Liefde laat zich niet kiezen, de boeren en boerinnen bij Boer zoekt vrouw maken wel keuzes

Speciaal voor Madelon, Gea en alle andere lezers die me lieten weten mijn samenvattingen te missen is er hier weer een Boer zoekt Vrouw samenvatting. Want ik kijk BZV zodat u het niet hoeft te kijken. Vandaag precies op tijd om bij de lunchpauze helemaal bijgepraat te zijn!

Wim denkt, praten met een vrouw is best moeilijk, ik zet de autoradio gewoon keihard, dat maakt het vast makkelijker. Wel opletten Wim, Paula is al weggelopen, straks rent Marit ook nog weg. Hoewel romantisch samen over het water staren wel weer een goed idee was misschien, dus toch slim dat je haar even mee hebt genomen, weg van de boerderij. De windmolens op de achtergrond draaien rond terwijl Wim een arm om Marit heen legt. Ach, kijk nou, zou het dan toch? Al voelt Marit nog niet helemaal dat het whoehaaaaaaaah gaat. Ofziets. Terug op de boerderij drinken ze samen een biertje en hebben ze een serieus gesprek waarin Wim aangeeft dat hij haar wel echt heel erg leuk vindt. Dat vindt Marit fijn om te horen, maar ook lastig, dat het nu opeens na al die dagen er wel uitkomt. Zij moet nog even schakelen tussen al haar gevoelens, er gebeurt opeens zoveel. De volgende ochtend lijkt het alsof ze al jaren samenwonen, zo relaxt allemaal. Nu alles uitgesproken is, en ze blijkbaar een leuke avond hebben gehad de vorige dag, is er ruimte voor vrolijkheid en ontspannenheid. Achterop de quad slaat ze vol overtuiging de armen om haar boer heen. En kijk nou, verhip, daar staat Yvon opeens langs het weiland. Yvon is helemaal verbaasd dat ze zo’n vrolijk stel ziet staan. Marit gaat er voor, zo vertelt ze blij aan Yvon. Wim glundert. De goede raad van Yvon heeft geholpen. Ze hebben zelfs al gezoend! Marit en Wim willen graag samen op weekend. Boer zoekt vrouw missie geslaagd! Doei!

Bij Marnix zijn nog wel twee vrouwen te logeren. Daar koken de vrouwen het laatste avondmaal en bereidt Marnix een hottub voor (ik dacht dat het al snikheet was tijdens die logeerweek, dan heb je toch eerder een verkoelend zwembad nodig?). Tijdens het eten begint Janneke over mindmappen. Altijd handig als je je gedachten wilt ordenen, zo legt ze uit. Dat wil Marnix wel eens op papier zien. Maar wel graag even niet te veel woorden, legt hij uit, maximaal tien of vijftien ofzo. Dus of de vrouwen maar even tien woorden willen opschrijven waarin voor hem dan duidelijk wordt hoe zij de logeerweek hebben ervaren. Dat lijkt hem wel een handige manier om hem te helpen zijn keuze te maken. Er ontstaat een intense discussie over hoe je wel of niet moet mindmappen. De vrouwen geven aan dat mindmappen zo niet werkt. Marnix houdt vast aan zijn plan. Snel de tafel afruimen dan maar, denkt Janneke. Want zodra er iets moet, dan haakt zij af.
Marnix laat zich niet kennen en terwijl de vrouwen buiten bespreken dat het zo een beetje rare manier is om een keuze te maken, legt hij papier en pennen neer om daarna de hottub verder op te stoken. Daarna zitten de vrouwen binnen bij een glas wijn naar de pennen en papiertjes te staren. Bij hen is voornamelijk de irritatie opgestookt. Hij luistert dus blijkbaar niet? Want nu moeten ze toch woorden op papier zetten? Janneke balanceert tussen gepikeerd en wanhopig zijn en zoekt steun bij Bertine. Bertine ziet dat hij het moeilijk heeft, begint ze meelevend. Maar hé, vindt Janneke, wij hebben het toch ook moeilijk? Bertine besluit toch dingen op te schrijven, even in alle rust, op haar kamer en begint trouw aan haar huiswerk. Janneke zit zich aan de eettafel op te fokken bij het wijntje. Daarna besluit ze een brief te schrijven in plaats van een mindmap volgens de regels van Marnix. Het begon allemaal ook met een brief tenslotte, misschien moet het dan ook maar eindigen met een brief? Ze brengt de brief naar Marnix, en gaat dan een eindje lopen. Marnix leest dat Janneke het jammer vindt dat hij niet op een andere manier heeft aangegeven dat hij hulp nodig had bij zijn keuze. Geen mindmap woorden daarom van haar, maar een brief kan hij krijgen. Ze wil laten weten dat ze veel liefde te geven heeft, maar ook een sterk karakter heeft en wenst hem toe dat hij gaat kiezen wat het best bij hem past en voor wat hij nodig denkt te hebben. Marnix stookt daarna het hottubvuurtje nog verder op (hoe heet moet dat water in hemelsnaam worden?) en loopt daarna Janneke achterna.
Continue reading “Liefde laat zich niet kiezen, de boeren en boerinnen bij Boer zoekt vrouw maken wel keuzes”

Een bosje bloemen

Vlak bij ons huis is een begraafplaats. Een paar keer de hoek om en de doorgaande weg over. Achter de bomen liggen de honderden graven. Ik kom er bijna nooit. Er ligt niemand die ik ken. Soms vraag ik me af of ik daar ooit begraven zal worden. Of dat ik misschien toch meer thuis hoor op de begraafplaats vijftien kilometer verderop. Die waar mijn grootouders liggen. En waar ooit, nu nog niet, pas heel veel later, ik wil er niet aan denken, dus heel ver in de toekomst, mijn ouders een graf zullen hebben. Of wilden die nou gecremeerd worden. Ik wil hier niet aan denken, waarom gaat dit blog die kant op, dat was niet de bedoeling. Het moest gaan over dat bosje bloemen.

We reden er langs, zondagmiddag, toen we na het weekendje weg met mijn familie in ons huurautootje onze buurt inreden. Linksaf op de grote weg en dan nog een paar keer de hoek om, daar is onze straat. Ik zie een man uit zijn auto stappen. De auto staat geparkeerd langs de doorgaande weg, aan de kant van de begraafplaats. Hij is lang, slungelig, een beetje sjofel. Ik zie verdriet in zijn stappen. Verdriet is zwaar, verdriet sleept. In zijn handen dat bosje bloemen. Een lange dunne bos, in plastic folie. Ik vraag me af voor welk graf ze zijn. Voor wie ze zijn. Zijn moeder? Zijn vrouw? Een verhaal vol leven, vol emoties, schuilt in dat bosje bloemen. Gekocht bij een supermarkt of benzinepomp. Bij het afrekenen weet alleen hij dat ze niet ergens op een tafel in een vaas komen te staan. Het raakt me.

Als we de hoek omrijden zie ik achter ons de auto van mijn ouders. Op de achterbank zitten mijn kinderen. Mijn hele leven, verleden en toekomst, zit in die auto achter mij. Naast mij draait mijn man aan het autostuur. De volgende bocht om. Bijna thuis.

Keuzes, keuzes, keuzes. Logeren bij de boer.

Waar blijft je Boer zoekt vrouw blog?
Lezerspost in mijn mail. Altijd leuk om te merken dat er mensen zijn die mij lezen. Nog leuker als ze laten merken op je blogposts te zitten wachten.

Vandaag moet ik die ene lezeres, en alle andere lezers die hier vandaag komen kijken omdat ze mijn samenvatting van de Boer zoekt Vrouw aflevering van gisteravond willen lezen, teleurstellen. Vandaag is er geen Boer zoekt Vrouw blogje. Met een goede reden; ik heb namelijk die aflevering gewoon helemaal nog niet gezien. Geen idee dus nog welke keuzes de boer(inn)en gemaakt hebben, en wat voor drama’s er zich hebben afgespeeld (de vooruitblik van vorige week voorspelde namelijk weinig goeds).

Ik logeerde dit weekend zelf bij de boer. Bij een boer in Drenthe. Ik hoefde gelukkig niet mee te helpen op het land of in de stal, en er was ook geen keuzemoment. Ik mocht gewoon het hele weekend blijven. Net als mijn man, kinderen, mijn ouders en mijn broer en zijn kinderen. Omdat mijn ouders afgelopen donderdag vijftig jaar getrouwd waren, hadden mijn broer en ik hen een weekendje weg cadeau gedaan. Met ons erbij als extra bonus. Voor dit cadeauweekend huurden we een groot huis, dat bij een boerderij hoorde. Maar deze boer had al een vrouw, dus er werd niemand gezocht. We hadden prachtig zonnig herfstweer en konden zelfs buiten in de tuin thee en koffie drinken. Wat een cadeautje!

Gisteravond was ik al wel weer thuis. Want vandaag is het weer een gewone werk- en schooldag voor ons allen. Maar ik was te moe om wakker te blijven voor Boer zoekt Vrouw. Ik moest kiezen: gaan slapen of t.v. kijken. Mijn keuze was makkelijker dan die van de boeren. Terwijl miljoenen mensen keken naar Yvon, de boeren en hun logees, lag ik lekker in mijn eigen bedje en tegen half negen was ik in dromenland.

Nu moet ik dus net als jullie op zoek naar een samenvatting van de aflevering van gisteravond. Of verzorgen jullie vandaag even de update? Ik kijk uit naar jullie reacties! 😉

De langste logeerweek ever: Boer zoekt vrouw rekt tijd

Die logeerweek is eigenlijk maar drie dagen, maar we kijken er nu al drie weken naar. Wij kregen er afgelopen week een uurtje bij door de wintertijd. De KRO-NCRV weet de logeerweek bij de boeren eindeloos te laten duren.
Best knap, alles zo lang rekken. Zo doen we er weken over voordat we eindelijk weten met welke vrouw slash man de boer slash boerin een weekendje weg gaat. Want dat is al jaren de volgorde hè; voorstellen, brieven schrijven, schrijvers kiezen, speeddaten, logeren en dan uiteindelijk met 1 iemand op citytrip. Je moet er wel wat voor over hebben om gratis een weekendje weg te kunnen de echte liefde te vinden. Het recept is oud en vertrouwd. En werkt elk seizoen wel weer voor één of meerdere boer(inn)en. Dan bloeit de liefde tijdens dat weekendje weg op tot ongekende hoogtes en komen er uiteindelijk Boerzoektvrouw baby’s van.

Maar goed, voorlopig logeren we gewoon nog overal op de boerderij slash bedrijf en wordt er nog helemaal niet gecitytripped, behalve dan door de logees die naar huis mogen; die krijgen een enkele reis terug naar hun eigen city cadeau. Doei en dag en succes verder.

De korte samenvatting voor de snelle lezers:
Er zijn badpakkenrondes bij Marnix en Wim.
Er zijn BBQ’s met vrienden en familie bij Michelle, Steffi en Wim.
Er wordt nogal wat gecommandeerd door Michelle die zegt de liefde te zoeken, maar ze als werknemers behandelt.
De dekhengst van Steffi mag er weer op, de logees kijken weer toe.
En Jaap hangt glunderend in de hoek van zijn hoekbank voor de t.v. met in elke arm een vrouw.
Marnix moet eindelijk ook een vrouw naar huis sturen.

Hieronder de lange samenvatting voor iedereen die nog een extra uurtje wintertijd over heeft:
Continue reading “De langste logeerweek ever: Boer zoekt vrouw rekt tijd”

Grote stappen

Mijn enkel deed nog steeds zeer, dus hele einden wandelen of door de stad slenteren zat er niet in. Daarom namen Lief en ik onze fietsen mee in de trein naar Den Haag toen we afgelopen zaterdag samen een nachtje van huis gingen. Na een ochtendje lekker rustig aan doen thuis, stapten we rond een uur of één ‘s middags in de trein en kwamen we rond drie uur op Den Haag Centraal aan. Wat was het nog heerlijk herfstweer! Nadat we ingecheckt hadden bij het mooie hotel fietsten we naar het centrum van de stad. Maar daar aangekomen bedachten we dat we eigenlijk helemaal niet wilden winkelen. Geen zin en geen behoefte aan nieuwe spullen. Dus na een drankje op een dakterras in het zonnetje fietsten we naar Scheveningen. Daar kozen we opnieuw een terrasje in de zon, maar nu met uitzicht op het strand en de zee. Heerlijk.
IMG_20181024_222924_529

Voor het zoninzeezakmoment trotseerde ik het strand en waggelde ik toch maar richting de branding voor het beste uizicht. De zon zakte mooi.
20181020_183556

Daarna namen we een hoofdgerecht bij dezelfde strandtent van het terrasje en zagen we een vage maar wel leuke film in de grote bioscoop vlakbij het strand. De zaterdag eindigde in de hotelbar, waar we grote drankjes voor ons welkomstdrankjebonnetje kregen van een vrolijke barman.
20181020_233755

Ik feliciteerde Lief met zijn jubileum op het werk. Want omdat hij daar zo lang werkte had hij een cadeaubon gekregen, en daarvan konden we het hotel èn het diner betalen. Dat was nog eens leuk op stap gaan!

Vanuit de bar stuurde ik een appje naar huis. Of daar alles ook goed ging. Dat ging het. Voor het eerst waren de kinderen een nachtje alleen thuis. Ik vond dat stukken spannender dan de kinderen zelf geloof ik. Toch stapte ik later die nacht met een gerust gevoel het luxe bed in.
20181021_001446
Wat werden ze groot, die kinderen van ons (over twee jaar zou Oudste theoretisch (en praktisch ook eigenlijk) gewoon al op kamers kunnen wonen!), en wat was het bijzonder om zomaar weg te kunnen gaan, zonder opvang of oppas te regelen. En wat knap van mij dat ik dat toch maar deed, ondanks mijn angsten en alle Wat-als?’s... Hoewel ik dat weekend niet veel wandelde, zette ik dus toch grote stappen. Ik liet los in vertrouwen.

De volgende dag genoten we na een lekker ontbijtje nog een keertje van de zon op onze gezichten, met een fietstochtje door de stad en het Haagse Bos. En daarna toch maar snel de trein terug naar huis. Want één nachtje de kinderen alleen thuis laten, dat vond ik eerst wel weer stoer genoeg.

Boer zoekt vrouw 2018; zo’n logeerweek is ook niet alles

Vorige week schreef ik er al over. Een camearateam bij je ontbijt, je moet het maar aankunnen. Ik vraag me af of de boeren die meedoen aan Boer zoekt vrouw echt weten waar ze aan beginnen. Natuurlijk, zij hebben vast ook heus wel (al) die vorige seizoenen gezien. Maar dan nog, zouden ze beseft hebben hoe heftig het echt is? Hoe dan ook, er zijn weer keuzemomenten. En om die keuzemomenten door te komen willen alle logees sowieso even een eenopeenmomentje met hun boer of boerin. Want je moet jezelf wel laten zien natuurlijk. 

Marilyn wil dus wel even een alleenmomentje met Jaap. Ze wil graag weten wat Jaap van haar vindt. Want daar heeft ze nog geen beeld bij. Hij vindt haar rustig en meegaand. Is er een klik, wil Marilyn weten. Maar Jaap geeft aan dat het bij hem doorgaans langer duurt voor er een klik is. Door zijn antwoorden wordt Marilyn wat gereserveerder. Als het bij hem niet vonkt, dan bij haar ook niet. Hé, zeg, hallo, dit is niet wat ze ons op de eerste logeerdag beloofde hè. Zij zou het toch letterlijk laten vonken tussen haar en Jaap? Jaap blijkt buren te zijn van zijn ouders. Bij de koffie en appelgebak nemen de vrouwen en zijn ouders de familiegeschiedenis eens door. Jaap probeert ondertussen te bedenken hoe het over een jaar bij hem op de boerderij zal zijn. Wat doet Petra in de keuken, wat doet Mariian in de keuken en wat doet Marilyn in de… slaapkamer?! Hé, horen we daar opeens een dirty mind spreken Jaap?

20181021_222700

Alledrie de vrouwen zien de bloementeler wel zitten! Petra vertelt aan Yvon dat Jaap soms heel ondeugend kijkt, en soms heel lief, maar dat hij soms ook wel heel zakelijk kan zijn. Ze snapt niet dat Jaap nog nooit een vrouw heeft gehad. Marian ziet Jaap ook wel zitten, hij is een lieve man, leuk en zorgzaam. Dat mist ze in haar leven. Ook Marilyn vindt Jaap zorgzaam. En gastvrij. Zo nu en dan hebben ze elkaar langer in de ogen gekeken. Dat voelde goed.  Bij Jaap zelf hakt alles er enorm in. Hij had niet verwacht dat het zo intens zou zijn. Wie past er nou het beste in zijn toekomstplaatje? Zijn de vrouwen wel echt zoals ze zijn zoals hij ze nu leert kennen? Hij is ook onzeker. Wat nou als het niet lukt? Dan is hij over een jaar nog alleen. Bij twee van de drie vrouwen voelt hij in ieder geval wel iets. Nog geen vlinders, maar wel een voorzichtig toekomstgevoel. De andere vrouw moet naar huis. Dat blijkt Marilyn te zijn. Helaas, geen klik dus. Dit hakt er bij Marilyn dan weer heftig in. In tranen verlaat ze de tuin waar ze zich zelf al als zijn vrouw zag zitten. In de tuin vraagt Petra of ze hem een knuffel mag geven nou. Even wachten tot Marilyn weg is, zegt zorgzame Jan, anders vind ik dat zo lullig. Marilyn verlaat zonder de roos die ze op haar kussen vond de boerderij. Een laatste dramatisch gebaar? Nog drie zoenen en dan is het voorbij. Jaap loopt nog even mee naar de auto en zegt nogmaals sorry. En dan gaat hij snel de tuin weer in, naar die andere twee vrouwen, om die knuffel te halen. Jaap gaat zijn ouders vertellen over zijn keuze, en de resterende twee vrouwen gaan koken. Jaap kijkt alvast de toekomst tegemoet en maakt een boodschappenlijstje voor morgen.  Daarna gaan ze samen eten. Het lijkt gezellig, maar op zijn grap “Ik ben altijd een grote opschepper dus ik schep maar op” moet niemand lachen. Zien we het nou goed, verandert de gezellige sfeer ietsjes?  Het is nu ieder voor zich. The game is on, Jaap is the price. Jaap geniet van deze onderhuidse competitie, glunderend vertelt hij dat het toch prachtig is dat er twee vrouwen om je vechten? Maar de liefde is geen spelletje Jaap, en kent soms ook allemaal verliezers!
Continue reading “Boer zoekt vrouw 2018; zo’n logeerweek is ook niet alles”

Boer zoekt vrouw, we logeren lekker door

Hmmm, ik miste wat spanning deze aflevering. Of zou ik gewoon niet goed opgelet hebben en van alles hebben gemist?
Hoe dan ook, het was de tweede aflevering over de logeerweek, en die laat zich kort samenvatten als:

gezellig samen bij het kampvuurtje versus een wedstrijdje om een plek op de trekker, tandenpoetsen, nou doeidoei, slecht geslapen versus uitslapen, ontbijten met hagelslag, flirten versus niet flirten en waar blijven de vlinders?

Michelle lijkt goed te begrijpen dat je pas kunt kiezen tussen drie mannen als je ze in ieder geval een beetje kent en ze ook de kans geeft jou te leren kennen. Bij het door de mannen gemaakt kampvuurtje gaan de gesprekken dan ook iets verder dan over hoe mooi het weer is en wat er op de boerderij allemaal te doen is. Ze vertelt over haar relatieperikelen (door Yvon “roerige liefdesleven” genoemd) en dat ze zich door die ene relatie van acht jaar een beetje de grond ingestampt voelde en daarom haar gevoel had uitgeschakeld. Ze stelt zich kwetsbaar op, maar ook sterk, door te laten weten dat ze nu weer wat opgekrabbeld is en weer ruimte voelt voor een nieuwe liefde. De ene man vindt dit soort verhalen makkelijker dan de andere, zo lijkt het. Voor Maarten is het in ieder geval heel herkenbaar. Hij vindt het wel gek om hier te zijn met die twee andere mannen erbij. Het lijkt erop dat ie liever alleen met Michelle bij dat vuurtje had gezeten. Het gesprek heeft hem in ieder geval vermoeid; de volgende ochtend slaapt ie uit terwijl de rest met een duf hoofd aan de ontbijttafel zit. Arme Michelle, ik zou bij mijn ontbijt ook geen cameraploeg willen hebben…Hoe dan ook, Maarten wordt uiteindelijk ook wakker. De drie mannen mogen een enorm hondenhok in elkaar zetten. Daarna kijkt ze romantisch met een man naar haar varkens die een kuifje hebben en mag Ruud helpen met champignons knuppelen (ik verzin dit allemaal niet!). Of Michelle voor Zeno, Ruud of Maarten zal gaan? Geen idee, ze checkt in ieder geval wel even of Ruud haar wel gezellig vindt en of hij al heeft bedacht hoe zijn landbouwmechanisatiebedrijf en haar champignonkwekerij samen kunnen gaan. Hoe dat moet weet hij ook nog niet precies. Ze willen in ieder geval wel allebei kinderen. Ik ben benieuwd of die gaan leren champignons kweken of dat zij haar champignons doodknuppelt en naar Ruud verhuist. Dat hij in zijn relatie een “teamlid” zoekt, vind ik niet echt romantisch klinken, maar goed, misschien bedoelt hij het wel heel hartstochtelijk. Waarschijnlijk zal Michelle ook de tweede logeernacht weer lang wakker liggen en nadenken over van alles. Ik vrees een beetje dat ze aan het eind bedenkt dat ze liever nooit aan dit BZV-avontuur was begonnen.

Marnix is enorm bezig met zijn vrouwen. Vooral met zijn beeld over de drie logerende vrouwen. Want hij heeft zijn mening al klaar. En wil verder vooral met rust gelaten worden lijkt het wel. Zijn tekst deze dag: “Even mijn momentje”. Ook later wordt het niet gezellig. “Blijven staan!” laat hij ze weten als hij de paarden op stal gaat zetten. Marnix doet het liever allemaal zelf en alleen terwijl zijn vrouwen twijfelend toekijken. De volgende ochtend bekent hij aan de kijkers het allemaal maar een kwelling te vinden. Want de vrouwen zijn zo verschillend qua karakter. Hij kijkt er een potje moeilijk bij. Welke past nou het beste bij hem? Met wie zou hij het fijnst samen oud kunnen worden? Of, zoals hij benoemt: “Welke vrouw pakt die drempel weg?”. Ondertussen proberen de vrouwen het ontbijt klaar te zetten. Er wordt een half uur gezocht naar thee (in die volle keuken is dat ook geen makkie natuurlijk). En ook de vrouwen kunnen niet kiezen. Willen ze nou havermout of eieren? Het worden eieren. Met een zucht sjokt Marnix naar de keuken. Janneke kan niet zo goed tegen de gespannen sfeer die er hangt op de boerderij. Het romantische gevoel van de avond ervoor (Lees HIER), lijkt in ieder geval in geen velden of wegen meer te vinden. De vrouwen proberen toch iets samen met hun boer te doen. Of ze moeten helpen met de eieren koken vragen ze. Maar Marnix laat weten dat hij heus wel een paar eieren in een pan met water kan gooien. Zelluf doen dus. Gelukkig zijn de eieren makkelijker te vinden dan de thee. Er staan namelijk minstens vijftig eieren op het aanrecht (ik verzin dit niet!). Ik dacht dat Marnix paardenfokker was in plaats van kippenboer? Maar dan blijkt dat Marnix eigenlijk gewoon een psycholoog is. Want hij laat Willemijn bij een gesprek aan de rand van zijn land weten dat zij volgens hem nog veel te veel met zichzelf zit te struggelen. Als het gesprek daarna voor hem door haar antwoorden en eigen visie op hem en de situatie iets te moeilijk wordt, kapt hij de boel af met “Koffie!” en loopt weg. Tegenspraak? Dat is duidelijk niet zijn kopje thee!

Continue reading “Boer zoekt vrouw, we logeren lekker door”