Van die dingen

Tijdens een telefoongesprek over hoe slecht ik bereikbaar was de afgelopen periode een tunnel inrijden waardoor de verbinding verbroken wordt en ik niet meer bereikbaar ben. Ik kan dat.

Zucht.

Hoewel ik er vaak om moet lachen, word ik ook wel eens moe van mezelf.

Lunchpakketjes smeren omdat ik een lange dag met de trein van hot naar her moet reizen met een tussenstop in ergens anders en dan dat lunchpakketje in de koelkast laten liggen.

Ook handig; na het uitchecken op dag 1 je OVchipkaart terugstoppen in je tas en op dag 2 met een andere tas op stap gaan. Waar je wel (check, check, dubbelcheck) alles in hebt zitten (lunchpakketje, water, portemonnee, zakdoekjes, deo, sleutels, boek, mobiel, iPad en alle andere belangrijke zaken des tas), maar dus NIET die OVchipkaart natuurlijk.

Toppunt van oenigheid; met twee verschillende pumps het schoolplein op stappen. Staat bij een peuter toch iets schattiger dan bij een vrouw van 43 (twee verschillende schoenen bedoel ik, een peuter op pumps is ook raar).

Wat ik ook goed kan; op tijd een verjaardagskaart voor iemand schrijven en er dan vier dagen mee rondlopen in mijn tas of jaszak zonder de kaart op de bus te doen.

Maar goed, al deze dingen heeft u ook wel eens. Toch? Zeg ja!

Ik wens u verder veel succes met de Hittestress die er aan schijnt te komen (mag het woord al gelegd worden bij Wordfeud of is het nog te nieuw?). Ik dacht even dat dat iets was voor vrouwen in de overgang, maar het is iets waar we allemaal te maken mee krijgen vandaag of morgen. Zelf werk ik de komende twee dagen thuis. Ik zal eens kijken of ik hier ook een hitteprotocol (ook een mooi scrabblewoord!) heb. En alvast twee dezelfde slippers bij de achterdeur leggen.

Weblog kwijt?

Bent u me kwijt op Vrouwonline?

Ik ben er nog hoor, net als mijn blogbuufs Esther, Susanne, Maaike, Denise en PipFoods.

We zijn tegenwoordig te vinden op de pijler Actueel.

Want dat zijn we natuurlijk; heeeel actueel. Bijna elke dag valt er wel iets nieuws te lezen.

Mij vindt u hier:

 

http://www.vrouwonline.nl/weblog/margjes-blog

 

Zo. Gevonden. Gelukkig maar. Wij willen geen lezers kwijtraken. Wat zouden wij zijn zonder jullie?

Dan was dit alles zinloos geblogd!

Wat ik beter had kunnen worden

Ik heb een leuke baan. Met nog leukere collegae en interessante klanten. Vooral presentaties geven of groepsgesprekken leiden is ‘helemaal mijn ding’.

 

Maar soms denk ik wel dat ik beter wat anders had kunnen worden.

 

Websitemaker bijvoorbeeld.

Want ik snap nog weinig van deze website en alle mogelijkheden die er zijn. Zo heb ik dus geen idee hoe ik er voor moet zorgen dat het vinkje dat aangeeft dat jij updates wilt van reacties op mijn teksten niet automatisch aanstaat. Totdat ik heb uitgevonden hoe dat vinkje standaard uitgaat, moet je het zelf maar even doen…?!

 

Taxichauffeur was ook handig geweest. Had ik iedereen en mezelf kunnen rijden naar alle locaties waar we deze week naar toe moeten.

 

Schilder, ook geen gek idee. Want de verbouwing vordert gestaag, maar mijn hemel; wat moet er nog veel geschilderd worden! Was ik schilder geworden, dan had ik mijn vader kunnen helpen misschien. Nu vrees ik dat mijn hulp de boel eerder verslechtert dan verbetert.

 

Of misschien had ik een eigen restaurant moeten beginnen. Had ik vast een kok in dienst gehad die vanavond voor me wilde koken zodat ik niet èn hoef te bedenken wat we gaan eten vanavond èn de boodschappen moet gaan halen èn ook nog zelf alles moet gaan koken.

 

Kapster, zou ook fijn zijn. De kinderen moeten al weken naar de kapper. Maar het komt er maar niet van. Kunnen kapsters eigenlijk ook hun eigen haren doen? Dat zou pas ideaal zijn, want zelf moet ik eigenlijk ook al tijden naar de kapper.

 

Tandarts was misschien ook een goede optie geweest. Vooral omdat ik steeds weer schrik van de rekeningen die wij, gezin behept met niet zulke stralende sterke rechte gebitten, thuisgestuurd krijgen.

 

Voor mijzelf is het al te laat. Maar ik heb kinderen natuurlijk. Daar moet ik op in gaan zetten. Als ik Oudste nou eens push om theaterdirecteur te worden, dan zit ik vast altijd gratis bij alle voorstellingen. En als Jongste nou kapper of visagist wordt, dan zit ik in ieder geval altijd mooi in dat theater van Oudste. Carrièreplanning. Je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen! 😉

Avondvierdaagsestress

Meestal eten wij ‘s avonds om ongeveer kwart over zes. Soms om zes uur, soms om half zeven.

De komende vier dagen moeten we echter al voor half zes achter ons bord zitten. Want om kwart over zes is het tijd om naar de verzamelplaats te gaan.

Voor die tijd dienen de juiste kleding en schoenen aangetrokken zijn, wordt overleg gepleegd over wie wat meeneemt voor onderweg en moet er uitgebreid getoiletteerd worden.

Ik denk dat ik nu maar alvast ga koken. Oh wacht, verdorie, ik heb ook nog een baan.

Het wordt elke avond natuurlijk hartstikke laat (die 10 kilometer lopen die kleintjes echt niet in twee uur toch, als ze ook nog pauze nemen?), dus de komende ochtenden zullen ze maar moeite uit hun bedjes kunnen komen. En ik ben ook een beetje bang voor blaren of andere pijntjes (want wie moet dan èn de avondzuster en de motivatiecoach uithangen? Precies!)

Avondvierdaagse. Ik loop niet eens mee. Maar wil donderdagavond laat eigenlijk best een medaille!