De een z’n pech…

Jongste kwam net huilend thuis na een ochtendje bioscoop. De twintig euro die hij meehad om het bioscoopkaartje en een traktatie voor zijn vriendje en vriendinnetjes van te kopen was kwijt. Daar kwam hij achter toen hij zijn kaartje wilde betalen. Stress natuurlijk en iedereen zoeken, maar niets gevonden. De andere kinderen hebben allemaal wat bij elkaar gelegd om zijn kaartje te kunnen betalen, maar er was geen geld meer voor zijn eigen drankje, en hij heeft alleen een paar handjes popcorn en wat M&Metjes van de anderen kunnen snoepen.

De film was leuk, maar de zorgen over het verdwenen geld bleven… Dat hij het verloren was en dat moest gaan vertellen en dat het dan ook nog eens extra geld ging kosten wat er geleend was voor het kaartje. Vandaar dus een snikkend ventje in de keuken zonet.

Ach, het komt allemaal goed, we hebben het geleende geld al terug betaald. En het is een goede les om goed op je geld te passen. Maar sneu was het wel, arm ventje.

De een zijn pech is soms het geluk van een ander. Ergens heeft vandaag iemand een briefje van twintig gevonden. En gedacht dat het zijn of haar geluksdag was. Geen idee van die huilende negenjarige verderop…

Origineel

Als je een zus hebt die twee jaar ouder is dan jij, dan steek je nog wel eens wat op van haar proefwerken en huiswerk. Jongste luistert regelmatig mee als we Oudste overhoren voor een toets Geschiedenis of Aardrijkskunde. En Oudste is zo lief om haar broertje te helpen met zijn spreekbeurt; “Nu heb je daar staan ‘Oud Steenwijk’. Maar zou je dat zelf ook zo zeggen? Je moet het namelijk wel in je eigen woorden doen” (opeens weet je het; ze wordt vast juf!).

Vorige week zat Oudste haar rekensommen te maken. Bij een van de vragen werd iets omschreven dat zoveel jaar voor Christus was begonnen en eindigde na zoveel Christus. Oudste moest aangeven hoeveel jaar in totaal het iets had geduurd. Jongste hoorde de vraag, dacht even na en zei toen: “Maar hoe lang duurde Christus?”.

šŸ™‚

Die komt er wel, die kleine originele denker van me.