We zijn er bijna – een samenvattend blog

image

Het voordeel van puberkinderen; ze kunnen gezellig meekijken naar al die programma’s die ik eerst in mijn eentje keek. Okay, soms keek Lief wel eens mee naar Ik vertrek, Heel Holland Bakt en Boer zoekt vrouw, maar hij blijft er niet voor thuis. Ik bijna een beetje wel beken ik hier dan nu maar. (Ik vrees dat er nu wat lezers afhaken, sorry mensen, ik doe aan cultureel verantwoord theater, lees mijn kranten en magazines en ben dol op literatuur, maar ik heb ook zo mijn zwakke kanten! šŸ˜‰ ).

Afijn. Meekijken dus. Dat deed Oudste maandagavond. Het was een waar genot. Want ze is leuk hoor, mijn Oudste. En heel empatisch ook. Ze heeft vrijgezelle Frits nu al in haar hart gesloten. Want Frits is niet vrijgezel uit eigen wil. Hij is weduwnaar. En zijn tranen zijn nog vers en talrijk, zo bleek al bij de eerste vraag die Martine hem stelde (Martine hoef ik verder niet meer voor te stellen toch? Oh, wel? Nou Martine praat op locatie de boel een beetje aan elkaar en ze haalt de gemiddelde leeftijd van alle aanwezige kampeerders ietsiepietsie naar beneden).

Kampeerders ja? Wat, u kent het hele programma nog niet? Hemeltje. Wacht, lees dan even mijn vorige We zijn er bijna blog hier (KLIK) of duik er gelijk goed in en lees het samenvattende blog van een vorig uitzendjaar van We zijn er bijna HIER. Dan bent u weer helemaal bij.

Oudste vond het trouwens leeftijdsdiscriminiatie, dat hele We zijn er bijna. Want ze wilde na tien minuten kijken volgende zomer ook al mee en was redelijk verontwaardigd toen ik haar vertelde dat het echt alleen maar voor Zestig plussers bedoeld was, deze georganiseerde campingreis. Waar het kind haar enthousiasme vandaan haalde weet ik ook niet helemaal, want mij lijkt het nogal een soort van hel om met 22 echtparen die je niet kent 3000 kilometer door Spanje en Portugal te reizen, maar het zullen de borrelhapjes en uitzichten op de zee zijn geweest die haar zo enthousiast maakten. En de caravans en campers natuurlijk, want ze bleek al eerder dit jaar een heuse camperfan (KLIK).

Met onze We zijn er bijna Bingo kaart erbij keken we verder. En we moesten nog opletten ook. Want voordat we het doorhadden, was het al dag drie!

Dag 1 begon in Spanje, op de camping waar Jeanne en Jacques (de toeristisch begeleiders) wachten op de komst van de andere 22 caravans/campers. Jeanne en Jacques zijn nog nooit in Spanje geweest. Als dit Ik Vertrek was, dan wist je, dit wordt ellende. Maar het is We zijn er bijna van Omroep Max, dus het loopt waarschijnlijk goed af. Zelf zien ze het ook niet als een probleem. Ze hebben zich goed ingelezen en voor elke dame die zo op de camping aankomt een roos klaar staan. Dus ze zitten sowieso allemaal op rozen. En joh, als je Ola kunt zeggen, dan kom je al een heel eind is hun samenvattende conclusie.

En het lijkt inderdaad allemaal soepel te verlopen. De zon schijnt. De lucht is blauw. De caravans staan al snel op de goede plek. Mede dankzij de handige movers natuurlijk. En al snel zit iedereen op hun campingstoeltjes aan het campingtafeltjes (die na afloop weer netjes opgeborgen kunnen worden in de doos waarin je ze gekocht hebt, want die bewaar je natuurlijk netjes!).

Terug naar Frits dus. Die meteen volschiet als ie Martine ziet. Kan ie niets aan doen, en voelt ie zich ook niet schuldig over. Na 47 jaar getrouwd te zijn geweest is het ook niet niets om nu opeens alleen op reis te zijn en alleen in je campertje te zitten.

Gelukkig is daar de welkomstborrel. Met wijn uit dozen (ik voel een thema aankomen!). Er is kaas en worst. Alsof je op het verjaarsfeest van je buurvrouw bent. Iedereen voelt zich meteen helemaal thuis. En wat fijn ook dat alle caravans in een rondje staan. Kun je lekker elkaar zien en contact leggen.

De volgende dag staat de bus klaar voor een excursie naar Bilbao. Ook een fijn moment om contact te leggen. Samen met de gids wordt er door de stad gewandeld en naar zoute vis gekeken. En daarna door naar het museum. Daar blijkt groepsgenoot Enny een waar kunstkenner te zijn. Geef haar een eigen kunstprogramma, samen met haar man. Lijkt me prima voor op de zondagochtend. Enny en haar man gaan iedere maand naar een museum. Jarenlang sleepten ze hun kind tegen wil en dank mee, maar die is nu volgens Enny echt heel dankbaar dat ze altijd mee moest. Enny heeft steeds geen idee wat ze ziet, maar ze vindt het wel mooi. Maar de beste kunst is toch die kunst die nog een beetje herkenbaar is. Uitgebloeide zonnebloemen bijvoorbeeld. Dat snappen ze. En dat is beter dan een vaag beeld van iets wat op een totempaal lijkt, aldus Enny, maar wat volgens haar man meer een kurkentrekker lijkt. Het mag wel moderne kunst zijn van Enny, maar je moet er nog wel wat in kunnen zien. Zelf kijken we vooral verbaasd naar de kledingkeuze van Enny, maar dat is waarschijnlijk gewoon ook als kunstuiting bedoeld. Wij zien er er duidelijk een helder blauwe lucht boven een frisse groene weide in. Heerlijk herkenbaar.

image

Kampeerster Conny Louweret laat het allemaal lauw, die kunst. Zelfs Picasso’s doet haar niets. Zij en haar man zijn cultuurbarbaren geven ze grif toe. Ook heel verfrissend. Oudste snapt hen wel. Zij vindt gewone Musea doorgaans ook stom. (Maar mocht u nog in Den Haag zijn de komende zomervakantie, dan zijn het Kinderboekenmuseum, Het Museon en de wonderkamers van het Gemeentemuseum wel aanraders om met kinderen naar toe te gaan. Einde reclame.)

De Picasso’s in het museum doen Frits denken aan de tekeningen die zijn kleinkind voor hem en haar overleden oma maakte. Naast me op de bank gaat Oudste van “Oh en Ah. En ach, eerlijk is eerlijk, het is ook best een beetje aandoenlijk, zo’n trotse opa, steeds vol verhalen over zijn overleden vrouw.

Gelukkig is dag drie een vrije dag. Kunnen we even bijkomen van alle kunst en emoties. Op een vrije dag zijn er geen georganiseerde excursies en mag iedereen doen waar ie zin in heeft. Tijd voor witte sokken in sandalen. Ik geniet van de kneuterigheid van het was ophangen. En het schoonmaken der caravans.
De elektrische step van een van de deelnemers wordt door iedereen uitgeprobeerd en wordt enthousiast ontvangen. Ik voorspel goede verkoopcijfers onder zestigplussers voor dit ding en vermoed enige sluikreclame!
En daarna gaan we door met caravans wassen en het plakken van reflecterende stickers op de caravan (Tip; altijd nat plakken!). Oh, en vergeet de dagboeken niet, die moeten ook bijgehouden worden. Best druk nog zo’n vrije dag!
Gelukkig is er ‘s avonds een Baskische avond met typisch Baskische gerechten en typisch Baskische muziek (denk tamboerijn en accordeon) en typisch Baskische drankjes (appelcider uit grote typische Baskische houten vaten) en daar hoort dan natuurlijk ook wat typische dansen bij.

image
Dat is dan de volgende dag wel even wennen. Vroeg op, de boel inpakken, want het is een reisdag! Met een enorm spannend moment. Afslag 12 in de reisinformatie klopt namelijk niet. Afslag 12 moet 13 worden. Thuis op de bank verkneukelen alle kijkers zich al. Dit gaat vast ergens fout. Half het reisgezelschap zal vast verdwalen in de Spaanse binnenlanden! Maar nee. Niets. Nada. Iedereen let heeeeeeeel goed op. En neemt gewoon afslag 13.
Gelukkig is er onderweg een gesprekje in de berm tussen Martine en Frits, voor de nodige emoties en levenswijsheden: Leef vandaag! (alweer zo’n goede tip!). En als de schapen van de snelweg zijn, is de volgende camping al weer in zicht. Met een boormachine (tip!) worden de pootjes aangedraaid onder de caravans en iedereen staat weer recht en veilig!

Maar dan kondigt zich het volgende drama al weer aan: Het jeu de boules kan niet doorgaan vanwege de regen. Wat nu? Gelukkig is er een noodprogramma. Een puzzelopdracht. Zoek de groenten in de zinnen. Heb je die gesp in Aziƫ gekocht? Meid, schiet me lek!

Nog meer drama; er is pech onderweg. De klep van de caravan van Mia en Gerard kan niet meer open. En er kan dus niet getankt worden. Terwijl de rest van de groep een stadswandeling maakt onder leiding van de alsmaar grapjes makende Gids Luis, gaan zij naar een plaatselijke garage. Krijgen we toch nog ons Ik vertrek momentje als Gerard in gebrekkig Engels de Spaanstalige automonteurs probeert uit te leggen wat er aan de hand is of wat ie aan het doen is. ‘Hieronde sit eine kleppe” Ehm, nee, ja, dat verstaan die Spanjaarden vast wel. “Aaim voeling de tank” gaat Gerard verder. Ik voel met je mee jongen, ik voel met je mee!
Laat maar zitten al die beelden van mooie kerken en gebouwen omroep Max, ik wil een hele aflevering Gerard in de garage!
Maar gelukkig kan de tank tijdelijk gevuld worden door met een heel klein slangetje te werken, kunnen ze de volgende dag toch weer mee, want we moeten weer door naar de volgende camping.
Wederom door de regen, maar dat houdt niemand tegen. Ze hebben laarzen mee. En rubber klompen. En het happy hour wordt gewoon binnen in kantine gehouden.
Ondertussen strepen Oudste en ik driftig op onze bingokaarten. We gaan lekker! Voordat we het weten is de aflevering afgelopen. Gelukkig is er volgende week weer een aflevering. En wordt het in Nederland de komende dagen mooi weer. Te mooi weer om tv te kijken!

1 thought on “We zijn er bijna – een samenvattend blog”

  1. Margje geweldig hoe je dit vertelt. Ik geniet ook zo van dit soort programma’s. Ik heb tijdens het lezen hardop zitten lachen. Ik kijk uit naar de volgende!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *