Weggooien

Het werd een beetje vol. In mijn huis en in mijn hoofd.

Dus deed ik maar wat “ze” (u kent ze wel, de goeroes en deskundigen in tijdschriften, tv-programma’s en zinvolle boeken) altijd aanraden; opruimen. Letterlijk spullen de deur uit doen om ruimte te scheppen om je heen en in jezelf.

Als ik met de blik van een wildvreemde naar mijn spullen kijk, dan zie ik ook wel dat de helft weg kan. Maar die wildvreemde weet de verhalen achter mijn stapels tijdchriften en rommellades niet. Maar omdat we na de verbouwing wel meer woonkamer, maar beduidend minder opslagruimte overhouden moest er toch iets gebeuren.

Ik begon bij mijn stapels tijdschriften. De helft kon naar de kringloop, een kwart bij het oud papier en de rest mocht blijven. Het glazen tafeltje op wieltjes leek een zucht van verlichting te slaken en Lief tilde gelijk de volle dozen richting schuur (hij vreesde waarschijnlijk dat ik anders de helft van de bladen weer uit de dozen zou halen en terug zou stapelen in de twee salontafeltjes).

Stap 1 is gezet.

Later deze week maar eens mijn kleding bekijken. Ook daarvan kan vast wel iets weg. Misschien gebruik ik hiervoor de fototruc; maak een foto van de spullen die je weg doet. Een foto neemt amper ruimte in en helpt wel de herinnering te bewaren.

Volgende week check ik mijn boekenkast dan wel op boeken die ik los durf te laten. Het is tenslotte toch bijnazwerfboekendag!

Weggooien en opruimen. Ik kan het niet zo goed. Maar ik begin het te leren. Met spullen dan tenminste.

Het begin van loslaten van wat niet meer nodig is of pijn doet?! 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *