Gedichtendag

Ik dicht de dag
Met woorden
De laatste uren
Zijn als kieren
Waar het licht
Nog net door schijnt.

Ik dicht de dag
Met rituelen
Tanden poetsen
Medicijnen slikken
Gezicht en handen wassen
Tot de dag verdwijnt

Ik dicht de dag met woorden
Dag dag, dag licht
Mijn woorden vallen stil
Als ik mijn ogen sluit en de dag dicht.

En dan valt het doek

Hm, eigenlijk viel er helemaal geen doek. En het doek ging ook niet dicht. We deden gewoon een paar keer een buiging, liepen af, kwamen nog een keer terug, bogen nog een keer, kregen allemaal een roos van een van de medewerkers van het theater, en toen was het gewoon echt voorbij.IMG-20180120-WA0015

Maanden gewerkt aan een theaterstuk, en dan, na al dat improviseren, schrijven, spelen, teksten leren en repeteren is het opeens voorbij. Zaterdagavond speelden we met theatergroep Op Woensdag onze voorstelling De Deelnemers voor 250 mensen in het publiek. Het was een waar feestje.

20180124_115609

Maandag werd het zwarte gat van de eerste dagen na het optreden nog even verlicht door een mooie recensie in de plaatselijke courant (waarin ik zelfs nog met naam en al genoemd werd als iemand met acteertalent, dus ik liep twee dagen naast mijn schoenen!), maar nu is het weer woensdag.

20180122_165605

Vanavond hebben we ‘vrij’. Geen Op Woensdag vanavond. Het voelt een beetje leeg.

Continue reading “En dan valt het doek”

Moeders doen niet aan seks

Lieve Oudste en Jongste, lees maar gewoon niet verder als je per ongeluk op deze blogpost terecht komt, en houd het gewoon bij de titel. Moeders doen namelijk niet aan seks. En ja, nog even als laatste; seks is inderdaad met ks en niet met een x.

 

Zo, nu hier alleen bloglezers over zijn die niet mijn kinderen zijn; Heeft u het ook gelezen? Dat hele landelijke gemiddelde van ‘2x per week’, dat blijkt dus helemaal niet te kloppen. “We” doen “Het” gemiddeld maar drie keer per maand.

Ha, een heel deel van Nederland kijkt opeens een stuk blijer, omdat ze plots bovengemiddeld scoren. Zonder dat ze er iets voor hoeven te veranderen. Maar een deel van mijn vriend(innen)kring schoot in de stress. Niet over zichzelf, maar over de rest van Nederland. Over jullie dus wel misschien. Want drie keer per maand?? Dat vonden ze wel heel weinig en heel sneu. Hoewel ik zelf het gemiddelde niet naar beneden haal, wilde ik toch opkomen voor die mensen die het niet wekelijks doen. Want, zo probeerde ik het tij van de verontwaardiging en afschuw en medelijden te keren, 3 keer per maand, dat is toch maar mooi 36 keer per jaar. Er zijn heel veel dingen die ook best leuk, lekker, gezond en meer van dat alles zijn die ik niet 36 keer per jaar doe. En ging het ook niet per se om kwantiteit, maar juist om kwaliteit? Ik kreeg maar weinig gehoor. Minder dan 1 keer per week, de verbazing over het onderzoek en het nieuwe gemiddelde van Nederland was hoog. Maar ik dacht aan iedereen die moe was van een niet doorslapende baby, die stress had wegens werkloosheid of financiële ellende, aan iedereen met een pijnlijk lijf en alle andere reden die je kunt hebben om niet wekelijks van bil te gaan.

Seks is blijkbaar minstens wekelijks nodig en belangrijk genoeg om onderzoek naar te doen. Misschien had ik gewoon op de nieuwjaarskaarten naast een gelukkig, gezond en liefdevol 2018 ook moeten schrijven; ik wens je veel lekkere vrijpartijen het komende jaar.  Of zou Nederland (lees; mijn familie en vriendenkring) daar nog niet klaar voor zijn? Misschien heerst er, net als het open durven zijn over psychische aandoeningen als depressie/burnout en dat soort zaken, toch nog wel een beetje taboe op dat onderwerp. Want seks is niet alleen een lichamelijk iets, maar zeer zeker ook een emotioneel beladen onderwerp.

Een beetje openheid is zo slecht misschien nog niet. Een mens is tenslotte meer dan alleen maar de buitenkant.

Continue reading “Moeders doen niet aan seks”

Nieuwe buren

De nieuwe buren lopen steeds met hun hond voorbij als ik op de bank hang en tv kijk of op de bank zit te appen.

Nooit als ik sta af te wassen, achter mijn laptop zit te werken, de planten water geef, aardappels schil of de was sta te vouwen.

De nieuwe buren denken vast dat ik een luie buurvrouw ben. Die alleen maar bankhangt. Misschien moet ik straks even in mijn joggingbroek een paar keer voor hun raam heen en waar gaan rennen. Of gewoon net zo lang in de voorkamer in een yogahouding gaan staan tot ze weer voorbij komen.

Nieuwe buren. Vermoeiend hoor.

Wie heeft die handschoenen in mijn jaszak gedaan?

Zaterdag 13 januari 2018

Na een dagje repeteren in het theater, fiets ik snel naar het station. Daar staan de kinderen al op me te wachten. We treinen naar Nieuwegein, naar de tradiotionele Nieuwjaarsborrel met vrienden. Als we allemaal op het perron staan, heb ik mijn fietssleutels nog in mijn hand. “Wie heeft er een jaszak met een rits?” vraag ik (aan mijn kinderen hè, niet per se aan iedereen die op het perron staat), “Dan wil ik graag mijn fietssleutels daar in bewaren”. Jongste maakt zijn jaszak open, wil mijn sleutels aannemen, maar kijkt dan verbaasd naar de handschoenen die hij uit zijn jaszak haalt. “Van wie zijn die handschoenen?” vraagt hij. Oudste en ik weten het niet. We kijken allemaal naar de bruine handschoen en naar de grijze handschoen die hij in zijn hand heeft. “Wie heeft die handschoenen in mijn jaszak gedaan dan?” vervolgt hij, terwijl hij uit zijn andere jaszak ook een bruine en een grijze handschoen trekt. Twee paar onbekende handschoenen. Heel vreemd.

Langzaam begint het mij te dagen. “Is dat jouw jas wel?”. Hij kijkt eerst naar mij en inspecteert dan zijn jas. Ja hoor, dit is zijn nieuwe jas, die heeft hij nu een week of drie. “Weet je het zeker?” vraag ik. Dan begint hij te twijfelen. “Nou, nu je het zegt. Hij hing gisteren op school wel heel ergens anders dan waar ik hem opgehangen had”. We schieten alledrie in de lach. “Ja maar, ja maar, waar ik dacht dat ik hem had opgehangen, daar was ie niet meer” legt Jongste uit. “En toen zag ik deze ergens anders hangen. Ik heb toen nog aan de buitenkant gevoeld bij de jaszakken of er wat in zat, want mijn dikke handschoenen zouden er in moeten zitten. En toen voelde ik dat de zakken vol zaten. En toen dacht ik, dat is dus mijn jas!”.  We concluderen dat vrijdagmiddag een schoolgenootje er met de jas van Jongste vandoor is gegaan. En dat Jongste nu de jas van schoolgenootje draagt. Het is precies dezelfde maat. Als die onbekende handschoenen er niet ingezeten hadden, had hij nooit gemerkt dat hij de verkeerde jas had gepakt.

Ik grinnik nog een keertje bij het idee dat de onbekende jassenverruiler dit weekend opeens raar staat te kijken dat zijn twee setjes gebreide handschoenen opeens zijn veranderd in één setje skihandschoenen. Dat er ergens anders ook iemand zich staat af te vragen “Wie heeft die handschoenen in mijn jaszak gedaan?”.

“Gewoon terughangen op dezelfde plek als waar hij hing” vertel ik Jongste. “En dan afwachten of jouw jas ook weer ergens hangt”.

Ondertussen heeft Oudste het zo koud dat ik haar mijn sjaal geef. Want zo zijn moeders hè. En Jongste biedt haar een setje handschoenen aan. Want hij heeft nu opeens toch twee paar 😉

Continue reading “Wie heeft die handschoenen in mijn jaszak gedaan?”

Op de planken

Over anderhalve week is het zover.

Dan staan we met onze voorstelling op de planken in de grote zaal. Voor een paar honderd mensen publiek.

IMG_20180108_211302_394Het begint nu wel echt spannend te worden. Want wat gaat het publiek vinden van de voorstelling die we samen met onze regiseusse gemaakt hebben? We geven onszelf dan wel niet letterlijk, maar wel figuurlijk een beetje bloot. Want dit is wat we er met elkaar van gemaakt hebben. Dit is wat we aan het publiek gaan laten zien.

Nog twee keer repeteren, een generale en dan is het voor het eggie.

Vandaag ben ik moe. Meer dan moe. En kan ik me niet helemaal voorstellen dat ik genoeg puf heb voor die drie repetities. Maar ik heb er ook ontzettend veel zin in. En ik weet dat ik altijd weer energie krijg van het spelen en repeteren met ‘de meiden’ van Op Woensdag. Dus dat het heus wel goed zal komen.

Want ik ben dol op theatervoorstellingen kijken, maar ook op ze zelf maken.

En zolang ik nog niet tussen de planken lig, hoop ik elk jaar weer op de planken te staan met Op Woensdag!

Zaterdag 20 januari 2018 speelt Op Woensdag de voorstelling De Deelnemers. Er zijn nog kaarten (KLIK). 

Continue reading “Op de planken”

83.000 bezoekers

Afgelopen jaar kwamen er ongeveer 83.000 bezoekers naar de Libelle zomerweek.

De tentoonstelling The Great Liao – Nomadendynastie uit Binnen-Mongolië (907-1125) die in 2017 in het Drents Museum te zien was, heeft ook  ruim 83.000 bezoekers getrokken.

Jaarlijks solliciteren er zo’n 80.000 mensen bij Coolblue.

Het vuurwerkfestival in Scheveningen trok in 2016 ook 80.000 bezoekers.

Ik zeg niet dat het allemaal Margje.nu-lezers zijn. Maar het zou kunnen.

In 2017 kwamen er namelijk ruim 83.000 (unieke) bezoekers naar Margje.nu

83.000 lezers! Een hoeveelheid die ik amper kan beseffen, amper kan voorstellen. Dat is een paar keer de Ziggo dome vol! Meer inwoners dan de stad Roosendaal heeft (of Purmerend, of Hengel0)!  Maar, relativerend; het is ook precies het aantal centen dat ik op mijn bankrekening heb staan (en dan is het opeens niet zo veel kan ik je vertellen) 😉

Toch zit hier een dankbaar mens dat behoorlijk onder de indruk is van deze cijfers. Ook omdat ik weet dat vijftien procent van die 83000 echt vaste lezers zijn, die al jaren meelezen en meeleven. Daar wil ik jullie allemaal hartelijk voor bedanken. Ik zit hier nu alleen aan mijn eettafel te typen. Maar beseffen dat jullie er allemaal ook zijn, ergens, dat helpt. En voelt meteen een stuk gezelliger!

Continue reading “83.000 bezoekers”

Ingesneeuwd

Stiekem droomden we er wel eens van. Ingesneeuwd worden. Want de voorraadkast is goedgevuld. En de boekenkast ook. En dan dagen lang alleen lezen, slapen, eten, drinken en verder niets

Lief deed het vandaag gewoon echt. Nou ja, hij deed het niet zelf natuurlijk. Dat deed het weer (of het klimaat of de opwarming van de aarde of wat dan ook); de hele nacht bleef het sneeuwen in het gebied waar hij zaterdag naar toe treinde om te gaan skiën. Van skiën kwam vandaag niets. De pistes waren namelijk dicht. Een foto van één van zijn reisgenoten over de gesloten piste haalde zelfs de voorpagina van de website van De Telegraaf!

Screenshot_20180108-140318

En nadat ze zichzelf een beetje uitgegraven hadden, maakten ze een sneeuwpop. Ook leuk.
IMG-20180108-WA0022

IMG-20180108-WA0004

Zelf wandelde ik, net als gisteren, een tijdje in het winterzonnetje. Want op mijn goedevoornemenslijstje staan zaken als Meer bewegen en Vitamine D. Geen sneeuw te zien hier, maar wel ijs op de plassen. Ook mooi.

20180108_143846

20180108_144151
Continue reading “Ingesneeuwd”

Negende kerstdag (aka als SinterKersterNieuw)

Terwijl heel Nederland vandaag doet alsof alles weer normaal is
en zich probeert te houden aan de nieuwe goede voornemens
die vaak erg lijken op de oude goede voornemens
vieren wij vandaag gewoon nog iets van drie feestjes in een
op deze negende kerstdag.

SinterKersterNieuw dus vandaag.
Waarin we Sinterklaas, Kerst en Oud&Nieuw combineren tot een groot samenzijn.

Mijn broer, schoonzus en de kinderen komen vanmiddag langs om samen met ons en mijn ouders te doen alsof het niet al lang voorbij is al dat gefeest.
Vandaag dus pepernoten, kerstkransjes en oliebollen op het menu 🙂

Voor iedereen die vandaag weer gewoon normaal doet (maar ook voor iedereen waarbij niets normaal loopt):

ik wens je een heel goed en gezond 2018. Dat er in elke dag maar iets moois te vinden is en dat je over 12 maanden kunt zeggen dat het al met al toch een fijn jaar is. Dat klinkt heel normaal, maar dat is het vaak niet.

Ga ik nu even mijn surprise afmaken 😉