Uitzet

De wasmachine draait een bijzondere was op dit moment. Hij zit namelijk vol met handdoeken, theedoeken en washandjes van mijn oma. Of, beter gezegd, vol met spullen die uit de kast van mijn oma komen. Ze heeft ze nooit gebruikt. Het was haar voorraadje. Voor als ze weer eens een nieuwe handdoek of droogdoek nodig had. Ik heb geen idee hoe lang deze doeken in haar kast hebben gelegen. Aan de kleuren en motieven te zien, zitten er spullen bij die ze gekocht of gekregen heeft voordat ik zelfs geboren was. Al die jaren lagen ze in haar kast, te wachten tot ze ooit eens gebruikt zouden worden. Ze verhuisden mee van het huis waar ze samen met mijn opa woonde en waar mijn moeder werd geboren, naar het huis waar ze veel later, toen ik al lang volwassen was, naar toe gingen en tenslotte kwamen ze in een doos, toen ze naar het verzorgingshuis verhuisde waar ze de laatste jaren van haar leven woonde.

Die doos bewaarde mijn moeder. Die zelf een paar jaar geleden ook verhuisde. Van een vrijstaand huis naar een appartement. Een tijd lang huurden mijn ouders nog een garage. Die ze gebruikten als een soort opslag voor alle spullen die niet in het nieuwe appartement pasten. Maar na twee jaar wonen in dat appartement besloten ze dat die berging leeg moest.  Elke maand geld betalen voor spullen waar je niets meer mee doet, dat vonden ze toch wat absurd. Er werd opgeruimd dus. Spullen werden verkocht op Marktplaats, weggegooid of naar de kringloopwinkel gebracht.

De doos met keukendoeken kwam mijn kant op. Al eerder kreeg ik eens een stapel hand- en keukendoeken van mijn oma. Toen na haar overlijden de spullen in het verzorgingshuis werden opgeruimd. De jaren 70 motieven en kleuren vond ik fantastisch en sieren nu mijn badkamer.

Maar deze keukendoeken gaan niet mijn kast in. Die ga ik niet gebruiken. Als ze straks frisgewassen en netjes gevouwen zijn, ga ik ze bundelen in een paar pakketjes. Voor de achterkleinkinderen van mijn oma. Als ze ooit op zichzelf gaan wonen, krijgen ze van mij een stapeltje keukendoeken  van Kleine Oma (zoals zij haar noemden) mee. Als eerste eigen keukenspullen voor in hun zelfstandige bestaan.

Mijn oma had vast nooit kunnen verzinnen dat haar zorgvuldig bewaarde spulletjes ooit nog eens in de keukens van haar achterkleinkinderen gebruikt zouden worden.

Deze doeken konden niet naar de kringloop. Ze worden met liefde doorgegeven. Omdat ik denk dat ik daarmee een klein beetje liefde van kleine Oma doorgeef aan een nieuwe generatie…

Of die jongere generatie ze ook mooi vindt en zal gaan gebruiken? Geen idee. Toen ik Oudste vertelde over mijn plannetje, en aangaf dat ik straks een stapel voor haar zou maken en die zou bewaren tot ze op kamers ging, vond ze het in ieder geval een leuk idee. “Dat heet iets” zei ze, “Hoe noem je dat ook al weer, dat je alvast iets hebt voor later? ”

“Je uitzet” antwoordde ik. En ik moest grinniken om het besef dat we zojuist daadwerkelijk waren begonnen met het heerlijk ouderwetse fenomeen van een uitzet.

“Cool” vervolgde Oudste. “Ik heb een uitzet!”.

3 thoughts on “Uitzet”

  1. Leuk! Zo wordt een oud fenomeen weer nieuw leven ingeblazen. Moet zeggen dat ik ook al voor ik op kamers ging een soort uitzet bijeen had verzameld, inderdaad ook vooral keuken- en handdoeken….dus erg herkenbaar. En retro is in, dus de achterkleinkinderen kunnen helemaal mee met de temps perdu. Met herinnering aan Oma…;-D

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *