Always look on the bright side…

Omdat het niet echt zomers warm is, kan ik lekker weer lopen op mijn favoriete paar zwarte lange laarzen. Die lopen gewoon het lekkerst.

Omdat het heus wel zomer gaat worden binnenkort en ik echt geen goede zomerschoenen meer heb, mag ik gaan shoppen voor een nieuw paar.

Omdat de planten en bomen groeien alsof het al zomer is, ruikt het buiten zo lekker en ik heb tuindeuren tegenwoordig die ik open kan zetten!

Omdat het eigenlijk gewoon al echt zomer is, zijn er volop kersen. En die zijn toch stukken gezonder dan chips.

Omdat het echt al eind juni is, hebben de kinderen volgende week vrijdag al vakantie, en hoeven we nog maar een paar dagen de wekker op zeven uur te zetten.

Omdat ik twee kilo ben afgevallen zit die spijkerbroek een stukje lekkerder.

Omdat de dierenarts waar ik vanochtend met Koepoes was een buurvriend is en hij toch voor de lunch naar zijn huis ging, kreeg ik een lift terug naar huis en bespaarde ik een tientje taxikosten.

Omdat we na twee weken tv-loos eindelijk eens nieuwe batterijen hebben gehaald voor de afstandbediening, kunnen we weer gewoon tv kijken (ipv op iPad ūüėČ ).

En nu jij!?

Weggooien

Het werd een beetje vol. In mijn huis en in mijn hoofd.

Dus deed ik maar wat “ze” (u kent ze wel, de goeroes en deskundigen in tijdschriften, tv-programma’s en zinvolle boeken) altijd aanraden; opruimen. Letterlijk spullen de deur uit doen om ruimte te scheppen om je heen en in jezelf.

Als ik met de blik van een wildvreemde naar mijn spullen kijk, dan zie ik ook wel dat de helft weg kan. Maar die wildvreemde weet de verhalen achter mijn stapels tijdchriften en rommellades niet. Maar omdat we na de verbouwing wel meer woonkamer, maar beduidend minder opslagruimte overhouden moest er toch iets gebeuren.

Ik begon bij mijn stapels tijdschriften. De helft kon naar de kringloop, een kwart bij het oud papier en de rest mocht blijven. Het glazen tafeltje op wieltjes leek een zucht van verlichting te slaken en Lief tilde gelijk de volle dozen richting schuur (hij vreesde waarschijnlijk dat ik anders de helft van de bladen weer uit de dozen zou halen en terug zou stapelen in de twee salontafeltjes).

Stap 1 is gezet.

Later deze week maar eens mijn kleding bekijken. Ook daarvan kan vast wel iets weg. Misschien gebruik ik hiervoor de fototruc; maak een foto van de spullen die je weg doet. Een foto neemt amper ruimte in en helpt wel de herinnering te bewaren.

Volgende week check ik mijn boekenkast dan wel op boeken die ik los durf te laten. Het is tenslotte toch bijnazwerfboekendag!

Weggooien en opruimen. Ik kan het niet zo goed. Maar ik begin het te leren. Met spullen dan tenminste.

Het begin van loslaten van wat niet meer nodig is of pijn doet?! 

 2013-06-24-17-23-07.organizen

Het zal toch niet?

Ik zie de mooie dingen nog wel hoor, wees gerust. Ik geniet van de kinderen, een verrassend cadeautje, leuke post en fijne Facebookberichtjes. Maar ik ben me toch een partijtje moe. Lief vindt dat niet raar en meldt me dat ik ook een drukke week achter de rug heb. Hmm, dat zal misschien wel, maar ik voel dat het iets dieper ligt dan dat. De tranen zitten ook hoog. Bij een songtekst, een iets te emotioneel filmpje of een mooi beeld heb ik opeens waterige oogjes. Ik word gestressdtdtdt bij de gedachten aan de hoeveelheid werk en vrijwilligerswerk die er komende week voor me klaar ligt. En vanmiddag sliep ik zomaar een paar uur terwijl ik gewoon in bed een boek probeerde te lezen.

Het zullen mijn hormonen wel zijn, die spelen vast een grote rol in mijn huidige gemoedstoestand, samen met een vakantie die wat anders liep dan gepland, de spanning rondom het organiseren van het uitje van mijn werk, het einde van het schooljaar, de gedachten aan mijn broer en zijn vriendin die in scheiding liggen en een zieke Koepoes.

Laat het dat allemaal maar zijn.

De enige andere conclusie is namelijk dat ik een herfstdip heb. En dat kan toch niet op 23 juni?!?!?

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

Werkstress

Ik heb stress vanwege mijn werk.

Niet omdat ik een deadline moet halen, of een presentatie moet geven (dat moet ik allemaal wel, daar niet van), maar omdat mijn collegae overmorgen naar mijn werkplek komen.

Mijn werkplek is thuis.

Ik werk vanuit mijn eigen huis en ga één keer per maand naar kantoor (bij IJmuiden in de buurt). Die ene dag per maand zie ik bijna al mijn collegae bij meerdere overleggen. Een vergaderdagje dus. Heel fijn en inspirerend en de drie uur enkele reis zeker waard.

Vrijdag is het geen vergaderdag. Vrijdag is ons jaarlijkse uitje. En deze keer hoef ik niet te reizen; iedereen komt mijn kant op. Erg leuk natuurlijk, en ik heb geprobeerd een leuke dag te plannen. Ik heb me echter op twee dingen verkeken.

In eerste instantie gooit het weer roet in het eten. Na dagen zonnig mooi weer (met slechts een enkele korte bui vanochtend), is de verwachting voor vrijdag slechter dan slecht. Regen, regen en nog eens regen. En in mijn enthousiasme heb ik allerlei buitenactiviteiten georganiseerd. Die ik nu dus de komende 36 uur moet gaan veranderen in binnenactiviteiten. Die èn minstens net zo leuk zijn èn geschikt voor 24 personen.

Daarnaast had ik bedacht dat de ontvangst (met koffie, thee en wat lekkers) aan het begin van de dag best bij mij thuis kon plaatsvinden. Dat scheelde enorm op het budget (want in een grand caf√© kost een kopje thee toch gauw een euro of twee en we willen er ook wat lekkers bij); een paar kannen koffie en thee en een schaal zelfgebakken muffins kost geen drol namelijk. Ik was alleen even vergeten dat mijn huis een puinhoop is en ik totaal geen huishoudelijke genen bezit. Daar zijn mijn vrienden ondertussen wel aan gewend, maar ik vrees een beetje dat de dames van kantoor misschien wel gek op zullen kijken van mijn huishouden van Jan Steen…

Dus help mij even overtuigen dat het vooral gaat om de gastvrijheid en de catering en dat ik me geen zorgen hoef te maken zolang ik de twee w.c.’s maar heb geboend en een stofzuiger door het huis heb gehaald? Het is namelijk veel te warm om te stressen!

Krijgt u van mij als bedankje de auto- en treinbingokaart die ik voor mijn collegae maakte; hebben ze onderweg naar mij toe iets te doen! ūüėČ

post-test-thumbnail

Van die dingen

Tijdens een telefoongesprek over hoe slecht ik bereikbaar was de afgelopen periode een tunnel inrijden waardoor de verbinding verbroken wordt en ik niet meer bereikbaar ben. Ik kan dat.

Zucht.

Hoewel ik er vaak om moet lachen, word ik ook wel eens moe van mezelf.

Lunchpakketjes smeren omdat ik een lange dag met de trein van hot naar her moet reizen met een tussenstop in ergens anders en dan dat lunchpakketje in de koelkast laten liggen.

Ook handig; na het uitchecken op dag 1 je OVchipkaart terugstoppen in je tas en op dag 2 met een andere tas op stap gaan. Waar je wel (check, check, dubbelcheck) alles in hebt zitten (lunchpakketje, water, portemonnee, zakdoekjes, deo, sleutels, boek, mobiel, iPad en alle andere belangrijke zaken des tas), maar dus NIET die OVchipkaart natuurlijk.

Toppunt van oenigheid; met twee verschillende pumps het schoolplein op stappen. Staat bij een peuter toch iets schattiger dan bij een vrouw van 43 (twee verschillende schoenen bedoel ik, een peuter op pumps is ook raar).

Wat ik ook goed kan; op tijd een verjaardagskaart voor iemand schrijven en er dan vier dagen mee rondlopen in mijn tas of jaszak zonder de kaart op de bus te doen.

Maar goed, al deze dingen heeft u ook wel eens. Toch? Zeg ja!

Ik wens u verder veel succes met de Hittestress die er aan schijnt te komen (mag het woord al gelegd worden bij Wordfeud of is het nog te nieuw?). Ik dacht even dat dat iets was voor vrouwen in de overgang, maar het is iets waar we allemaal te maken mee krijgen vandaag of morgen. Zelf werk ik de komende twee dagen thuis. Ik zal eens kijken of ik hier ook een hitteprotocol (ook een mooi scrabblewoord!) heb. En alvast twee dezelfde slippers bij de achterdeur leggen.

Weblog kwijt?

Bent u me kwijt op Vrouwonline?

Ik ben er nog hoor, net als mijn blogbuufs Esther, Susanne, Maaike, Denise en PipFoods.

We zijn tegenwoordig te vinden op de pijler Actueel.

Want dat zijn we natuurlijk; heeeel actueel. Bijna elke dag valt er wel iets nieuws te lezen.

Mij vindt u hier:

 

http://www.vrouwonline.nl/weblog/margjes-blog

 

Zo. Gevonden. Gelukkig maar. Wij willen geen lezers kwijtraken. Wat zouden wij zijn zonder jullie?

Dan was dit alles zinloos geblogd!

Wat ik beter had kunnen worden

Ik heb een leuke baan. Met nog leukere collegae en interessante klanten. Vooral presentaties geven of groepsgesprekken leiden is ‘helemaal mijn ding’.

 

Maar soms denk ik wel dat ik beter wat anders had kunnen worden.

 

Websitemaker bijvoorbeeld.

Want ik snap nog weinig van deze website en alle mogelijkheden die er zijn. Zo heb ik dus geen idee hoe ik er voor moet zorgen dat het vinkje dat aangeeft dat jij updates wilt van reacties op mijn teksten niet automatisch aanstaat. Totdat ik heb uitgevonden hoe dat vinkje standaard uitgaat, moet je het zelf maar even doen…?!

 

Taxichauffeur was ook handig geweest. Had ik iedereen en mezelf kunnen rijden naar alle locaties waar we deze week naar toe moeten.

 

Schilder, ook geen gek idee. Want de verbouwing vordert gestaag, maar mijn hemel; wat moet er nog veel geschilderd worden! Was ik schilder geworden, dan had ik mijn vader kunnen helpen misschien. Nu vrees ik dat mijn hulp de boel eerder verslechtert dan verbetert.

 

Of misschien had ik een eigen restaurant moeten beginnen. Had ik vast een kok in dienst gehad die vanavond voor me wilde koken zodat ik niet èn hoef te bedenken wat we gaan eten vanavond èn de boodschappen moet gaan halen èn ook nog zelf alles moet gaan koken.

 

Kapster, zou ook fijn zijn. De kinderen moeten al weken naar de kapper. Maar het komt er maar niet van. Kunnen kapsters eigenlijk ook hun eigen haren doen? Dat zou pas ideaal zijn, want zelf moet ik eigenlijk ook al tijden naar de kapper.

 

Tandarts was misschien ook een goede optie geweest. Vooral omdat ik steeds weer schrik van de rekeningen die wij, gezin behept met niet zulke stralende sterke rechte gebitten, thuisgestuurd krijgen.

 

Voor mijzelf is het al te laat. Maar ik heb kinderen natuurlijk. Daar moet ik op in gaan zetten. Als ik Oudste nou eens push om theaterdirecteur te worden, dan zit ik vast altijd gratis bij alle voorstellingen. En als Jongste nou kapper of visagist wordt, dan zit ik in ieder geval altijd mooi in dat theater van Oudste. Carri√®replanning. Je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen! ūüėČ

Avondvierdaagsestress

Meestal eten wij ‘s avonds om ongeveer kwart over zes. Soms om zes uur, soms om half zeven.

De komende vier dagen moeten we echter al voor half zes achter ons bord zitten. Want om kwart over zes is het tijd om naar de verzamelplaats te gaan.

Voor die tijd dienen de juiste kleding en schoenen aangetrokken zijn, wordt overleg gepleegd over wie wat meeneemt voor onderweg en moet er uitgebreid getoiletteerd worden.

Ik denk dat ik nu maar alvast ga koken. Oh wacht, verdorie, ik heb ook nog een baan.

Het wordt elke avond natuurlijk hartstikke laat (die 10 kilometer lopen die kleintjes echt niet in twee uur toch, als ze ook nog pauze nemen?), dus de komende ochtenden zullen ze maar moeite uit hun bedjes kunnen komen. En ik ben ook een beetje bang voor blaren of andere pijntjes (want wie moet dan èn de avondzuster en de motivatiecoach uithangen? Precies!)

Avondvierdaagse. Ik loop niet eens mee. Maar wil donderdagavond laat eigenlijk best een medaille!