Weekdier

Daar zat ik dan, op rij vier in de volle theaterzaal. Met tranen in mijn ogen. Ik geneerde me een beetje, want mijn eigen kind was nog niet eens op het podium geweest.

Oudste zit op jazzdance. Elke zaterdagochtend heeft ze dansles. Samen met een van haar beste vriendinnen. Eens per twee jaar is er een grote uitvoering van alle dansgroepen. Een avondvullend programma. Of middagvullend, als je naar de matineevoorstelling gaat. Die voorstelling wordt elke keer weer serieus aangepakt. Een paar weken van te voren is er De Doorloop. Dan komen alle groepen bij elkaar om de volgorde van alle dansen door te nemen. Dit jaar was het thema Peter Pan. Oudste zat bij het groepje The lost boys (hoewel het wel allemaal meiden zijn). In de week van de voorstellingen is er De Generale op donderdagavond. De Première volgt dan op vrijdagavond en op zaterdag wordt de voorstelling nog tweemaal gedanst; ‘s middags en ‘s avonds. Alle drie de keren zit de schouwburg vol publiek. Want er dansen meer dan 200 kinderen, jongeren en (enkele) volwassenen mee. En al die dansers hebben ouders, broers en zussen, opa’s en oma’s, eigen kinderen en vrienden en vriendinnen die de voorstelling natuurlijk willen zien.

Zaterdagavond zat ik dan eindelijk ook in het publiek. En al binnen een dans of twee werd ik overmand door emoties. Die kinderen, die stonden daar toch maar mooi op de theatervloer te dansen waar ook alle grote theaterproducties werden opgevoerd. En wat deden ze het goed en leuk en wat was de muziek mooi en ach kijk die gespannen, maar toch ook enthousiaste koppies toch. Enfin. Tranen dus. En toen moest Oudste haar minutes of fame nog beleven en had ik zelfs haar vriendin en diens zusje (beiden kind aan huis hier) nog niet eens gezien.

Daar was ze dan. Mijn meisje. Die overduidelijk van meisje naar jonge vrouw aan het groeien is. Vorige week bij de jaarafsluiting van haar theatergroep was het nog echt een meisje. Hier stond opeens een jonge vrouw. Hoppa, daar zat ik, nog meer ontroerd te zijn dan ik al was.

20180623_221552

Ik heb het steeds vaker. Ontroerd om iets waar ik vroeger met droge ogen naar kon kijken. Het zal de leeftijd wel zijn. Steeds meer het besef hoe bijzonder het is als er iets bijzonders, iets moois of iets echt oprechts te zien is. Maar ook steeds meer het besef hoe kwetsbaar alles is, en (in gevallen van tranen van verdriet en onmacht) ook hoe ingewikkeld het leven soms kan zijn.

Die avond in de schouwburg waren alleen sommige danspasjes ingewikkeld. Verder was het één groot feest. Na afloop deed ik even kort een danspasje voor uit mijn eigen jeugd. Dat werd natuurlijk als ‘zeer beschamend’ ervaren door mijn kinderen. En toen waren er weer tranen. Ditmaal van het lachen. Het was een mooie zaterdagavond. En dat was het.

4 thoughts on “Weekdier”

  1. Mooi beschreven, ook heel herkenbaar, dat je opeens plotseling ziet dat je kind weer zo’n stap verder/ouder/wijzer is.

    En weet je, ik huil altijd bij zulke dingen: een mooie theatervoorstelling, een huwelijk, een ontroerend stuk in een boek (ik hoef de personen in kwestie niet eens te kennen en daar springen de tranen in mijn ogen…) Vroeger heb ik moeite gedaan mijn tranen en emoties te verbergen, maar inmiddels denk ik: Dat is nou eenmaal zo, ik leef liever mijn emoties dan dat ik het verberg. 🙂

    Waarschijnlijk moet ik het over een paar jaar weer inslikken, voor pubers is dat natuurlijk uitermate genant allemaal… 😉

    Geniet van je lieverds
    Liefs, Janine

    1. Dank je wel voor je reactie Janine. Ik heb inderdaad ook regelmatig tranen bij theatervoorstellingen, ALTIJD bij huwelijken, soms bij boeken.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *