Origineel

Als je een zus hebt die twee jaar ouder is dan jij, dan steek je nog wel eens wat op van haar proefwerken en huiswerk. Jongste luistert regelmatig mee als we Oudste overhoren voor een toets Geschiedenis of Aardrijkskunde. En Oudste is zo lief om haar broertje te helpen met zijn spreekbeurt; “Nu heb je daar staan ‘Oud Steenwijk’. Maar zou je dat zelf ook zo zeggen? Je moet het namelijk wel in je eigen woorden doen” (opeens weet je het; ze wordt vast juf!).

Vorige week zat Oudste haar rekensommen te maken. Bij een van de vragen werd iets omschreven dat zoveel jaar voor Christus was begonnen en eindigde na zoveel Christus. Oudste moest aangeven hoeveel jaar in totaal het iets had geduurd. Jongste hoorde de vraag, dacht even na en zei toen: “Maar hoe lang duurde Christus?”.

­čÖé

Die komt er wel, die kleine originele denker van me.

Blokbeugel activator

Ik leerde nieuwe woorden gisteren. Blokbeugel (niet te verwarren met blokJESbeugel) en activator bijvoorbeeld. Het betekent hetzelfde, het zit nu in de mond van mijn dochter, ik ga me er scheel aan betalen (terwijl het iets recht moet breien) en Oudste kon er niet door slapen vannacht.

Het is ook niet niets. Het ding klemt vast aan haar bovenkaak en duwt haar onderkaak naar voren. Het is een hele mond vol en het ziet er vaag uit. Ze kan er (nog) ┬ániet goed mee praten, heeft steeds haar mond vol slijm (omdat die mond denkt H├ę, er is iets in mij, dat kunnen we zeker opeten?!) en het is een beetje pijnlijk. Hopelijk went het snel. Want ze moet er een jaar mee rondlopen (en daarna moet ze aan de blokJESbeugel). Hij mag uit als ze moet eten of gaat sporten. En tijdens spreekbeurten en theateroptredens. Maar verder moet ze hem continu dragen. ┬áEn hoewel ze zelf de kleur mocht kiezen (het werd knalroze met glitters), is het echt geen leuk ding.

blogfoto blokbeugel

Ik vind het nogal wat. Maar het schijnt nodig. Ze heeft een enorme overbite en haar onderkaak is te klein en neigt te veel naar achteren. Ik vind het maar stil in huis. Ze praat veel minder en is er wat bedeesd door.

Typen kan ze nog wel. En dus maakte ze gisteravond met haar vader haar eerste eigen mailaccount aan. Kreeg ik plotsklaps opeens een mailtje van haar. Dat was wel even een mijlpaalmomentje. En ik zag meteen dat die blogbeugel, ehm, bloKbeugel haar vrolijkheid niet helemaal verpest had; het was een mailtje vol smileys! Gelukkig maar. Toen wist ze nog niet dat het slapen met dat ding haar niet zou lukken. Dat ze uiteindelijk samen met mij in het grote bed zou liggen huilen. Om die stomme blokbeugel.

Maar het is een stoere, die meid van mij. Want zonder mopperen fietste ze vanochtend met haar mond vol blokbeugel naar school terwijl ze dit liedje neuriede:

http://www.youtube.com/watch?v=1nrijpxfZDo