieuwe bank, dat mondde uit in een volledige schilderbeurt van de woonkamer. Nu dus noodgedwongen alles uitzoeken. Langzaamaan komt er weer orde….

  4. Ik doe bij uiterstnoodzakelijkeopruimenuitmesting alsof ik ga verhuizen.
    Vroegah verhuisde ik elk jaar wel een keer. Dat hielp echt. In opruiming. En nog.
    En als ik me toch niet zo heel goed kan visualiseren dat ikzelf verhuis, dan zorg ik dat er iemand in mijn buurt verhuist. Fictie of non-fictie. Dat helpt nog meer, want die gun ik ook nog wat. Zodat niet alleen de kapotte zooi in een kliko eindigt, maar ook hele leuke maar vooral overbodige zooi verdwijnt.
    Irene is een gewillig doelwit 😁

    X K 👸

    1. Mijn vorige keer verhuizen weet ik nog goed. Het is nu tien jaar geleden. Ik dacht dat ik best al wat zooi geruimd had. Maar het viel tegen toen ik daadwerkelijk aan het verhuizen was. Wat werd er veel zooi in die verhuisvrachtwagen gezet. Ik vrees dat er een paar dozen zijn die ik sindsdien niet eens open heb gemaakt.
      Maar goed. Ik stond dus ongeveer in tranen op het eind, in dat stoffige lege huis. Omdat het zoveel zooi was.
      Ik dacht, ik begin opnieuw, in een vers leeg huis.
      Daar gebeurt me dat niet.
      Ehm.
      Nou.
      Think again.

  5. Tja, ik ben nog op vakantie, dus ik kan thuis niet aan de slag, maar ik hoop dat ik het dan begin augustus haal.
    In huis zelf is niet zoveel zooi (hoogstens in de kinderkamer), maar onze kelder, ojee. Daar durf ik al jaren niet precies in te kijken, omdat elke keer als we in huis zelf hebben opgeruimd/omgebouwd, er altijd wel iets in de kelder landde. Met weggooien heb ik (op het moment dat ik een duidelijk doel voor ogen heb) niet zoveel moeite, maar eraan te beginnen….

  6. Verhuizen is de beste remedie. Eerst als je de zooi in dozen moet doen. Daarna als je het uitpakt en na drie maanden als er nog uit te pakken dozen zijn. Hup weg ermee. Soms gooi ik heel rigoureus weg, denk ik later, ik had toch nog van die rode schoenen?? Niet meer dus.

    Mijn echtgenoot bewaart alles met een snoer, word je ook gek van. Oude mobiele telefoons die verdronken zijn, kilometers draden voor de boxen, stereo, televisie, opladers waarvan je niet meer weet waar ze voor dienen. En als puntje bij paaltje komt koop je gewoon een nieuwe kabel. We komen ook om in de schroeven en aanverwante zaken. Schoenendozen vol. Maar als er een schilderij opgehangen moet worden moeten we naar de Karwei want dan hebben we volgens hem nooit de goede schroef of geen bijpassende plug😉.

    1. Hahaha Cleo, ik heb erg moeten lachen om “bewaart alles met een snoer” en je schroeven/karwei verhaal. Met humor gaan we de wereld redden denk ik dan maar 😉

      1. Pas had ik een opruimmomentje. Snoeren e.d. mochten niet weg dus ik dacht: ik rol ze allemaal netjes op zodat je overzicht hebt wat je hebt. Ik heb me dus aan die kluwen snoeren begeven (ca. 1 meter bij 1 meter). Nog een heel gedoe voor je daar zo’n lang snoer uit hebt. Had ik inmiddels drie mooie rolletjes kwam manlief binnen en kreeg ik de opmerking ‘dat ik dat niet moest doen want dan beschadigt de binnenkant’. Ik heb de hele handel zo weer in de kast gemikt (gelukkig heeft hij een eigen kast voor alle elektrische zooi). Veel plezier er verder mee. Helaas heeft hij nooit een opruimmomentje.

        1. Oh oh Cleo (maar ik moest wel een beetje lachen om de laatste zin). Hier heeft Lief juist gisteravond de lade met snoeren en laders opgeruimd. Hij rolde alles netjes op. Ik zei nog, dat schijnt niet te mogen (want had jouw reactie al gelezen). Maar hij bleef gewoon doorrollen.
          Ik moet zeggen, de lade ziet er wel heerlijk opgeruimd uit nu. 😉

          Ik heb daarom ook maar een kastje operuimd. Om in de opruimmodus te blijven. 1 lade en 1 kastje was dus de winst van onze zondag tijdens #mijnzomerzonderzooi

    2. Hihi, herkenbaar, mijn man heeft ook dozen met snoertjes, oude tulpstekkers waar niks mee gedaan kan worden. En paar oude pc’s op zolder die niet weg mogen, want het zijn ‘bijzondere’ modellen, pffft.
      Aan schroefjes e.d. bezondig ik me helaas. Maar gelukkig beperkt zich dat tot 2 dozen met vakjes en vaak kan ik daar nog wel iets in vinden wat past😆

  7. Zo herkenbaar, dat bewaren en heel moeilijk iets weg doen. Manlief en dochters spotten er altijd mee. Ik had in mijn vorige huis een hele grote zolder en nu niet meer. Nu hebben we een grote slaapkamer, die we niet nodig hebben omdat de dochters het huis uit zijn, helemaal volgestouwd. bijna tot het plavon.
    Toch ben ik laatst begonnen met puinruimen met een klein project. Ik wilde de winterkleding uit de kledingkast omdat ik niets meer terug kon vinden zo vol was die. De winterkleding deed ik in makkelijke vacuumzakken. Maar daarna was de kast nog veel te vol 🙁 Dus ging ik uitzoeken wat niet meer paste, verschoten was of niet meer mijn smaak.Ik had nog kleding van minstens 20 jaar geleden er in hangen! 4 grote shoppers gingen naar een goed doel en de verschoten kleding in een vuilniszak. Dat ruimde mijn kast lekker op 🙂 Nu kan ik tenminste ook makkelijk weer iets terug vinden. De slaapkamer met alle spullen ben ik ook al stukje bij beetje aan het uitzoeken

Leave a Reply to Janine Cancel reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *