Margje op maandag

Altijd weer even wennen, die maandagochtend. Wekker, school, werk, bouwvakkers in de straat achter ons die om zeven uur al lawaai maken, een drukke week voor de boeg.

Vanaf nu heb ik elke maandag om tien uur digitaal koffie en thee voor jullie klaar staan. Met wat lekkers erbij (digitaal mag alles) en een kans op leuke post de volgende maandag. Want uit iedereen die reageert op mijn Margje op maandag blogje loot ik één iemand die ik dan komend weekend leuke post stuur. In de hoop dat het postpakketje dan op maandag bij diegene in de bus valt. Omdat post krijgen nu eenmaal leuk is. Vind ik tenminste 🙂 Al vaker verlootte ik dingen via mijn blog op Vrouwonline en altijd werd ik daar weer vrolijk van. Nog even en het is weer tijd voor de jaarlijkse Sinterklaaslootjesactie daar. Daar doen dan tientallen lezeressen aan mee! Vanaf nu speel ik elke maandag een beetje Sintermargje. Omdat 5 december nog zo’n eind weg is 😉

Drink je een kopje thee of koffie met me mee vandaag? Gezellig!

2013-08-26-10-06-14.Kopje thee 3

Klef gedoe (Margje mijmert een eind weg in een leeg huis)

Eigenlijk is het best gek. Die kinderen van mij zijn toch voor een groot deel afhankelijk van mijn aandacht, tijd en geld. Ik zet ze eten voor, ik vind dat ze van alles moeten doen (minimaal ‘op 1 sport zitten’, zo nu en dan eens een theatervoorstelling zien en niet alleen maar hagelslag op je brood bijvoorbeeld) (En lees bij ‘ik’ in de vorige zinnen gerust ‘wij’hoor, het is niet dat Lief geheel buiten spel staat bij dit alles). Door mij hebben ze nog nooit cola gedronken (okay, misschien een keer of twee drie in hun hele leven op een kindereestje waar ik niet bij was) en kunnen ze niet hele dagen computerspellen spelen, want die hebben ze nameljk niet. En okay, ik heb dan wel een HBO-jeugdwelzijnswerk diploma, maar wat weet ik er eigenlijk van?

Eigenlijk is het best gek dus, dat je ‘zomaar’ een ouder kunt worden, een kind kunt krijgen, dat jij dan een beetje kunt opvoeden of verpesten. (En lees bij ‘zomaar’ in de vorige zin niet dat dat altijd bij iedereen automatisch heel makkelijk gaat, ik weet dat het niet altijd ‘zomaar’ ploep gebeurt). Okay, ze komen een heel eind in hun eentje, samen met hier en daar een juf of meester, de vriendjes van de straat en een opa en oma, maar de hoofdmoot van alles lijkt toch bepaald te worden door mij (en Lief). Wij sturen ze op tijd naar bed (soms later) en helpen ze herinneren aan het meenemen van gymspullen enzo. Maar het gaat natuurlijk verder dan dat soot praktische zaken. Zij leren gedrag door te kijken naar hoe wij omgaan met de wereld en de mensen die daar in leven. Ze leren woorden door te luisteren naar ons taalgebruik. Maar dan nog zijn het geheel eigen wezentjes met een eigen manier van denken en doen.

Ik vind van alles. Ik denk van alles. Ik weet van alles. Maar ik weet ook heel veel niet. Of ik weet hoe moeilijk ik sommige dingen vind, of hoe fout ik weer andere dingen soms doe. Nog even, dan is Oudste een echte puber. Zal ik dan al die moeilijke en foute dingen te horen krijgen van haar? Voorlopig vind ik het al moeilijk genoeg om te zien dat ze soms moeite hebben met de kleine en grote dingen in het leven en/of ergens verdriet over hebben. Vooral als dat dingen zijn die ik ook moeilijk vind, of die ze toch echt zelf moeten oplossen. Uiteindelijk kan ik niet veel meer doen dan er voor ze zijn, naar ze luisteren en ze laten weten dat ik heel veel en altijd en overal en hoe dan ook van ze houd. Hopelijk weten ze dat. Ik zeg het ze wel, maar zullen ze het horen? Of afdoen als ‘dat kleffe gedoe van mijn moeder’ 😉

2013-08-22-11-26-11.blogfoto klef gedoe

Verboden terrein

Ba het douchen gisteravond liep ik met een grote handdoek om mijn lijf de achterdeur uit,  tuin in, langs het huis, naar de voordeur. Daar stapte ik mijn huis weer in. Het was de enig manier om boven te komen. Ik mocht namelijk niet door de woonkamer lopen. Ook vandaag is de woonkamer verboden terrein. Waarom? Daar ‘vlogte’ik gisteravond over. Kijk maar:

http://youtu.be/IJZkw6Qi7pk

Daar was ie weer

We hadden elkaar een tijdje niet gezien. Maar we weten, ons afscheid is nooit voor eeuwig. Voordat we het weten zijn we weer tot elkaar veroordeeld.

Deze keer kwam ie pas op het allerlaaste moment. Rond kwart voor zeven vanochtend stapte hij naar binnen (het is een hij, dat weet ik zeker). Hij keek wat verbaasd rond in onze lege woonkamer (blijkbaar wist ie nog niet dat vandaag de interieurmannen zouden komen om aan de vloer te werken), maar wurmde zich toen toch langzaam maar zeker ons leven in. En verhip. Het voelde al snel weer vetrouwd. Hij en ik hebben zo’n haat-liefde verhouding. Can’t live with, can’t live without, zoiets.

Het Gareel. Vandaag begon het weer. Op tijd opstaan, ontbijten, lunchpakketjes maken, fruitbakjes vullen, schooltassen inpakken. Het ging van een leien dakje vandaag. Het Gareel en ik waren beiden goedgezind.

Hij weet dat u nog niet allemaal aan hem toe bent, sommigen gunt hij nog een week of twee respijt. Daarna is Het Gareel in heel Nederland weer orde van de dag. Ik heb hem nog maar niet gezegd dat ze morgen en overmorgen de vloer gaan schuren en olieën en dat we dus van dinsdagavond tot donderdagochtend niet in de woonkamer kunnen zijn. Dat kan ie vast nog niet aan, dat merkt ie allemaal vanzelf wel. Ook Het Gareel moet soms langzaam wennen aan zichzelf….

August19

Tijgermoeder? Nee leeuwenmoeder

Geen idee natuurlijk hoe mijn kinderen later, als ze volwassen zijn, terug zullen kijken op hun jeugd. Wat zal hen bijblijven? Die keer dat ze ‘s nachts buiten mochten slapen? De vakanties naar de mooiste plekjes in Nederland? Dat we geen auto hadden en alles met de trein, bus of op de fiets moesten doen? Of misschien dat je niet allen maar zoet beleg op je brood moest doen, maar ook iets “gezonds” als kaas, vleeswaren, pindakaas of suikervrije jam? Zouden ze je vertellen over ouders die in het weekend het liefst uitslapen, of over de lange fietstochten over de hei? Zullen ze vooral positieve dingen vertellen, of zullen ze zich herinneren dat ze toch echt wel hun groente moesten opeten of minimaal op één sport moesten ‘zitten’? Weten ze later nog hoe het was om te verhuizen van de grote stad uit het Westen naar dat kleine provinciestadje in de provincie? Zullen ze het later “echt wel heel anders doen dan mijn ouders deden” of zullen ze zich ooit verbaasd afvragen hoe het toch kan dat ze zo veel op hun ouders zijn gaan lijken?

Je kunt veel over mijn ouderschap zeggen (geduld is niet echt mijn middle name bijvoorbeeld, noch ben ik familie van Mien Dobbelsteen), maar een tiger mom ben ik niet echt. Denk ik tenminste (ook dat weet je maar nooit, wie weet interpreteren mijn kinderen mijn interesse of aanmoedigingen wel heel anders! Ik herinner me namelijk opeens de opmerking van Oudste toen ik blij verrast was over de tien (!!) die ze in juni kreeg voor haar spreekbeurt: “Ja, jij en pappa zijn veel kritischer dan de juf”…). Maar goed, ik denk dat ik zo erg nog niet ben, qua tijgermoedergedrag.

Ik ben deze week wel een leeuwenmoeder. 100% volledig en totaal en helemaal zelfs. Niet dat ik opeens agressief ben naar iedereen die te dicht bij mijn kinderen komt of dat ik ze leer aanvallen en doden. Zo erg is het gelukkig niet. Ik ben een leeuwenmoeder omdat mijn kinderen deze week leeuwen zijn. Simba en Nala om precies te zijn. De kleine leeuwtjes uit Disney’s The Lion King. Ze doen deze week mee aan een theaterkamp namelijk. Maandagochtend begonnen ze met een groep enthousiaste kinderen en erg leuke leiding, vrijdagmiddag geven ze een voorstelling. Maandag deden ze auditie, gisteravond vertelden ze blij dat ze op dinsdagochtend te horen hadden gekregen dat ze de rollen die ze graag wilden krijgen ook daadwerkelijk mochten gaan spelen. Ik ben de moeder van twee blije leeuwtjes dus, deze week. In het echt broer en zus, in het verhaal vriend en vriendinnetje. Ze werken hard deze week, repeteren, teksten oefenen. Allemaal uit eigen vrije wil. Deze leeuwenmoeder is reuze trots op haar twee kleintjes!

 

2013-08-14-19-03-04.Lion King

Stil

Het was even stil hier op mijn blog. Ik logeerde namelijk een weekje in een tipi zonder wifi. Ik had mijn laptop wel mee, want vanaf mijn tipieiland vertrok ik meteen naar Den Haag waar ik een werkpresentatie moest houden, maar die laptop bleef dus een week lang in de rugzak. Ik las een boek of vier, hing (voor het eerst in mijn leven echt relaxt) hangmat, sprong zo nu en dan het Veluwemeer in om af te koelen, kookte voor onszelf en de buren (of genoot van het feit dat er voor mij gekookt werd), keek wat naar de mensen om me heen, hing nog een beetje hangmat en bedacht dat het goed was.

Mijn leven bedoel ik.

Ik heb een leuke man, fijne kinderen, een aardige familie en bijzondere vrienden. We hebben een dak boven ons hoofd, een inkomen en sociale bezigheden. Ik heb attente lezers en genoeg spullen. Er is liefde, geld, geborgenheid en veiligheid dus, bedacht ik mij in mijn hangmatje. De zon scheen, ik had mijn ogen dicht. Als ik ze open deed zag ik blauwe lucht, witte wolken en de punt van mijn wifiloze tipi. Ik hoorde de kinderen verderop op het eiland joelen en lachen. Op de grond stond een kop thee. Ik heb het gewoon verdomde goed voor elkaar, bedacht ik. Daar werd ik even stil van. Er was niets verkeerd, alles ging goed.

Vasthouden, dit gevoel, dacht ik toen. Vasthouden en niet vergeten.

Daarom schrijf ik het hier op. Voor de zekerheid. En ik ga een hangmat kopen. Voor het geval dat…

Druk

Ik heb het nog even megadruk. Maar morgen om 7.00 uur begint mijn vakantie.

Voor die tijd moet ik nog van alles. Daarna hoef ik alleen nog maar te reizen naar mijn vakantiebestemming. Als ik onderweg niet smelt vanwege de verwachte tropische hitte, dan heb ik om 11.00 uur mijn zwempak aan en lig ik om 11.01 uur te dobberen in het Veluwemeer.

We zijn mazzelbipsen. Want we hebben al weer mooi zomers weer tijdens onze vakantieweken! Al jaren blijven wij in de zomervakantie in eigen land en al die jaren hebben we heerlijk weer. Als ik u was nam ik in het vervolg tegelijk met mij vakantie!

Deze week had ik half vakantie en logeerden we in het huis van een vriendin. We woonden daardoor opeens een weekje in Amersfoort. De plaatselijke middenstand vierde een feestje denk ik, en zal ons missen als we morgen naar ons onbewoonde eilandje vertrekken. We shopten en borrelden, gingen uit dineren en uit ontbijten (die laatste is echt een aanrader; in de zomer kun je voor 2,50 euro per persoon genieten van een uitgebreid ontbijtje bij La Place. Als je in de buurt van een La Place woont of kampeert is dat een leuk uitje!) en gingen nog maar eens uit eten. Wat een luxe leventje zeg!

De komende week is iets primitiever, dan logeren we in een tipi en koken we ons eigen eten. Ik kijk er nu al naar uit. We kunnen daar namelijk niets, behalve koken, slapen, eten, lezen en zwemmen. Nog 17 uur, dan ben ik er. Tot die tijd heb ik het nog druk, dus wat doe ik hier in hemelsnaam?

Vakantiestress. Ik vrees dat als je er bij google op zoekt, je een foto van mij vindt op dit moment. Hoe krijg ik ooit mijn things to do lijstje af in de komende 17 uur?!?