Winnaar, excuses en hoe ik zelf ooit een surprise was

Blogfoto busy

Soms is het gewone leven drukker dan je bloggen kan. De afgelopen dagen knutselde ik on- en offline aan cadeautjes voor mijn ouders. Die zijn vandaag precies 45 jaar getrouwd. Over een paar uur zitten we aan de thee met taart in een Landalvakantiehuisje. Samen met mijn broer en zijn twee meiden gaan we een weekendje lang spelletjes doen, uitslapen en bijkletsen. En vieren dat we er zijn. Dat mijn ouders ooit getrouwd zijn. Dat wij er daardoor zijn. Mijn moeder was onvruchtbaar, zo had de huisarts haar ooit verteld. Gelukkig maakte mijn vader dat niets uit. En gelukkig bleek het niet zo te zijn en waren ze heel blij met de twee kinderen die ze, surprise, surprise, toch kregen.

Maar goed, ik moest dus cadeautjes regelen, hielp met de boodschappen voor het weekend, regelde ondertussen de collecte voor Alzheimer die volgende week begint, werkte mijn werkuren, verzon een leuk theaterproject, kookte de groententas leeg en ging naar school om naar een presentatie van de klas van Oudste te kijken.

(Vroeger verveelde ik me nog wel eens. Dat heb ik nu ingepland voor week 2 van 2014. šŸ˜‰ )

Ik klaag niet hoor. Het is alleen even bedoeld als excuus. Want ik ben namelijk helemaal vergeten iemand te loten voor #leukepostopmaandagĀ  Continue reading “Winnaar, excuses en hoe ik zelf ooit een surprise was”

Goede doelen

 

CAM01633Elke keer als ik op de knop druk nadat ik mijn lege flessen (Vooral Rivella, Cola light en diverse soorten bier) in heb geleverd, staart de goede doelen doos me aan. Het is een langwerpige, hoge houten bak met een gleuf. Simpeler kan het niet qua vormgeving. Er hangt een A4tje boven. Daarop staat het Goede Doel van de Maand.

Steeds weer voel ik me aangesproken. Spreekt de GDD (Doede Doelen Doos) me aan. “Wat maakt die ene euro nou uit? Daar merk je niets van.” Soms, als ik twijfel, praat de doos door Continue reading “Goede doelen”

SinterMargje (Here we go!)

blogfoto Sintermargje logo

Zo. De Sint is nog niet in het land, maar we hebben wel wat leuks nodig de komende tijd. De klok gaat morgennacht een uur terug, dus hebben we een uur slaap erbij, dat is al leuk. Er komen nieuwe aflevering van Grey’s Anatomy aan op de Nederlandse t.v., da’s ook best leuk. Komende maandag kun je door te reageren op mijn maandagse blogje weer #leukepostopmaandag winnen, redelijk leuk toch?

Maar het allerallerallerleukste is dat het weer tijd is voor SinterMargje. Ooit heette SinterMargje gewoon het Grote VOL-lootjesfeestje, maar het werd al gauw verbasterd tot SinterMargje. En nu het bij Vrouwonline niet meer echt kan (omdat er nogal weinig nieuwswaardigs aan is), doen we het nu gewoon fijn hier op Margje.nu en past de naam dus prima bij de plek.

Eigenlijk zou het gewoon SinterBloglezers moeten heten. Want wat is SinterMargje zonder jullie? Jullie zijn SinterMargje, jullie maken SinterMargje. Zonder deelnemers valt er namelijk niets te SinterMargje’en.

Hoe werkt SinterMargje? Heel simpel, hier komt de “handreiking”: Continue reading “SinterMargje (Here we go!)”

Okselhaar (deel 2)

Blogfoto ERZeg, jullie weten veel toch? Misschien weten jullie dan ook wel hoe het kan dat de vrouwelijke deelnemers van Expeditie Robinson geen okselhaar krijgen tijdens hun primitieve verblijf op de eilanden? Ik keek net, tijdens de keuken opruimen en het avondeten voorbereiden (vlees snijden en in marinade zetten, mmmmm!) de aflevering van gisteravond terug. Daarin mochten twee vrouwen mee naar Winnaarseiland om lekker te badderen. Ze waren helemaal gelukkig omdat ze hun haren konden wassen en konden tandenpoetsen. Daarna verwonderde ik me over die twee dingen. Continue reading “Okselhaar (deel 2)”

SinterMargje (de preview)

 

blogfoto SintermargjeGeen idee of Sinterklaas vieren straks verboden wordt en we dus illegaal en underground moeten gaan, maar op veler verzoek doen we dit jaar weer gewoon een SinterMargje feestje!

Vanavond laat post ik een blog met uitleg, mailadres waar je je aan kunt melden en alle andere dingen die je maar wilt weten.

Voor nu wil ik alleen maar even zeggen: We gaan het doen! Voor iedereen die Sinterklaas is in het diepst van zijn/haar gedachten! šŸ™‚

Ik hoop zo dat jullie weer net zo enthousiast reageren als de afgelopen jaren en dat er weer heel veel mensen leuke post gaan krijgen!!

 

 

 

Uit den ouden doosch – Movember

blogfoto archiefdoos

Zo nu en dan plaats ik hier een tekstje dat ik al eerder publiceerde. Deze keer eentje ter waarschuwing; laat uw mannen niet meedoen aan movember!Ā Of wacht, is dat nou eigenlijk het zelfde als je oksels niet scheren waar ik het vorige week nog over had? Oh, ehm, tja….

“Eind november mogen alle movembermannen hun snor afscheren. Gelukkig maar, ik heb een paar mannen die deelnamen aan deze actie gezien en ik snap wel waarom ze normaal geen snor laten staan. Het zag er niet uit. Natuurlijk wel een relaxte actie; een maand lang niet scheren en daarmee gelijk een goed doel steunen. Of er nou daadwerkelijk veel wordt opgehaald door de nietscherende mannen is me enigszins onduidelijk. Ik geloof dat mensen toch eerder iets sponsoren als 20 keer de Mont Ventoux opfietsen dan 30 dagen je snorharen hun gang laten gaan, maar dat ligt misschien aan mij.

Mocht het nou wel heel veel geld opleveren, dan zie ik mogelijkheden. Continue reading “Uit den ouden doosch – Movember”

Vriendinnen op zaterdag

Blogfoto Zandfoort aan de EemDe afgelopen twee weekenden had ik steeds een heel leuke zaterdag.

Ruim een week geleden sprak ik af met M. Ik ken haar al sinds ik een jaar of zeven was en ging kamperen met mijn ouders in Epe. Tijdens deze zomervakantie raakten onze twee gezinnen bevriend en M. en ik werden penvriendinnen. We bleven elkaar trouw schrijven. Over school, huisdieren, broertje (ik) en zusje (zij) en later ook over verkering en jongens. Als pubers gingen we een keer samen tienertoeren. En hoewel het contact wat minder werd toen we ouder en volwassen werden, we bleven elkaar schrijven, ook al verdiende de post wat minder aan ons dan vroeger. Soms zagen we elkaar jaren niet, maar altijd bleven we op de hoogte van de meest belangrijke dingen in het leven (relaties, kinderen, verhuizen, werk en dat soort dingen). Twee en een half jaar geleden vond M. dat we echt weer eens bij moesten kletsen. We spraken af “in het midden” (zij woont in Noord-Holland) en boekten een hihg-tea in Amersfoort. Dat beviel goed. Een lange middag praatten we over van alles en nog wat. Een jaar later herhaalden we de high tea date, en weer was het reuze gezellig en leuk.

In de zomer mailde ze, misschien moesten we er maar een half jaarlijks ritueel van maken in plaats van alleen elk voorjaar? Ik grinnikte, en schreef terug dat dat een goed plan was. Ze stelde voor deze keer niet alleen ergens te gaan zitten, maar een stadswandeling te gaan maken. Lopen en kletsen kan natuurlijk ook prima tegelijkertijd, dus ik vond het een prima idee. Weer spraken we af in Amersfoort. We liepen vanaf het station naar het stadscentrum, kochten bij de VVV een stadswandeling Rond de Eem en gingen op pad.

“Ik moet eigenlijk eerst wel even plassen” bedacht ik na een minuut of vijf. Ik wees naar de overkant van het water (De Eem). Continue reading “Vriendinnen op zaterdag”

Wereldkampioen

Blogfoto bekers

Er komt een wereldkampioen hockeyster een clinic geven op de hockeyclub van Jongste. Hartstikke leuk zou je denken, maar hij heeft er geen zin in. Waarom niet kan hij niet zo goed uitleggen. Dus of hij nu zenuwachtig is vanwege de status van de gast of gewoon liever een normale les zou hebben gehad dan al dit clinicgedoe, dat krijgen we niet duidelijk. Zelf denken we vooral Leuk toch? Maar hij ziet dat anders.

Het intimideert natuurlijk ook wel een beetje. Zo’n wereldkampioen. Zeker als je van jezelf weet dat je iets wel leuk kunt, maar echt geen natuurtalent bent. Soms weet je het gewoon, dat je er ook met hard werken nooit zult komen. Bij die wereldtop.

Ik zal nooit een wereldkampioen worden. Of we moeten de wedstrijden en criteria aanpassen. Wereldkampioenschappen zijn er nu vooral in sporten, spellen en specialiteiten. Maar als we nu eens wat specialiteiten verzinnen waarvoor nog geen wereldkampioenschappen zijn? Dan maak ik misschien nog een kans. Ik gooi er even wat van mijn “kwaliteiten” in. Continue reading “Wereldkampioen”

Okselhaar

blogfoto hand in hand

Okay, het ligt aan het weer (ik hou niet zo van regen en hoewel ik doorgaans niet zo’n last van kou heb, vind ik het nu eigenlijk te koud en vind ik het niet leuk dat de verwarming toch echt aan moet). En aan mijn hormonen (sorry meelezende heren hier, het moet er even uit!), want ik ben onverwacht mega-ongesteld (ik lijk opeens een cyclus van drie weken te hebben, daar word je toch ook niet vrolijk van!?). Maar goed, de combinatie van deze beide factoren waarop ik zelf geen invloed heb, beĆÆnvloedt mijn humeur een beetje. Ik wil slapen. Of onder een dekentje op de bank urenlang naar een tv-serie kijken. Of twee keer per dag in een warm bad liggen, of op z’n minst onder een hete douche staan. Oftewel, ik wel eigenlijk even helemaal niets.

Ik ben in zo’n bui waarin ik zin heb om mijn okselhaar te laten groeien. En de haren op mijn benen ook. Want “what’s the use”? Niemand die meer in luchtige zomerjurkjes loopt. Geen mouwloze shirtjes meer, geen blote benen onder een opwapperend rokje. Het is tijd voor truien, lange broeken, dikke maillots. En sowieso, al dat gescheer is toch eigenlijk best irritant. Waarom hebben wij vrouwen ons dat zelf toch ooit aangedaan? Wie heeft het mode gemaakt? Wanneer is dat gedoe begonnen?

Continue reading “Okselhaar”