Herfstige maandag

Het is een beetje grijzer buiten. En het ruikt anders. Frisser, koeler, herfstiger. Best knap dat de natuur ook op de kalender heeft gelezen dat de herfst is begonnen. De eerste kastanjes liggen al weer onder de bomen en ‘s ochtends is het een beetje mistig voordat de zon er langzaam door weet te piepen. Continue reading “Herfstige maandag”

1,5 kilo

Vorige week was het er nog.

Anderhalve kilo meer Margje.

Ergens in die week is het, onsje voor onsje, verdwenen.

Ik verbaas me altijd over zoiets.

Kilo’s die erbij komen, die zie je prima zitten. Bij mij verzamelen ze zich op de drie B’s (Buik, Billen, Benen). Al zal die vierde B (“Boobies!!”) ook heus meedoen met de vetverzamelwoede van mijn lijf. Ik heb van al die B’s veel. Te veel (hoewel de meningen over die laatste B dan weer wisselend zijn en er ook stemmen opgaan dat die juist prima zijn zo).

Maar kilo’s die je afvalt. Die verdwijnen in het niets.

Ergens zweeft er 1.5 kilo energie Margje rond. Ik ben voor 1,5 kilo verspreid over het universum. Waar die anderhalve kilo dan ook is gebleven, op of aan mij zit het in ieder geval niet meer. Ik gaf 1,5 kilo terug aan de wereld.

Kijk maar goed uit bij het oversteken en autorijden. Voor je het weet zweeft mijn energie voorbij. U bent gewaarschuwd.

2013-09-12-13-32-15.Blogfoto Gewichten

Dag voorzitter

Het allerleukste van mijn werk (naast de borrels met mijn leuke collegae en de bedrijfsuitjes) vind ik het geven van presentaties. Presenteren is zeg maar echt mijn ding. “Ben je dan niet zenuwachtig?” wordt mij regelmatig gevraagd als ik vertel over dit deel van mijn werk. Nee dus. Of nou ja, een beetje. Gezonde spanning noem ik dat. Maar ik zorg altijd dat ik er goed voorbereid sta, dat ik weet waarover ik het heb en ik ben ook altijd weer oprecht geïnteresseerd in mijn publiek. Want ik geef dan wel een presentatie, het gaat er vaak om dat mijn toehoorders iets gaan doen met de dingen die ik ze vertel. En zo’n presentatie is meestal ook interactief. Ik stel dan vragen aan de aanwezigen en probeer discussies uit te lokken. Inspirerend, elke keer weer!

In mijn vorige banen was ik wel eens dagvoorzitter voor grote bijeenkomsten, of leidde ik kleine groepen rond. Eigenlijk allemaal theater, bedacht ik me, toen ik voor mijn huidige baan weer eens voor een volle zaal stond (wees gerust, het zijn niet altijd volle zalen, regelmatig gaat het maar om een groepje van vijf of zes personen en zit ik gewoon met hen rond de tafel terwijl ik mijn presentatie geef).

“Margje on tour” noem ik het wel eens, als ik weken heb waarin ik veel op pad ben. Het is een fijne afwisseling met het vele thuiswerken wat ik normaal doe. Achter een laptop rapporten typen en onderzoeken coördineren is doorgaans niet echt een bezigheid met veel menselijk contact.

Jammer genoeg gaat mijn dagje rondleiden tijdens Monumentendag in Den Haag dit jaar niet door. Er is iets fout gegaan, en nu staat ons monument niet op de lijst van plaatsen waar iets te doen is tijdens Monumentendag. Omdat we daardoor waarschijnlijk maar weinig bezoek zullen krijgen, is de deelname helemaal afgeblazen.

Nou ja, misschien maar goed ook. Want ik ben nog steeds snipverkouden en barst om de paar zinnen uit in een hoestbui. Niet echt handig als je vijf keer op een dag steeds ruim een uur moet praten tijdens een rondleiding.

Dan lukt bloggen veel beter. Ik kan tegen jullie aankletsen zonder mijn mond open te doen. Online kan ik nog van alles. Hebben jullie nog ergens een online bijeenkomst dit weekend? Laat het me weten, dan oefen ik gewoon tussen mijn hoestbuien door eens hoe het is om een online dagvoorzitter te zijn! 🙂

2013-09-11-11-22-09.Blogfoto Microfoon

Maandagmorgen

Al een paar dagen ben ik ernorm aan het hoesten. Ik ben het ondertussen behoorlijk zat. Mijn hoofd, keel en ribben doen pijn. Stom gedoe zeg, zo’n luchtwegeninfectie!

Het is ook enorm vermoeiend, die heftige hoestbuien, maar als ik ga liggen wordt het nog erger, dus in slaap komen lukt ook niet goed. Als ik uiteindelijk slaap merk ik er niets van, dus de uren die ik slaap zijn fijn! Hoewel ik wel raar droom. Zo had ik vrijdagnacht opeens verkering met de rijdende rechter! Dat soort dromen staan zeker niet in dat gratis dromenboek (dat ik niet heb opgehaald)?

Vertel, wat droomde jij dit weekend? Het is maandag vandaag, dus uit alle reacties loot ik weer iemand naar wie ik komend weekend iets leuks stuur per post. (Of dat aankomt is een ander ding. Mijn pakje van week 1 is nog steeds niet aangekomen. Hopelijk komt de post die ik gisteren verstuurde naar aanleiding van week 2 wel aan bij de ontvanger?!).

Niet te grappig graag, jullie reacties. Lachen wekt (net als praten) hoestbuien op namelijk! 😉

2013-09-09-08-48-34.Tissues

Margje kijkt boeren

Gelukkig ging mijn Lief zondagavond rond half negen de kinderen voorlezen (we zaten een beetje op een laat schema die dag). Daardoor kon hij geen t.v. kijken en zag hij dus niet hoe mooi Bonaire was. Met de weersvoorspellingen voor de komende week in gedachten zag dat eiland eruit als een zomers tropisch paradijs. En aangezien ik op dat moment midden tussen een berg tissues oncharmant een luchtwegeninfectie zat weg te hoesten, kon ik ook niet echt op tegen de looks en het enthousiasme van geitenboerin Aletta. Daarnaast is Lief ook nog eens dol op geitenkaas. Lang leve de kinderen en het late zondagse schema dus. Terwijl hij boven de kinderen naar bed bracht, keek ik veilig in mijn eentje naar Boer zoekt vrouw.

Internationaal

Ik ben benieuwd hoeveel brieven er dit jaar worden geschreven naar/voor de deelnemende boeren en boerin. Zou het feit dat deze partnerzoekers niet in Nederland maar in het buitenland wonen ze nou juist wel of niet meer aantrekkelijk maken dan hun Drentse of Brabantse collegae? Kijk, die boer Jos in Frankrijk, of boer Johan in Denemarken, die wonen eigenlijk gewoon om de hoek natuurlijk. Binnen een paar uur vliegen of treinen kun je, mocht je de vrouw willen worden van zo’n boer, terug naar Nederland als je eens een paar dagen je familie of vrienden wilt zien. En hé, elke vakantie komen die familie en vrienden vast ook graag bij jou langs. Niets leukers dan een gratis vakantieadresje! Maar Canada, Tanzania en Bonaire, da’s andere koek. Dat is een stukje verder doordraaien op de wereldbol.

Kippetjes

Je krijgt er natuurlijk wel heel veel voor terug. Naast de liefde van je leven (dat moet hij of zij toch minstens zijn als je er de halve wereldbol voor over gaat reizen), 30.000 Canadese kippen bijvoorbeeld. Niet te moeilijk doen met je principes hoor. Want het zijn wel plofkippen. Maar dat woord kennen ze in Canada niet. De exploding chickens zagen er trouwens allemaal netjes uit. Net als de rest van de boerderij, stallen en tuin van boer Jan. De badhanddoeken lagen zelfs op kleur gesorteerd. Netjes zijn is helemaal Jan’s ding. Dat was niet zo moeilijk om door te krijgen, want hij vertelde het ook om de drie zinnen: “Ik hou van netjes”. Ik gok dus op een vrouw voor Jan die Netje heet. Of Annetje. Of Janetje. Hé, Janet, die hebben we nog ergens in de aanbieding van vorig seizoen toch?! En die is dol op kipsaté!

Geitengeur

De enige vrouwelijke kandidate krijgt vast een groot aantal brieven. Wie wil nou niet met haar tussen de geitjes op het strand dartelen? Het lijkt me wel handig als haar toekomstige man een beetje een verstopte neus heeft, of in ieder geval niet zo goed ruikt. Want volgens Yvon “ademt het hele huis van Aletta geit”. Niet meteen de meest frisse geur voor een woning lijkt mij. Ik heb de geur tenminste nog nooit als optie gezien bij de diverse geursprays en –kaarsen. Na de “het hele huis ademt geit”-opmerking las ik op twitter dat “dat niet iets was wat het op Funda als beschrijving goed zou doen”. Daar moest ik wel om grinniken, zeker omdat ik net zat te bedenken dat Aletta altijd open huis hield met die woonkamer zonder buitenmuur. Haar schoonmaakoplossing vond ik dan wel weer relaxt; “Als het geregend heeft is alles nat en dan ga ik alles maar weer eens schoonmaken”. Het regent daar niet veel volgens mij, dus ik denk dat zij en ik ongeveer net zo vaak de boel schoonmaken.

Een man met ballen

Het lijkt mij dat boer Johan in Denemarken het best iemand kan krijgen die goed kan koken. Want jemig, elke dag patat uit de diepvries en vier (4!!) diepvriesgehaktballen als diner, dat is toch de triestheid ten top. Graag eentje die ook echt lekkere gehaktballen kan maken, want de probeersels van Yvon leken ook niet erg smakelijk. Zelfs niet als je er een Deense vlag onder dekt. Als de toekomstige mevrouw Johan dan ook nog eens een abonnement op VT wonen heeft èn daarvan de jaargangen van de afgelopen tien jaar meeneemt naar Denemarken, dan komt het daar helemaal goed. Johan doet de boerderij, zijn vrouw het eten en de huismetamorfose. Zijn ze allebei blij. Hoeven ze ook niet te veel met elkaar te praten, want echt verstaanbaar is die man niet namelijk.

BZV goes Africa

Yvon reist ook nog naar Tanzania. Daar heeft ze afgesproken met Wim. Pardon, boer Wim. Ze is al op de plek van de afspraak, maar ze ziet hem niet. Ze belt hem en vraagt hoe ze hem kan herkennen. Wij in Nederland, op onze banken met een kopje thee, gillen dan allemaal keihard naar de t.v. “Nou Yvon, wat denk je, ik zie alleen maar donkere Tanzanianen om je heen. Ik gok dat de eerste de beste blanke boerenlul die je ziet wel eens Wim kan zijn?!!!” En verhip. Dat is dan ook zo.

Bewonderenswaardig hoor. Gaan boeren in Tanzania. Hoe kom je er op. Op een dag weet je het, ik word boer in Tanzania? Bij boer Wim hoort een avontuurlijke vrouw. Die het minstens een week zonder chocolade en chips kan doen (ik val af!), want het kan zomaar gebeuren dat die boodschappen op zijn en dat de “lorry” pas over een week weer langs komt met een nieuwe voorraad. Je kunt die week dan wel lui lezend doorbrengen in de prachtige tuin. Want in de keuken loopt de schoonmaakster en kokkin rond. De natuur is daar wel bijzonder, en Wim heeft een stoere auto waarmee je mooie safari’s kunt maken. En de zonsondergangen zijn er schitterend daar. Net als de Kilimanjaro. Dat is wel andere koek dan een boerderijtje in Drenthe!

La vache qui rit

Voor alle vrouwen die die Tanzania iets te eng vinden, Canada te ver weg, Denemarken te duur en het liever niet met een vrouw doen (op Twitter werd veelvuldig door vrouwen gevraagd of Aletta zeker weten niet bi was, want dan sprongen ze nu gelijk op het vliegtuig!) is er altijd nog boer Jos (niet te verwarren met boer Jos uit BZV 2009, die is geloof ik nog steeds dol op zijn Dycke). Boer Jos woont in de Dordogne. Zelf drinkt ie liever een biertje, maar elke wijndrinkende vrouw die van boeren houdt, vindt hier natuurlijk haar persoonlijke walhalla. “La douche France” aldus Yvon, die denk ik erg behoefte had aan een verfrissende douche ofzo na al haar reizen rond de wereld, of die gewoon even een uitspraakfoutje maakte. Je krijgt er meteen een boerenmoeder, boerenbroers met aanhang en een heleboel (behoorlijk Hollands uitziende) koeien bij. Die koeien hebben geen namen, maar Jos herkent ze aan de uier. Daar ga ik verder geen grapjes over maken. Echt niet. Heus niet. Ook niet over die brede schouders van hem. Die hij volgens hemzelf niet alleen heeft door het trekken van kalfjes uit koeien. Ik zeg niets. Ik kijk alleen maar vol verwondering. En baal ervan dat pas 8 december de volgende aflevering van Boer zoekt Vrouw op t.v. is.

 

2013-09-09-17-07-01.BZV